tag:blogger.com,1999:blog-35906875434758926152012-02-16T17:35:29.658-08:00ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.comBlogger1181100tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-5359960811189985642010-04-10T23:08:00.000-07:002010-04-10T23:10:44.958-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/S8FnlIXVjaI/AAAAAAAAAdI/nfcW4zXzPSs/s1600/67714542_ca1efabc00_m.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 160px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/S8FnlIXVjaI/AAAAAAAAAdI/nfcW4zXzPSs/s320/67714542_ca1efabc00_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458758110947937698" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ႏွစ္ေဟာင္းက အညစ္အေၾကးေတြ အကုန္စြန္႔</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ အကုန္လႊတ္</span></span><br /><span id="fullpost"><br />Rest of your post<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-535996081118998564?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-68634380682677129232009-09-27T01:26:00.000-07:002009-09-27T01:29:23.072-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/Sr8iMzQmWpI/AAAAAAAAAdA/hmBnIOnAzlU/s1600-h/dddd1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 224px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/Sr8iMzQmWpI/AAAAAAAAAdA/hmBnIOnAzlU/s320/dddd1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386061282672007826" /></a> <br />Summary <br /> <br />Rest of your post <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-6863438068267712923?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-26678075534977205972009-02-18T17:55:00.001-08:002009-02-18T18:02:45.886-08:00အလင္းတန္း (၉)<br /><br />ဒီစာကို (၃၅) ႏွစ္ေအာက္ လူငယ္မ်ားအတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီး ေရးပါတယ္။ ဒါကိုဘာလို႔ ႀကိဳၿပီးေျပာရလဲဆိုေတာ့ စကားလံုးထဲမွာ နည္းနည္းတင္းမာတာပါရင္ လူႀကီးေတြက ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕ႏိုင္လုိ႔ပဲ။ ငါ့အသက္ (၄၀) ေက်ာ္ၿပီ။ ငါ နဲ႔ ႐ြယ္တူတန္းတူမ်ားက သမိုင္းတခုထဲ အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသူေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ထက္လည္း ပိုအလုပ္လုပ္ ၾကမယ္။ ငါ့ထက္လည္း ပိုၿပီး ပညာတတ္ၾကေပမယ္လို႔ ယူဆၿပီး သူတို႔အတြက္ ေျပာဖို႔မရွိဘူး။ ငါ့ထက္ အသက္ (၁၀) ႏွစ္ (၉) ႏွစ္ အႏွစ္ (၂၀) ငယ္သူမ်ားကေတာ့ ငါ့ထက္ပိုၿပီး ထက္ျမက္ၾကေပလိမ့္မယ္။ ငါ့ထက္လည္း ပိုပ ညာတတ္ၾကေပလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀ကာလကေလး နည္းနည္းကြဲသမို႔ ေမ့ေလ်ာ့ၿပီး မစဥ္းစားမိတာမ်ား ရွိေကာင္းရဲ႕လို႔ ယူဆၿပီး သူတို႔အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေရးပါတယ္။ ငါ့ထက္ႀကီးသူမ်ားက ေတာ့ ပညာ၊ သဘာ၊ အေတြ႔အၾကံဳ၊ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ရမႈ ႀကီးၿပီးသားေတြမို႔ အထူးတင္ျပဖြယ္မရွိၿပီလို႔ ခိုင္ခိုင္မာ မာ ယူဆပါတယ္။ (အထူးသျဖင့္ ၄၅ ႏွစ္ အထက္ လူႀကီးေတြ ဖတ္စရာမလုိပါ။)<br /><br />ေတာ္လွန္ေရး<br /><br />ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႕ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့တဲ့၊ မေကာင္းေတာ့တဲ့၊ ေခတ္ကာလနဲ႔ အံမ၀င္ေတာ့တဲ့ အေျခအေန ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲပစ္ျခင္းဟာ ေတာ္လွန္ေရးပဲ။ အလြယ္ဥပမာတင္ရရင္ ကြၽဲ၊ ႏြားနဲ႔ ထြန္ယက္ေနရာကေန လယ္သမားတိုင္း ထြန္စက္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကရင္ အဲဒါ လယ္ယာေတာ္လွန္ေရး၊ စက္မႈေတာ္လွန္ေရးျဖစ္တယ္။ လယ္ယာေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ ဘာအက်ဳိးေက်းဇူးေတြရလဲ။ လူေတြ အထူးသျဖင့္ လယ္သမားလူတန္းစား ေတြ ပိုၿပီးသက္သာလာမယ္၊ အလုပ္ေတြ ျမန္ဆန္သြက္လက္လာမယ္၊ စားနပ္ရိကၡာပိုၿပီးထုတ္လုပ္လာႏိုင္မယ္။ ေတာ္လွန္ေရးတခု ေအာင္ျမင္တိုင္း ေအာင္ျမင္တိုင္းမွာ တိုးတက္တဲ့ ရလဒ္ေတြကိုရမွ အဲဒီေတာ္လွန္ေရးဟာ မွန္ကန္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရး<br /><br />ေခတ္တခု စနစ္တခု ဆိုး၀ါးပ်က္သုဥ္းေနၿပီလို႔ လူထုကယူဆတဲ့အခါ ေျပာင္းလဲၿပီး အသစ္ကိုအစားထိုးဖို႔ ေတာ္ လွန္ေရးဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္စနစ္ကတဆင့္ စည္းမ်ဥ္းခံဘုရင္စနစ္၊ လူထုပါလီမန္ေခတ္ ဒီလုိ ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကတယ္။ ငါတို႔ဗမာျပည္လည္း အဲဒီအေျပာင္းအလဲ ေရစီးထဲမွာ မလြန္ဆန္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သက္ဦးဆံ ပိုင္ဘုရင္စနစ္ကိုေတာ့ ငါတို႔လူထုကိုယ္တိုင္ ေတာ္လွန္ခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္က လာသိမ္းပိုက္ထားရင္း အလုိလို ပ်က္ျပယ္သြားတာ။ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကိုေတာ္လွန္ခဲ့ရတယ္။ အသီးအပြင့္က လြတ္လပ္ေရးေပါ့။ ဒီလိုလြတ္ လပ္ေရးရဖို႔ မင္းတို႔ငါတို႔ အဘိုးအေဖ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား ေတာ္လွန္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကရတယ္။ အသက္မ်ား စြာ စေတးခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ငါတို႔ေခတ္ ေရာက္တဲ့အထိ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ အရသာကို ငါတို႔မခံစားရေသးဘူး။ ဘယ္မလဲ လြတ္လပ္ေရး၊ လြတ္လပ္ခြင့္၊ ကမၻာနဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္တဲ့ လူမႈအဆင့္အတန္း၊ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူခဲ့ၾက တဲ့ အာဇာနည္ အေထာင္အေသာင္းရဲ႕ ဆႏၵကိုဆန္႔က်င္ၿပီး ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကို အာဏာငမ္းငမ္းတက္ လူတ စုက သိမ္းပိုက္ထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ လိုအပ္တဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ကိုရရွိဖုိ႔ မင္းတို႔ငါတို႔ရဲ႕ ဦးႀကီးဦးေလး၊ အေဖတို႔ တသက္ တုိက္ပြဲ၀င္ၾကျပန္ေရာ။ အသက္ ၆၀-၇၀ တန္း လူႀကီးေတြဟာ ဒီတာ၀န္ကိုယူၿပီး ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတာ ေတာ္လွန္ေရးမေအာင္ျမင္ေသးေတာ့ အသက္ ၄၀-၅၀ အ႐ြယ္ ငါတို႔ပခံုးေပၚ ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ေတြက ေရာက္လာျပန္ေရာ။<br /><br />တကယ္လို႔သာ ငါတို႔ေခတ္မွာ မေကာင္းတဲ့ေခတ္၊ မလြတ္လပ္တဲ့ေခတ္၊ လူခ်င္းတူမွ်ခြင့္မရွိတဲ့ စနစ္ဆိုးကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ မေျပာင္းႏိုင္ဘူးဆိုရင္ တို႔ေအာက္ အသက္ ၂၀-၃၀ ငယ္တဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ ပခံုးေပၚကို ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ေတြ လႊဲေျပာင္းေပးရျပန္ဦးမယ္။ အဲဒါကို စဥ္းစားမိတဲ့အခါ အျပစ္မဲ့ ကေလး သူငယ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုျမင္ေယာင္ၿပီး အေတာ္ကို စိတ္မေကာင္းစရာျဖစ္သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အ ေတာ္စိတ္ပ်က္စရာ ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။<br /><br />ငါက ငါ့ထက္ အသက္ ၂၀-၃၀ ႀကီးတဲ့ လူေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မၾကံႏိုင္ မလုပ္ႏုိင္လုိ႔ က်ဳပ္တို႔ ေခတ္အထိ ေခတ္ေဆြး ေခတ္ပ်က္၊ မေကာင္းတဲ့ မလြတ္လပ္တဲ့ေခတ္ႀကီး အေမြက်န္ေနရတယ္လို႔ ေျပာသလုိ (ဒီလုိေျပာေတာ့ ေခတ္ႏွစ္ေခတ္ သံုးေခတ္တိုင္ေအာင္ ဘ၀ေတြအသက္ေတြ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘိုးေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြကို ေစာ္ကားေမာ္ကား ေျပာရာေရာက္ေနေပမယ့္ ျဖစ္စဥ္တရားအရ ဒီလုိ ပဲ ေျပာရမွာျဖစ္တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ေက်တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေခတ္ေကာင္းေရာက္ေအာင္ မၾကံႏိုင္ မစြမ္း ႏုိင္ဘူး။) ငါတုိ႔ေခတ္မွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မၾကံႏိုင္ မလုပ္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ငါတို႔ေအာက္ အသက္ ၂၀-၃၀ ငယ္တဲ့ ကေလးေတြကလည္း ငါတုိ႔ကို မေျပာေပဘူးလား။ မင္းတို႔ေခတ္ၾကရင္လည္း ႏိုင္ေအာင္မၾကံႏိုင္လို႔ကေတာ့ အ ငယ္ေတြကလည္း အဲဒီလိုမေျပာဘဲ ေနမတဲ့လား။<br /><br />ဒီေတာ့ သမိုင္းေပးတာ၀န္အရ မေကာင္းတဲ့ေခတ္ကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရး လုပ္တဲ့ေနရာမွာ တေထာင့္တေနရာကေန အႏွစ္သာရရွိရွိ ငါတုိ႔ပါ၀င္သင့္တယ္။ မလြဲမေသြ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ၀တၱရားတ ရပ္လည္းျဖစ္တယ္။ မေကာင္းတဲ့ေခတ္ကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးကို လုပ္ကိုလုပ္ရမယ္လို႔ အ ႐ိုးထဲ အေၾကာထဲကကို စိမ့္ေနေအာင္ ႏွလံုးသြင္းရမယ္။ ေခတ္ေကာင္း စနစ္ေကာင္းကို ေရာက္ေနရင္ေတာင္မွ မေကာင္းတဲ့ စနစ္ဆိုး ၀င္မလားေရး အေျခမခ်ႏိုင္ေရးအတြက္ ေကာင္းတဲ့ေခတ္ကို ကာကြယ္ၿပီး ေကာင္းသ ထက္ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္မြမ္းမံရမယ္ဆိုတာကို ဂါထာ႐ြတ္သလို ႏွလံုးသြင္းထားရမွာျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးကို မစားေကာင္းတဲ့အသီးလို ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ လုပ္ေနသူမ်ားအေနနဲ႔ ပိုၿပီးႏွလံုးသြင္းၾကရမွာျဖစ္ တယ္။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးသမား<br /><br />ေခတ္ေဆြးေခတ္ေဟာင္း မေကာင္းတဲ့စနစ္ဆိုးကိုေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူတိုင္းဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမား ေတြ ျဖစ္တယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးအစားစား ကြဲျပားေနၾကတယ္။ နယ္ပယ္အသီးသီးကေန ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ က႑ကေန ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားတိုင္းရဲ႕ ဆံုမွတ္ဦးတည္ရာက ေတာ့ လူသားဆန္ဆန္ လြတ္လပ္ခြင့္ရရွိေရးပဲ။ ဘယ္လိုပဲ က႑ေတြကြဲကြဲ၊ ကိုင္စြဲတဲ့မူအားျဖင့္ (၂) မ်ဳိးပဲရွိ တယ္။ အဲဒီ (၂) မ်ဳိးက လက္နက္မကိုင္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ေသာ ေတာ္လွန္ေရး သမားမ်ားပဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီ (၂) မ်ဳိးထဲက ဘယ္ပံုစံမွာပဲလုပ္လုပ္ ရန္သူထိတ္လန္႔ေလးစားေအာင္ လုပ္ႏိုင္ျခင္း ဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမားတို႔အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈပဲ။ ရန္သူက ထိတ္လန္႔ၿပီး လူထုရဲ႕ခ်စ္ခင္မႈကိုရမွ ေတာ္လွန္ ေရးသမားေကာင္းေတြျဖစ္မွာ အမွန္ပဲ။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားထဲမွာ (၂) မ်ဳိးကြဲျပန္တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနသူနဲ႔ ႏိုင္ေအာင္လုပ္တဲ့လူ ဒီလို ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားခြဲၿပီး သိရမယ္။ ဆရာတေယာက္ကေတာ့ သံုးမ်ဳိးသံုးစားလို႔ဆိုတယ္။ ေနာက္ထပ္တမ်ဳိးက ေတာ္ လွန္ေရးလုပ္စားသူလို႔ဆိုတယ္။ ငါကေတာ့ အဲဒီတစားကို သိလည္းမသိဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးသမား စာရင္းထဲ လည္း မထည့္ဘူး။ သိေအာင္လည္း မႀကိဳးစားဘူး။ မင္းတို႔လည္း အဲဒီတစားကို သိေအာင္လည္း မႀကိဳးစားနဲ႔ စာရင္းထဲလည္း မထည့္နဲ႔။<br /><br />ေစာေစာကေျပာတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၂) မ်ဳိးကို ျပန္ေကာက္မယ္။ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနသူဆိုတာက ကိုယ္ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဂဃနဏ သေဘာမေပါက္သူေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀ါဒလက္ကိုင္ မရွိသူ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အမ်ားေနာက္ ေရစီးရာေမ်ာပါေနသူေသာ္လည္းေကာင္းျဖစ္တယ္။ သူက မ်ားမ်ား မေတြးဘူး။ ေရွ႕မသြားဘူး။ တာ၀န္ေက်သေဘာေလာက္ပဲ လုပ္ေနတဲ့လူကို ဆိုလိုတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် ေတာ္လွန္ေရးသမားလုိ႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔မွာ သူ႔ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြ ျပင္းထန္ခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႕ အေတြးအၾကံေတြ ရွင္သန္ထေျမာက္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးကို စိတ္ထဲကေတာင္ နည္းနည္းမွ မ ေတြးထား မလုပ္ထားတဲ့ သူထက္စာရင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာမွာအေသအခ်ာေပါ့။<br /><br />ေနာက္တမ်ဳိးတစားက ေတာ္လွန္ေရးကို ႏိုင္ေအာင္လုပ္တဲ့သူ။ သူကေတာ့ မင္းတို႔ထင္သာျမင္သာရွိပါတယ္။ မင္းတို႔ရဲ႕ အၾကည့္တခ်က္ ၀င့္လုိက္႐ံု၊ မင္းတို႔ရဲ႕နား တခ်က္စြင့္လိုက္႐ံု၊ မင္းတို႔ရဲ႕ စိတ္အေတြးတခ်က္ ဖြင့္ လိုက္႐ံုနဲ႔တင္ အဲဒီေတာ္လွန္ေရးသမားေကာင္းေတြကို ထင္သာျမင္သာ ရွိလာမွာပဲ။ အဲဒီေတာ္လွန္ေရးသမား ေတြရဲ႕ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္မႈေတြကို မလြဲမေသြ ေတြ႔ျမင္ၾကားသိေနၾကရမွာပဲ။ ေတာ္လွန္ေရးကို ႏိုင္ေအာင္လုပ္ တဲ့ သူရဲ႕ စိတ္အၾကံ စိတ္အေတြးေတြ အားလံုးနီးပါးဟာ ေတာ္လွန္ေရးအက်ဳိးစီးပြားကိုပဲ ေရွ႕႐ႈတယ္။ တိုက္ ကြက္ဗ်ဴဟာအသစ္ေတြ ခင္က်င္းတယ္။ တိုက္ပြဲရဲ႕ေရွ႕ကဦးေဆာင္သြားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မွဴးေကာင္းမ်ား အျဖစ္နဲ႔ ေတြ႔ႏိုင္သလို တိုက္ပြဲ၀င္ရာမွာ ဦးလည္မသုန္ ေနာက္မ႐ြံ႕စတမ္း တာ၀န္ထမ္းေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး တပ္သားေကာင္းေတြအျဖစ္လည္း ေတြ႔ေနၾကရမွာျဖစ္တယ္။ အဲဒီတိုက္ပြဲေတြဆီက ဘယ္လုိရလဒ္မ်ဳိးကိုျဖစ္ ျဖစ္မတုန္လႈပ္စတမ္း ခံယူဖို႔အသင့္ရွိေနတယ္။ မင္းတို႔ငါတို႔အတြက္ နမူနာေကာင္းေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ေတာ္ လွန္ေရးသမားေတြဟာ ေခတ္စနစ္ေကာင္းမြန္ဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ကို စေတးခံၿပီး ႀကိဳးစားေနၾကတယ္ဆို တာကို နားလည္ထားရမယ္။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးသမားရဲ႕ စိတ္အေျခခံ<br /><br />တရားသဘင္တခုမွာ ဗုဒၶက သူ႔ရဲ႕ပရိသတ္ကို အေမးတခုထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သီလကို ဘာေၾကာင့္ ေစာင့္ထိန္းၾက လဲလို႔ အေမးရွိပါတယ္။ အမ်ားစုက ကုသိုလ္ရဖို႔ (ေကာင္းမႈအက်ဳိးရဖို႔)လို႔ ေျဖပါတယ္။ အဲဒီအခါ ဗုဒၶက ဟုတ္ တယ္ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ္လို႔ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းမ်ားရဲ႕ သီလေစာင့္ထိန္းပံုက ဒီလိုရွိတယ္လို႔ဆိုၿပီး သီ လေစာင့္ထိန္းနည္းကို သင္ၾကားေပးခဲ့တယ္။ မေကာင္းမႈလုပ္ရမွာကို ရွက္ျခင္း၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ထားျခင္းတို႔ ကို အေျခခံၿပီး သူေတာ္ေကာင္း ပညာရွိေတြက မေကာင္းမႈကို မက်ဴးလြန္ဘဲ ထိန္းသိမ္းအပ္တဲ့ သီလကို ေစာင့္ ထိန္းတယ္လို႔ သင္ၾကားေပးခဲ့တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားရဲ႕ စိတ္အေျခခံဟာလည္း ဒီအခ်က္ဘဲျဖစ္တယ္။ မ ေကာင္းမႈကို မႏွစ္သက္ျခင္းနဲ႔ မေကာင္းမႈဒဏ္ ခံေနရေသာ ျပည္သူလူထုအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ထားျခင္း စိတ္အေျခခံေပၚမွာ မူတည္ၿပီး မိမိကိုယ္မိမိ ေတာ္လွန္ေရးသမားအျဖစ္ခံယူကာ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရး လုပ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးသမားအျဖစ္ ခံယူျခင္း<br /><br />မင္းတို႔ေရာက္ရွိေနတဲ့ ကာလရဲ႕ မင္းတို႔ရဲ႕ အမိေျမဟာ မေတာ္မတည့္ျဖစ္ေနရင္ တည့္မတ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ရာ မင္းတို႔ရဲ႕ လက္ရွိတာ၀န္္ျဖစ္ေနတယ္။ တည္ဆဲကာလမွာ မတရားမႈ ႀကီးစိုးေနတယ္ဆိုရင္ တရားမွ်တမႈရွိ ေအာင္ ထူေထာင္ဖို႔ မင္းတို႔ငါတို႔မွာ တာ၀န္အျပည့္ရွိေနတယ္။ မတရားသျဖင့္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနသူမ်ားနဲ႔ မတ ရားမႈကို တြန္းလွန္ဖို႔ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနသူမ်ားၾကားမွာ မင္းတို႔အေနနဲ႔ ဘက္တဘက္ဘက္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ရမွာ အမွန္ပဲျဖစ္တယ္။ ဘက္မလိုက္ဘဲ ၾကားေနျခင္းဟာ မေကာင္းမႈဘက္ကို လိုက္လုိက္တာနဲ႔ အတူတူပဲဆိုတာ နည္းနည္းကေလး ေတြးၾကည့္လုိက္တာနဲ႔တင္ သိႏုိင္တယ္။ ေခတ္ကာအေျခအေနအရ ငါ့ ညီမ်ား ညီမမ်ားအ ေနနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ လမ္း (၃) သြယ္ေပၚလာတယ္။ မတရားသျဖင့္ ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ၿပီး တိုင္းျပည္တခုလံုးကို အာ ဏာနဲ႔ စိုးမိုးဗိုလ္က်သူမ်ားနဲ႔ ေပါင္းမလား၊ မတရားမႈကို တြန္းလွန္ၿပီး ေခတ္ကာလေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္မယ့္ ေတာ္လွန္ေရးသမားလုပ္မလား၊ ဘယ္ဘက္မွ မလိုက္ဘူးဆိုၿပီး ဖိႏွိပ္မႈမ်ားကိုခံၿပီး ဖိႏွိပ္သူမ်ားကိ အသံတိတ္ ေထာက္ခံေနမလားဆိုတဲ့ လမ္း (၃) သြယ္ပဲ။ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးအလုပ္ဆိုတာ မေကာင္းတာကို ေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္တယ္လို႔ အထက္မွာ အထပ္ထပ္ေျပာခဲ့ၿပီးတာမို႔ ငါ့ညီမ်ား ညီမမ်ားကို ဗုိလ္ ေအာင္ဒင္ဇာတ္ကားထဲက ဂႏၳ၀င္စကားတခြန္းေတာ့ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />“ဒီမယ္ မျမ၀င္း၊ ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းမယ့္အတူတူ၊ ေဟာဒီ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ တဘက္ထဲကိုသာ ရဲရဲႀကီး နင္းခ် လိုက္စမ္းပါ” တဲ့။ ကဲ … ဒီလိုပဲ ငါ့ညီမ်ား ညီမမ်ားအေနနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးဘက္ တဘက္ထဲကိုသာ ရဲရဲပါ၀င္ပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ဒီစာရဲ႕ ေခါင္းစဥ္<br /><br />ဖတ္ခဲ့ၿပီးသမွ်ကို ျပန္စဥ္းစားပါ။ အႏွစ္ခ်ဳပ္က မေကာင္းတဲ့ေခတ္ အေျခအေနကို ေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္ေသာ အလုပ္သည္ ဘုရားအစရွိေသာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ႏွစ္ၿခိဳက္ေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္လို႔ ေတြ႔ရမွာျဖစ္တယ္။ လူ႔ဘ၀ကို ကံသံုးပါးျဖစ္တဲ့ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုးသံုးပါးနဲ႔ ေမာင္းႏွင္တယ္လို႔ သဗၺညဳဗုဒၶ ေဟာၾကားခဲ့တယ္။ ေတာ္ လွန္ေရးသမားအျဖစ္ ခံယူရာမွာလည္း ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုးသံုးပါးနဲ႔ ညီၫြတ္ေနရမွာျဖစ္တယ္။ စိတ္ႏွလံုးထဲက ေတာ့ မတရားမႈကို ႏွစ္ၿခိဳက္မႈမရွိဘူး။ တရားတာကိုသာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မေနာကံ (စိတ္) အား ျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးသမားဘ၀ ေရာက္ပါၿပီ။ ကာယကံေျမာက္ ကိုယ္တိုင္လုပ္ဖို႔နဲ႔ ၀စီကံေျမာက္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာ ဆိုဖို႔သာ လုိေနေသးတာမဟုတ္လား။ ဒီစာရဲ႕ေခါင္းစဥ္က အသံထြက္ ႐ြတ္ဖတ္ရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္လိပ္ ျပာကို ကိုယ္ျပန္ေမးပါ။ ငါ တကယ္ပဲ မတရားမႈကို မႏွစ္ၿခိဳက္တာလား၊ မတရားမႈကို တကယ္ေတာ္လွန္ခ်င္တာ လား၊ တိက်ခိုင္မာတဲ့ အေျဖတခုခု ရၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခပ္တိုးတိုးေလးျဖစ္ျဖစ္ (ကိုယ့္လိပ္ျပာ ၾကား႐ံုေလးျဖစ္ျဖစ္) စာရဲ႕ေခါင္းစဥ္ကို အသံထြက္ ႐ြတ္ၾကည့္လုိက္ပါ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ငါ … ေတာ္လွန္ေရးသမား</span><br /><br />ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးဘက္ မလုိက္သူသည္ မေကာင္းေသာ စနစ္ဆိုးကို ဖက္တြယ္ေနလုိသူသာလွ်င္ျဖစ္သည္။<br /><br />(ငါတို႔ဘက္လိုက္ၾကရမည္)<br /><br />အလင္းတန္း (၉)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-2667807553497720597?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-22751153876210617472008-12-27T01:31:00.000-08:002008-12-27T01:33:07.854-08:00ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)<br />ေလာကဓံကလည္း အႏုိင္က်င့္တယ္<br />ဘ၀ကလည္း အဖိတ္အစင္မ်ားတယ္<br />ပဋိပကၡေတြဟာ ဆီလိုအေပါက္ရွာၿပီး ထြက္လာၾကတယ္။<br /><br />စားၾကတယ္<br />လူကို လူခ်င္းစားၾကတယ္။<br /><br />ဘာျဖစ္လို႔<br />ငါ့ေခ်ာတိုင္ေလးကိုမွ<br />၀တ္ဆီေတြ တျဗန္းျဗန္း ပတ္ေနရတာတဲ့တုန္း။<br /><br />အဖတ္ဆယ္မရတဲ့<br />ေခတ္ကာလကလည္း အရည္က်ဲလြန္းလွတယ္<br />အဲဒီလို ေခတ္ကာလမွာမွ<br />အလံစိုက္ဖို႔ လူျဖစ္လာရတာဆိုေတာ့<br />“ဆကပ္တိုတို၀တ္ ေအာက္စလြတ္ရင္ဖံုး။”<br /><br />ဘယ္သူ႔ကိုမွ<br />ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး<br />ဘယ္သူရဲ႕<br />ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတာကိုမွလည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး<br />ငါ့အဓိပၸါယ္ကိုငါ ထြန္ယက္တယ္<br />ေနပူမေရွာင္<br />မိုး႐ြာမေရွာင္ ထြန္ယက္တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />မက္မက္စက္စက္ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္<br />ငါ့ရဲ႕ ယံုၾကည္ျခင္းေတြ<br />ယံုၾကည္ခ့ဲတယ္<br />လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္<br />ယခုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္<br />အ႐ိုင္းစိုင္းဆံုး ယံုၾကည္ခဲ့တယ္<br />ငါ့ေသြးေတြထဲ ၀င္ေရာက္ေနတဲ့အထိ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။<br /><br />ငါ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲေနတယ္<br />ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ တဦးခ်င္းကိစၥပဲတဲ့လား<br />တကိုယ္ေတာ္၀ါဒန႔ဲ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္တဲ့လား<br />ငါ ဒါကို ရယ္သြမ္းေသြးမိတယ္<br />ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ စည္း႐ံုးစုဖြဲ႔ျခင္းျဖစ္တယ္<br />ပစၥဳပၸန္ကိစၥလည္းျဖစ္တယ္<br />ငါပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွ ေနတယ္။<br /><br />ဘာတဲ့ …<br />ပန္းေရာင္ဆိုပါလား<br />ငါ ဘယ္ေတာ့မွ အနီကို အနက္အစြန္းမခံဘူး<br />ငါဘယ္ေတာ့မွ ၾကက္ေသြးေရာင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး<br />တရားေသမဟုတ္ဘူး လမ္းညႊန္။<br /><br />တရားမွ်တမႈေတြ မိုးလို႐ြာ<br />ေအးခ်မ္းၾကပါေစ<br />အမွန္တရားေတြ ေနလိုသာ<br />ေႏြးေထြးၾကပါေစ<br />လူအခ်င္းခ်င္းေသြးစုတ္ျခင္း<br />ကင္းရွင္းၾကပါေစ။<br /><br />သမိုုင္းကို မ်က္ရည္ခံထိုးလိမ့္မယ္ထင္သလား<br />ငါ့႐ိုးသားမႈကို ငါယံုၾကည္တယ္<br />ျပက္ျပက္သားသားကို ယံုၾကည္တယ္။<br /><br />ဘယ္သူေတြ<br />အကုန္အစင္ ႐ိုးသားခဲ့ၾကသလဲ<br />အကုန္အစင္ ႐ိုးသားသူသာ<br />အကုန္အစင္ ရရွိေပလိမ့္။<br /><br />ေၾကမြရမွာတဲ့လား<br />ဒီလိုပါပဲ<br />အထုအေထာင္းေတြၾကားက<br />သံမဏိသားက်လာၾကတဲ့<br />ငါ့ေရွ႕က ငါ့ခ်စ္သူေတြကို ငါခ်စ္တယ္။<br /><br />ဒါ<br />ငါတို႔ေခတ္တဲ့လား<br />မဟုတ္ဘူး<br />ဒါ<br />ငါတို႔ေခတ္မဟုတ္ေသးဘူး<br />ငါတို႔ေခတ္ဟာ ဒီလိုျဖစ္ခြင့္မရွိဘူး<br />ငါတို႔ေခတ္ကို ေရာက္ဖို႔ ငါတို႔ထူေထာင္ရဦးမယ္။<br /><br />ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး) <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-2275115387621061747?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-12282547042898184132008-12-26T05:37:00.000-08:002008-12-26T05:42:16.185-08:00တင္းတင္း ကိုက္ထားတဲ့<br />ငါ့ရဲ႕ႏွုတ္ခမ္းဟာ <br />ျဗန္းကနဲကြဲထြက္ <br />ေသြးအစက္စက္ စီးလိမ့္လာတယ္။<br />ငါအံၾကိတ္ျပီး<br />လက္သီးကိုတင္းတင္း ဆုပ္မိတယ္။<br />ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္<br />ရဲေဘာ္ဟာ<br />ဒီေနရာမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။<br />ကတၲရာလမ္းကိုခြာ <br />ရာဇ၀င္ရုပ္ေရးအရ<br />သုေတသနလုပ္ရင္<br />ရဲေဘာ္ရဲ႕<br />နီျမန္းတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကိုေတြ႔ရမယ္။<br />ဘယ္သူေတြျငင္းႏိုုင္မလဲ<br />စီး၀င္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးေတြအေၾကာင္း။<br />သင္းတို႔တေတြက <br />ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္အထူးထူးကို<br />ေဖၚက်ဴးဖို႔ျငင္း ဆန္ၾကတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ဘယ္သူေတြရွိဦးမလဲ<br />ရဲေဘာ္မုန္းခဲ့တဲ့သူေတြေပါ့<br />သင္းတို႔အ မုန္းကို<br />ရဲေဘာ္ကစိမ္းကားတဲ့အျပံဳနဲ႔<br />ျပံဳမွာပဲယံုတယ္။<br />စပါတာကပ္(စ္ )ရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္<br />ကုန္းေဘာင္သူပုန္<br />ဂဠန္ဆရာစံ<br />ငုယင္ဗန္ထ ရြိဳင္း<br />အတိုင္းမသိေသာ<br />ေခ်ေဂြဗားရား စေသာ<br />အာဇာနည္ေထာင္ေသာင္းတို႔ႏွင့္အတူ<br />ရဲေဘာ္ဟာနီရဲ ၀င္းလက္ခဲ့တယ္ ။<br />ျပည္သူခ်စ္တဲ့<br />အာဇာနည္အ ႏွစ္ဟာ<br />ႏုပ်ဳိစိမ္းလန္းေနမွာပဲ<br /> မုခ်ယံုတယ္။<br />ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္<br />ဒီေနရာမွ ာတို႔ဟာ <br />စာရြက္ေတြ အတူတူေ၀ခဲ့ဘူးတယ္။<br />ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ရဲေဘာ္<br />ဒို႔ဟာ ဒီေနရာမွာ<br />ရဲေဘာ္ကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဘူးတယ္။<br /> ရဲေဘာ္ရဲ႕အခန္ဆက္တိုက္ပြဲ<br />ရဲေဘာ္ရဲ႕တရားတဲ့တိုက္ပြဲေတြအေၾကာင္း<br />ဒီေနရာကိုလာျပီး<br />ရဲေဘာ္ရဲ႕စီးခဲ့တဲ့<br />နီရဲတဲ့ေသြးစက္ေတြေပၚမွာ<br />ငါ့ရဲ ႔ျဖဴေရာ္ေနတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔<br />သူရသတၲိ မဲ့တဲ့ရွိဳက္သံနဲ႔<br />ဂုဏ္ခန္းခန္းကို<br /> ညစ္ႏြ မ္းေအ ာင္ငါမလုပ္ဘူး ။<br />ကဗ်ာတပုဒ္<br />ဟုတ္တယ္ ငါ့ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္<br />ရဲေ ဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖၚ ထုတ္ဖို႔<br />ၾကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္။<br />လက္ခံပါ ရဲေဘာ္<br />ေအာ္ဟစ္ျပီးငါပန္ၾကားတယ္။<br />ျပန္ျငင္းပါရေစ<br />ဒီကဗ်ာဟာ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။<br />ဖတ္ၾကည့္စမ္းေလ<br />စီး ဆင္းခဲ့တဲ့ေသြးစက္ေတြရယ္<br />ဘယ္သူ႔ေသြးလဲ<br />ရဲေဘာ္ရဲ႕ပူေႏြးတဲ့ေသြး<br />မခမ္းေျခာက္ေသးတဲ့ေသြးေတြ<br />အို-------- ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးအစက္စက္နဲ႔<br />ရဲရဲလက္လက္<br />သီယွက္ထားတဲ့<br />ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာပါလား။<br /><br /> ေမာင္ေလးေအာင္(ကြယ္ လြန္္)<br /><br /><br />ေအာင္ေစာဦး(မွုိင္းရာျပည့္)အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္(လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ)ေရးသားသည့္`ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းအက်ဥ္း´ စာအုပ္မွ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-1228254704289818413?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-35696281109604121282008-09-01T01:58:00.000-07:002008-09-01T02:01:03.580-07:00ရြာအ၀င္တြင္ေတာ့ က်ေနာ့္ေျခလွမ္းမ်ား ေႏွးသြားသည္။ ေနာက္ကပါလာသည့္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ရဲေဘာ္ေလးက `ေဆးမွဴး အေရွ႔ကလူေတြနဲ႔ ျပတ္သြားဦးမယ္..´ သတိေပးမွ က်ေနာ္ ခပ္သုတ္သုတ္ လွမ္းမိ သည္။ ရာဘာေတာမွအထြက္ သူမတုိ႔ အိမ္ရွိရာလမ္းမွ ပြိဳင့္ မျဖတ္ဘို႔ ဆုေတာင္းေသာ္လည္း ပြိဳင့္သြားသည့္ ရဲေဘာ္က ခ်ဳိး၀င္သြားခ့ဲၿပီ။ အင္းေလ… ဒီလမ္းက ရြာလယ္ေရာက္ဘုိ႔ အနီးဆုံးလမ္းမဟုတ္လား။<br /><br />သူမတုိ႔အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ထြက္လာသည့္ လူရိပ္တခုကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူမ…၊ က်ေနာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းေသာ္လည္း မျပည့္ခဲ့ပါလား။ စစ္ေၾကာင္းအေရွ႔ အေနာက္ကုိ ရွာၾကည့္ ေနပုံရသည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ကုိေတြ႔ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ အေျပးကေလး က်ေနာ့္နားသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့…`ေဆးမွဴး၊ သူေရာဟင္.. သူဘာမွ မျဖစ္ဘူးမဟုတ္လား။ ´ `ဘုရားေရ.. သူမသိေသး ပါလား။ ´ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွ ေတြးမိသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ သမီးရည္းစားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့သည့္ က်ေနာ္က သူ က်ဆုံးသြားသည့္အေၾကာင္းကို ေျပာျပရသူျဖစ္ရဦးမည္။<br /><br />က်ေနာ္လည္း စိတ္မသက္မသာႏွင့္ က်ဆုံးသြားသည့္ အေၾကာင္းကို ခပ္တုိတုိရွင္းျပလုိက္သည္။ နားေထာင္ေနေသာ သူမကို တည့္တည့္မၾကည့္ရဲ။ သူမယုံေရာ ယုံပါ့မလား။ ရည္းစားသက္တမ္းကို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ တြက္ၾကည့္လွ်င္ ၃ ရက္သာၾကာေသးသည္။ အေျဖရၿပီးသည္ႏွင့္ တျခားရြာသုိ႔ စစ္ေၾကာင္း ထြက္ရသည္။ ျပန္လာေတာ့ သူမပါလာ။ က်ေနာ္ ေျပာေနရင္း ရႈိက္သံၾကားလုိ႔ငဲ့ၾကည့္ေတာ့ ကေလးမ ငုိေနရွာၿပီ။ ငုိပါ … ညီမေလးေရ။ ငုိပါ။ ငါတုိ႔လည္း ရင္ထဲမွာ ငုိေနၾကရတာဘဲ။ အဖုိးထုိက္တဲ့ လူသားေတြ ေသဆုံးမႈအတြက္ ငါတုိ႔ ရဲ့ မ်က္ရည္ေတြက ဂုဏ္ျပဳမႈပါဘဲ။<br /><br />၁။<br /><br />သူဆုိသည္က မင္းလူ။ ရန္ကုန္သား ။ ဖခင္ျဖစ္သူက အစုိးရ ေၾကးနန္းတပ္က။ ၈၈၈၈ ျဖစ္ၿပီး အေစာဆုံး ေတာခုိသည့္ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ားထဲတြင္ မင္းလူလည္း ပါသည္။ က်ေနာ္ ေရာက္ေတာ့ သူက လုံးလုံး ေျပာက္က်ားစစ္သားၾကီး ျဖစ္ေနၿပီ။ တပ္ရင္းရွိ အငယ္ဆုံးသူမ်ားထဲတြင္ သူပါသည္။ အလုပ္ လုပ္ရာတြင္လည္း တက္တက္ႂကြႂကြရွိသည္။ က်ေနာ္တခု မႀကိဳက္သည္က ရန္ျဖစ္တတ္ျခင္း။ မင္းလူနဲ႔ စကားမ်ား ရန္မျဖစ္ဘူးသူဆုိ၍ သိပ္မရွိလွ။ ဤသည္ကို က်ေနာ္က မႀကိဳက္။ တပ္ထိပ္ပုိင္းတာ၀န္ ရွိသူမ်ားက အစဥ္ေခၚယူေ၀ဘန္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူမ်ားက ေဖ်ာင္းဖ်ဆုံးမသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူက ၿပဳံးၿပဳံး ၿပဳံးၿပဳံးႏွင့္ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနတတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ရန္ကေတာ့ ျဖစ္ၿမဲ။<br /><br />ထုိစဥ္က ဘုရားသုံးဆူ ေဒသ မက်ေသး။ က်ေနာ္တုိ႔ တပ္ရင္းေနရသည္က ဘုရားသုံးဆူ ရြာစြန္နား တြင္ ရွိေသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုန္းရွိ အခင္းအနည္းငယ္သာရွိေသာ ဇရပ္၌။ ထုိဇရပ္ကို ေရာက္ၿပီးေနာက္ ၀ါးခုတ္ၿပီး အကာအခင္းအျပည့္လုပ္ရသည္။ စားဘုိ႔အတြက္ လူခြဲကာ ေတာင္ယာဖုန္းဆုိးေဟာင္းမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ရသည္။ မည္မွ်ပင္ ေမႊေႏွာက္ေစကာမူ က်ေနာ္တုိ႔ ရခဲ့သည့္ အသီးအႏွံက ေက်ာက္ဖရုံသီး၊ ေရႊဖရုံသီးႏွင့္ သေဘာၤသီးပင္။ မနက္ ေက်ာက္ဖရုံဆုိပါက ည သေဘာၤ သုိ႔မဟုတ္ ေရႊဖရုံ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေဆးတပ္စိတ္က မွီခုိေနထုိင္ရသည့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအား ေန႔စဥ္ ေရထမ္းျဖည့္ရသည္။ ၾကမ္းတုိက္ ေပးရသည္။ သုိ႔အတြက္ ဘုန္းၾကီးမ်ားက သူတုိ႔ ဆြမ္းစားၿပီးလွ်င္ က်ေနာ္တုိ႔အား ဆြမ္းဟင္းအက်န္မ်ားကို စြန္႔ေလ့ရွိသည္။ ဆြမ္းဟင္းအက်န္ဆုိသည္က ငပိရည္သာ။ ငပိရည္ကလည္း နဲသည့္အတြက္ ကုိယ္ႏွင့္ ခင္မင္သူမ်ားကို ေခၚကာ ဒုိင္၍ စားရသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ အတူစားျဖစ္သည္က မင္းလူ။ ငပိရည္ ႏွစ္ဇြန္း သုံးဇြန္းကုိက ထုိအခ်ိန္က နတ္သုဒၶါ။<br /><br />ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းေဆာက္ရန္ ေျမေနရာရသည္။ စခန္းေဆာက္ၿပီး၍ ေျပာင္းကာစမွာပင္ ဘုရားသုံးဆူ ၀န္းက်င္တခုိ၌ စစ္ရိပ္စစ္ေငြ႔မ်ားယွက္သန္းလာသည္။ ရန္သူစစ္တပ္က ထုိးစစ္ဆင္ေတာ့မည္။ ထုိအခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔မွ ရွိသည့္ ေသနတ္က လူဦးေရထက္စာလွ်င္ အပုံၾကီးနည္းလြန္းေနသည္။ က်န္ေသာ ေက်ာင္းသားတပ္မ်ား၊ မဟာမိတ္မြန္တပ္မ်ားျဖင့္ ေပါင္း၍ စစ္ေၾကာင္းထြက္ရန္ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္ လာသည္။ ရွိသည့္ေသနတ္မ်ားကုိ တြက္ၾကည့္ၿပီး စခန္းတြင္ အခ်ဳိ႔တ၀က္ ထားၿပီး က်န္ရွိသည့္ေသနတ္ႏွင့္ ေရွ့တန္းထြက္သြားၾကသည္။ ထုိအထဲတြင္ မင္းလူပါသြားသည္။ က်ေနာ္တုိ႔က ဘုရားသုံးဆူက်ခါနီးတြင္မွ ဆုတ္လာရသည္။<br /><br />ဒီလုိႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းအသစ္ေျပာင္းေဆာက္ရသည္။ ထုိေနရာက ကရိန္ကန္တြင္ျဖစ္သည္။ မေအာင္ျမင္သည့္ ေရးၿမိဳ့သိမ္းတုိက္ပြဲ ဆင္ႏဲႊၾကသည္။ မင္းလူတုိ႔ ပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းေဆာက္အၿပီး ေရွ႔တန္းသုိ႔ ရိကၡာပုိ႔ရန္ တာ၀န္က်သည္။ ေသနတ္ အပုိရွိရင္ေတာ့ ေရွ႔တန္းမွာေနခဲ့မယ္ ဆုိသည့္ စဥ္းစားမႈျဖင့္ က်ေနာ္လုိက္သြားခဲ့သည္။ ၃ ရက္မွ် ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေလွ်ာက္ၿပီး ေရးေတာင္ပုိင္းရွိ ေခါဇာ ေက်းရြာဂြင္ထဲ ေရာက္သြားသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္မင္းလူတုိ႔က ေျမာက္ပုိင္းမွာ။ ေနာက္တန္းျပန္သည့္သူမ်ား ျပန္သြားၾကသျဖင့္ ေသနတ္တလက္ယူၿပီး ေရွ႔တန္းတြင္ က်ေနာ္ေနရစ္ခဲ့သည္။ ေရးေတာင္ပုိင္းဂြင္အတြင္း ၇လ ခန္႔ လွည့္လည္ေနထုိင္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ စစ္ေၾကာင္း ေျမာက္ပုိင္းသုိ႔သြားေပါင္း ရသည္။ ထုိသုိ႔သြားေပါင္း မွသာ မင္းလူႏွင့္ ျပန္ဆုံရျခင္းျဖစ္သည္။<br /><span id="fullpost"><br />(၂)<br /><br />တပ္ကို ျပန္လည္စုဖြဲမႈလုပ္ေသာအခါ မင္းလူက က်ေနာ္တုိ႔တပ္စိတ္တြင္ ပါလာသည္။ နဂုိ ကတည္းက တြဲခဲ့သူမ်ားျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း ဆုိးတုိင္ပင္ေကာင္းတုိင္ပင္ ေနၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အခ်စ္ေရး။ အခ်စ္ရာကိစၥတြင္ျဖစ္သည္၊ သူႏွစ္ၿခိဳက္ေနသည့္ တုိင္းရင္းသူကေလးကို မည္သုိ႔မည္ပုံခ်ည္းကပ္ သင့္သည္ကို က်ေနာ္က အၾကံေပးရသည္။ ဤကိစၥတြင္ က်ေနာ္က ျဖစ္ျဖစ္ထြန္းထြန္း ရွိလွသူ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ တျခားတပါးေသာ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ရသည္။ အဓိက က ရည္းစားစာ ေရးေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ေရးသည့္စာကို သူက သူ႔လက္ေရးႏွင့္ ျပန္ေရးၿပီး က်ေနာ္က ေကာင္မေလး ေရသြားခပ္ခ်ိန္တြင္ လုိက္ေပး ေပးရသည္။ က်ေနာ္ေပးေတာ့ (က်ေနာ္ေပးသည္ဟု ထင္ပုံရ၍) ကေလးမက မယူ။ အက်ဳိး အေၾကာင္းႏွင့္ က်ေနာ္ေပးျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေတာ့လည္း မရ။ ဒါဆုိ ႀကိဳက္တဲ့သူကို လာေပးခုိင္းလုိက္ဟု စကားျပန္လုိက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီေကာင္ကလည္း စစ္တုိက္ရင္ေတာ့ အလြန္ရဲရင့္သူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီကိစၥမ်ဳိးမွာေတာ့ မရဲတင္း။ သူသြားေပးေတာ့ က်ေနာ့္ကို အတင္းေခၚသည္။ က်ေနာ္ကလည္း ေဆးရုိးသည္ အျဖစ္မခံႏုိင္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း သူ႔ဆႏၵကုိ လုိက္ေလ်ာၿပီး လုိက္သြားသည္။<br /><br />သူသြားေပးေတာ့ ေကာင္မေလးက ျငင္းဘုိ႔ေတာင္ေမ့ေနပုံရသည္။ ခ်က္ခ်င္းကို စာလက္ခံလိုက္ သည္။ ေနာက္သိပ္မၾကာခင္ရက္မ်ားအတြင္းမွာဘဲ က်ေနာ္တုိ႔စစ္ေၾကာင္း အဲဒီရြာကို ျပန္၀င္ေတာ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္အနားရသည္။ ေဘာလုံးကန္ၾက၊ အပ်ဳိမလည္ၾကႏွင့္။ ေျပာက္ၾကားေဒသျဖစ္ေသာ္လည္း လူထု အေျခခံေကာင္းေသာေဒသျဖစ္၍ တပ္ႏွင့္ျပည္သူက ေရႏွင့္ငါးပမာ။ ေနာက္ေန႔စစ္ေၾကာင္း ထြက္မည္ဆုိေသာညတြင္ မင္းလူတေယာက္ေပ်ာ္လုိ႔ ေမာလုိ႔ တည္းရာအိမ္သုိ႔ ျပန္လာသည္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲကေတာ့ သိေနခဲ့သည္။ ဒီေကာင္ေလးေတာ့ ရည္းစားအေျဖျပန္ေပးလုိက္ၿပီ ဆုိသည္ကို။ သုိ႔ေသာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အျခားစကားေတြေလွ်ာက္ေျပာသည္။ ေနာက္ဆုံးသူမေနႏုိင္ေတာ့။<br /><br />`အကုိ သိလား.. က်ေနာ့္ကို အေျဖျပန္ေပးလုိက္ၿပီဗ်´ သူဆုိေတာာ့ ` သိပါတယ္ကြာ… မင္းပုံစံၾကည့္တာနဲ႔ ဒါေပမယ့္ အိပ္ၾကရေအာင္။ မနက္ျဖန္ ေစာေစာ စစ္ေၾကာင္းထြက္ရမယ္´ က်ေနာ္က ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္လည္း အိပ္ရာ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />(၃)<br /><br />ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာပင္ က်ေနာ္တုိ႔ အရုေတာင္ေက်းရြာဘက္သုိ႔ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ အရုေတာင္က နာမည္ၾကီး။ တလအတြင္း က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ပြဲေဆာ္ထားၾကသည္။ ထုိႏွစ္ပြဲတြင္ ရန္သူက ေတာ္ေတာ္အထိနာခဲ့သည္။ ဒါကို သူတုိ႔က အခဲမေက်။ ေက်းရြာသားမ်ားထံမွ သတင္းမ်ားအရ က်ေနာ္တုိ႔ကို အပို္င္အုပ္ရန္ စီစဥ္ေနသည္ ဟု သိရသည္။<br /><br />အရုေတာင္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ ရန္သူ႔လႈပ္ရွားမႈ သတင္းၾကားရသည္။ ရြာအ၀င္ နည္းနည္းလွမ္းသည့္ ရာဘာေတာထဲတြင္ က်ေနာ္တုိ႔ ၿခံဳခုိတုိက္ပြဲလုပ္ရန္ ျပင္ရသည္။ တေနကုန္ထမင္းငတ္ သြားသည္။ ညေန ေလးနာရီေလာက္၌ ရြာသားမ်ား ထမင္းလာပုိ႔ၿပီး ထြက္လာသည့္ ရန္သူ ေရးၿမိဳ့ထဲသုိ႔ ျပန္၀င္သြားေၾကာင္း သတင္းပါလာသည္။ ထမင္းစားၿပီး ရြာထဲသုိ႔ျပန္၀င္ကာ ေနရာခ်သည္။ ထုံးစံအတုိင္း မင္းလူက က်ေနာ္ႏွင့္အတူအိပ္သည္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ သူက ေျပာသည္။ ` က်ေနာ္က သူ႔ကုိ ႏွစ္ရက္ေလာက္ပဲ ၾကာမယ္ ေျပာခ့ဲတာဗ်။ ဒါဆုိ မနက္ျဖန္ေလာက္ဆုိ သူတုိ႔ရြာကို ျပန္ေရာက္ေလာက္ၿပီေပါ့ေနာ္။´ `ေအးျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စစ္ေရးဆုိတာကလည္း မင္းသိတဲ့အတုိင္း အစုိးရတာမွ မဟုတ္တာ။ ခုတမ်ဳိး.. ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး ေျပာင္းတတ္တာဘဲ။ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ေရာက္မွာပါ။ အိပ္မယ္။ ညဘက္က် ကင္းရွိေသးတယ္´ ဟု က်ေနာ္ဆုိေတာ့ `ဟုတ္ကဲ့´ ေျပာကာ တဘက္လွည့္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူကတိေပးခဲ့သည့္ ျပန္ေရာက္မည္ဆုိေသာမနက္ျဖန္သည္ က်ေနာ္တုိ႔အား ေၾကကြဲမႈမ်ားစြာေပးရန္ ေစာင့္စားေနသည္ကို က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး မသိၾကေခ်။<br /><br />က်ေနာ့္ကင္းခ်ိန္က ညတနာရီက ႏွစ္နာရီ။ က်ေနာ္ၿပီးေတာ့ မင္းလူ ကင္းခ်ိန္။ မနက္ေလးနာရီ ထုိးေတာ့ အရုဏ္ဦးတုိက္တတ္သည့္အတြက္ အားလုံး ေနရာယူၿပီး ေနရသည္။ ငါးနာရီခြဲေလာက္အထိ ဘာမွ မထူးျခားေသာေၾကာင္း ျပန္ရုတ္ၿပီး ကုိယ္တည္းသည့္ အိမ္ကို ျပန္ၾကသည္။ ေစာင္ပါးေလး ၿခဳံၿပီး ျပန္ေကြးေနတုန္း… ဆူဆူညံညံႏွင့္ရြာျပင္ဘက္မွ ေအာ္၍ ေျပးလာေသာ အမ်ဳိးသမီးၾကီးတေယာက္၏ အသံကို ၾကားရသည္။ ေအာ္လာသည္က `ကြန္မနန္ဟမယ္(ဗမာစစ္သား)လား… ကြန္မနန္မြန္ (မြန္စစ္သား) လား မသိဘူး။အမ်ားၾကီးဘဲ´ ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ရြာျပင္မွာ ကိုယ့္လူမရွိ။ ရန္သူသာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး အီေကြးမင့္၊ ေသနတ္၊ေဘးလြယ္အိတ္ အားလုံး လက္တဘက္ႏွင့္ ဆြဲၿပီး ဖိနပ္ကို တဘက္မွ ကိုင္ကာ တကိုယ္စာအတြက္ ပစ္ပုိင္နယ္ေပးထားသည့္ ေနရာသုိ႔ အေျပးသြားခ်ိန္တြင္ပင္ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္မွ ပစ္လုိက္ေသာ RPG အသံကို ၾကားရသည္။ ထုိပစ္ခတ္မႈကပင္ က်ေနာ္တုိ႔ကို ကယ္လုိက္သည္။ ရန္သူက လမ္းမအတုိင္း အလုံးလိုက္ အခဲလုိက္ ေျပး၀င္လာစဥ္ ထုိပစ္ခတ္မႈက သူတုိ႔ ထုိးစစ္ကို ေနာက္ျပန္လန္သြားေစသည္။ အျပန္အလွန္ပစ္ခတ္မႈမ်ား ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္က သတ္မွတ္ထားရာ ေနရာႏွင့္ ၁၅ ေပမွ် ကြာေနသည္။ က်ေနာ့္ဘယ္ဘက္ယြန္းယြန္းတြင္ မင္းလူ… ေဘးခ်င္းကပ္တြင္ ႏုိင္သူ။ မင္းလူက ပစ္ေနရင္း လွမ္းေအာ္သည္။ `အကိုတုိ႔ အဲဒီနားမွာဘဲေနဦး ..အဲဒီေနရာက က်ည္လမ္းေၾကာင္း အရမ္းက်ေနတယ္´ ေအာ္ေျပာရင္း တဖက္ကလည္း ပစ္ေနသည္။<br /><br />ဒီလုိႏွင့္ က်ေနာ္ေရွ့နားတြင္ရွိေသာ ဆန္နီ ေျခေထာက္ထိသြားသည္။ တင္ေမာင္တက္ဆြဲေတာ့ ေျခေထာက္ ထပ္ထိသည္။ ေနာက္ ေမာင္ေမာင္လတ္ထပ္တက္ေတာ့ ဗုိက္ေဘးနားက လွ်ပ္ထိသြားသည္။ သူတုိ႔သုံးေယာက္ကို ဆုတ္ရန္ေျပာေတာ့ ဆုတ္သြားၾကသည္။ က်န္သည္က က်ေနာ္၊ ႏုိင္သူ ၊မင္းလူ။ ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ညာေက်ာတြင္ ျဖန္႔ယူထားေသာ ေက်ာင္းသားတပ္ရင္း ၁၀၂ မွ စစ္ကူ ႏွစ္ေယာက္ ဘေရာင္နင္ စက္လတ္တလက္ႏွင့္ေရာက္လာသည္။ သူတုိ႔လည္း ၁၅ မိနစ္ခန္႔သာ တေယာက္ထိသြားသည္။ တုိက္ပြဲက က်ည္ဆန္ ျဖည့္ခ်ိန္ေလာက္တြင္သာ တိတ္ဆိတ္သည္။ က်န္သည့္အခ်ိန္က မုန္တုိင္းလုိ။ ႏွစ္နာရီခန္႔ၾကာ သြားသည္။ မင္းလူကေတာ့ ရာဘာပင္လတ္လတ္တခုတြင္ ငုတ္တုတ္ထုိင္ပစ္လုိက္၊ ထပစ္လုိက္။ ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ္ႏွင့္ႏုိင္သူအၾကား အမ္ေအ ၉၄ တလုံးက်လာသည္။ ႏုိင္သူ ဗုိက္တြင္ အနည္း ငယ္ထိသည္။ က်ေနာ္လက္ေမာင္းကို ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္လြင့္လာသည့္ ခဲစ အေသးေလးပြတ္သြားသည္။ မင္းလူအားလည္း အတင့္မရဲေအာင္ ေအာ္ရသည္။ သူမၾကားေတာ့။ သူ႔ခႏၶာကုိယ္တြင္ လူထုအတြက္ တုိက္ေနရသည္ဆုိသည့္ စိတ္က ပူးကပ္ေနခဲ့ၿပီ။ သူ႔ေရွ့ေမွာက္မွာလည္း အျခားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားဒဏ္ရာ ရခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္လား။ သူတခ်က္ထပစ္သည္။ရုတ္တရက္ ဖုတ္ခနဲ ထုိင္ရက္သား ျပန္ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔ဆီက ေသနတ္သံ ၿငိမ္သြားသည္။ ႏုိင္သူက သူတက္ၾကည့္မယ္ ကာပစ္ေပးရန္ ေျပာၿပီး တက္သြားသည္။ တြားသြား၍ တက္သြားကာ လည္ပင္းကို သုိင္းဖက္ၿပီး က်ေနာ့္ဘက္ကို ေခါင္းခါျပသည္။ ဆုိလုိသည္ကေတာ့ သူက်ဆုံးသြားၿပီ။ သူေသဆုံးသြားခဲ့ၿပီဆုိသည့္ အဓိပၸါယ္။ ႏုိင္သူက မင္းလူ၏ ေသနတ္၊အီေကြးမင့္၊ ေက်ာပုိးအိတ္တုိ႔ကို ဆြဲယူလာသည္။ အသက္မဲ့ခႏၶာကုိေတာ့ မဆြဲႏုိင္ေသး။<br /><br />တုိက္ပြဲက ရွည္ၾကာလြန္းလွသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ၀မ္းမနည္းအားေသး။ ကုိယ္ရွင္သန္ဘုိ႔လည္း ပစ္ခတ္ရဦးမည္မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆုံး ရန္သူထုိးစစ္က ၾကီးသထက္ၾကီးလာေတာ့ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီခြဲခန္႔တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဆုတ္ေပးလုိက္ရသည္။ ျပန္ဆုတ္ေတာ့ မင္းလူအပါအ၀င္ က်ဆုံးသြားသည့္ ရဲေဘာ္ ၆ဦး၏ ခႏၶာကုိယ္မ်ားကို က်ေနာ္တုိ႔ မသယ္ႏုိင္ခဲ့။<br /><br />တုိက္ပြဲျဖစ္ေနစဥ္က မရြာခဲ့ေသာ မုိးက အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ သဲမဲျပင္းထန္လွစြာရြာသည္။ က်ေနာ္မ်က္ႏွာသည္လည္း မုိးေရႏွင့္ မ်က္ရည္စ ေရာေနသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အျပစ္တင္ေနမိသည္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ရေအာင္ မသယ္ႏုိင္ခဲ့သည့္အတြက္…။ ႏုိင္သူကေတာ့ ေျဖသိမ့္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူလည္း ၀မ္းနည္းသံႏွင့္။ အဲဒီေန႔မွာ ခ်စ္သူႏွင့္ ေတြ႔ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနခ့ဲတဲ့ အညတရ ေျပာက္က်ားတဦးရဲ ႔ က်န္ရစ္ခဲ့ သည့္ ရုပ္ႂကြင္းကို သူ႔ခ်စ္သူရွိရာ ရြာမွာ ျမႇဳပ္ႏွံေပးခ်င္တာက က်ေနာ့္ဆႏၵပါ။ သူ႔ ေမြးဇာတိကို ျပန္ပုိ႔ဖုိ႔ဆုိတာကလည္း မျဖစ္ႏုိင္သည့္ ကိစၥမဟုတ္လား။ က်ဆုံးသြားသည့္အေၾကာင္း သတင္းစကားသာ ပါးႏုိင္မည္ေလ။<br /><br />မျမင္ရသည့္ သူ႔၀ိဥာဥ္ကေရာ ေသဆုံးသည္ႏွင့္ ဘယ္ကို စီးေမ်ာသြားခဲ့ပါသလဲ။ အေမအိမ္ကိုလား.. ေ၀းကြာခဲ့တဲ့ စာသင္ခန္းကုိလား… သူ႔ခ်စ္သူဆီလား။ ဘယ္ကိုပဲစီးသြားတာ ျဖစ္ျဖစ္ လြတ္ေျမာက္ေရးေကာင္းကင္ထဲမွာ ေခတ္အဆက္ဆက္ လင္းလက္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္စင္ေတြထဲက တစင္းေတာ့ သူ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ လုိ႔ စိတ္ထဲက ေျပာရင္း ငုိေနတဲ့ သူ႔ခ်စ္သူနံေဘးက ထြက္လာခဲ့သည္။ ဒီလုိအျဖစ္မ်ဳိးေတြ ကလည္း စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္က မလြတ္ေျမာက္မခ်င္းႀကံဳေနရမယ့္ အျဖစ္ေတြ မဟုတ္လား။<br /><br />ထုိတုိက္ပြဲတြင္ ေက်ာင္းသားတပ္မွ ၆ ဦးႏွင့ ္မြန္ျပည္သစ္တပ္မေတာ္မွ ၂ ဦးက်သည္။ စုစုေပါင္း ၁၄ ဦးခန္႔ ဒဏ္ရာရသည္။<br /><br />နအဖဘက္မွလည္း ၃၀ ၄၀ ခန္႔ ထိခုိက္က်ဆုံးဒဏ္ရာရသည္ဟု သိရသည္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-3569628110960412128?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-1684634119602565952008-09-01T01:54:00.000-07:002008-09-01T01:56:49.300-07:00လမ္းေပၚ၌ ေက်ာက္တံုးမ်ား။ ခ်ဳိင့္ႀကီးမ်ားကို ခဲရာခဲဆစ္ေက်ာ္ျဖတ္ေနရေသာ ကားေလးေၾကာင့္ က်ေနာ္သည္ တခ်က္ခ်က္ ေျမာက္ဆြေျမာက္ ဆြျဖစ္လွ်က္။ စိတ္ကို သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ ေရေျမေတာေတာင္အလွ၏ အာရုံထဲ၌ နစ္ျမဳပ္ထားလိုက္သည္၊ အေအးပိုင္းေဒသ၏ ေပါက္ေရာက္ေသာ သစ္ပင္မ်ားက လမ္းေဘး၀ဲယာ၌ စိမ္းစိမ္းစိုစို ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္။ ၀ါးရြက္မ်ားေပၚ တင္ေနေသာ ႏွင္းခဲႏွင္းဥေလးမ်ားကို က်ေနာ္သည္ ေငးစုိက္ၾကည့္လွ်က္။ ဒီလမ္းက ေကအိုင္အို ေဖါက္ထားတာတဲ႔၊ တရုတ္ေဖါက္ရင္ေတာ့ ဒီထက္ပိုေကာင္းမွာေပါ့ ဒါေပမဲ့တရုတ္က သူအတြက္ အက်ဳိးအျမတ္မရွိဘဲနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ဘူးေလဟု သူမွတ္ခ်က္ေပးေနျပန္သည္၊ ေျမာက္ပိုင္း ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေလး၏ ရွင္းလင္း ေျပာဆိုမူမ်ား က တလမ္းလံုး ေ၀ေ၀ဆာဆာရွိလွသည္၊ သူက က်ေနာ္တလွည္႔ တရုတ္ကားေမာင္သမားကို တလွည့္ျဖင့္ စကားႏွင့္ ေဖၚေရြစြာပင္ ရွင္းျပေန လွ်က္္။သူ အရႊင္းေဖါက္သမွ် တရုတ္ကားေမာင္းသမားက တ၀ါး၀ါးပြဲခံ္ ရီေမာေနလွ်က္။က်ေနာ္က ပဲပင္ေပါက္စကားမ်ားကို ေသျခာနား မလည္ ေသး၊ တံခါးဖြင့္စီးပြားေရးေၾကာင့္ ခရီးသြားရတာ အစစ္အေဆးမရွိေတာ့ဘူး အကိုေရ…။ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ဒီရဲေဘာ္ေလး ေရတက္ငါးစင္ရိုင္း စိတ္ရွိတဲ႔ စစ္အစိုးရ စိတ္ကို မဖတ္မိလို႔ပဲ ထင္ရဲ႔ဟု က်ေနာ႔ စိတ္အစဥ္မွာ ေတြးေတာလွ်က္၊ ဆက္ၿပီးသူက အရင္တံုးကဆိုရင္ စာရြက္သယ္ သြားရင္ စာရြက္မွာ က်ေနာ္တို႔ မ.က.ဒ.တ စည္းတံဆိပ္ပါရင္ ေတာင္ဖမ္းတာ။ က်ေနာ္ဆို မၾကာမၾကာအဖမ္းခံရတယ္ဟု ခရီးသြားတာ၀န္ခံ ေျမာက္ပိုင္းေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေလးရွင္းျပခ်က္ကို ေလးေလးစားစားစိုက္၍ နားေထာင္ရင္း သူ႔ကိုၾကည့္မိသည္၊ သူ႔ဇာတိသည္ မိုးေကာင္း ၿမိဳ႔က အသက္က ၂၀ေက်ာ္။ မခံခ်င္လြန္းလို႔ လက္နက္ကိုင္တိုက္ဖို႔ အသက္ ၁၄ႏွစ္ကတည္းက ေတာခိုလာခဲ့တာဟု သူ႔ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္းကို ရွင္းျပေနသည္မွာ က်ေနာ့္အတြက္ တန္ဖိုးရွိစရာ သင္ခန္းစာ။ ရရင္ရ မရရင္ေတာ့ ခ်မွပဲရေတာ႔မည္။ ၁၉၈၈တံုးက ဒို႔လူထုက ဒီမိုကေရစီကို လမ္းမေပၚကေန လက္၀ါးျဖန္႔ ေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ ရခဲ့ၾကတာက ဂ်ီသရီးက်ည္ဆန္ဟု ေျပာလုိက္ေတာ့ က်ေနာ႔စိတ္ထဲ မာေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္သြားသည္၊ သူ႔စကားမ်ားေၾကာင့္ ၾကက္သီးတဖ်န္းဖ်န္းပင္ ခံစားလိုက္ရေသးရဲ႔။<br />ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္အေတာ္ျမင့္မားေသာ ထိုေဒသသို႔ေရာက္ခဲ့ရသည့္အတြက္ အက္စကီမိုး လူမ်ဳိးမ်ားသည္ပင္လွ်င္ ထိုေဒသ၌ အေျခခ်ေနထိုင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏုနယ္ငယ္ရြယ္ေသာ ထိုေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ ကာယိက ဒုကၡေ၀ဒနာကို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခံစားၾကရမည္မွာ အေသအခ်ာ။ ႏွင္းျမဴမ်ားၾကားမွ မုဒ္ဦးဂိတ္၀တခုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္၊ ထိုမုဒ္ဦး၌ ဒါးႏွစ္လက္ကို ၾကက္ေျခခတ္ထားသည္၊ သူတို႔က ဒါးဒါးျခင္း၊ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ဒါးဒါးျခင္း၊ လွံလွံျခင္း၊ က်ေနာ္တို႔ စစ္အက်ီၤဘယ္ဖက္ တံဆိပ္က ဒါးႏွင့္လွံကို ၾကက္ေျခခတ္ထားသည္၊ သူတို႔က ဒါးႏွစ္လက္ကို ၾကက္ေျခခတ္ထားသည္၊ ဂိတ္၀ကိုေရာက္ေတာ႔ ကခ်င္စကားျဖင္႔ “ အန္းထဲ့ ေဂ်ာင္မာ ဒပ္ေကာ့နား” ( က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ကပါ )ဟုေျပာေတာ့ ဂိတ္ေစာင့္ ေက.အိုင္.အို ရဲေဘာ္က ေမာင္းတံကို ဖြင့္ေပးလိုက္သည္၊ က်ေနာ္ ေက.အိုင္.အို ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ လိုင္စင္ေဒသသို႔ေျခခ်မိၿပီ၊ ယခင္က ပါေဂ်ာင္၊ နားေဖါ့ေဒသမွာ သူတို႔ ဌာန ခ်ဳပ္ ရွိသည္၊ ထိုေဒသရန္သူ႔ လက္ထဲသို႔က်သည့္အတြက္ ပါေဂ်ာင္၏ ေတာင္ဘက္ရွိရာ ယခုလိုင္စင္သို႔အေျခခ်သည္၊ ပါေဂ်ာင္မွာဆိုရင္ ၀ါး ေရ တံေလ်ာက္ကက်တဲ့ ေရေတာင္ မနက္ေရာက္ရင္ အေတာင့္လိုက္ႀကီး ေရခဲသြားတယ္ခင္ဗ် ဟုေျပာလိုက္ေတာ့ ေရခဲမ်ားအေပၚသြားေနေသာ က်ေနာ္တို႔ကားဘီးကို ျဖတ္ကနဲၾကည့္မိလိုက္သည္၊ မၾကာခင္ ေဒါင္းအလံစိုက္ရာသို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည္။<br /><span id="fullpost"><br />ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ စခန္းမႉးရဲေဘာ္ေပါက္ေကြးက က်ေနာ္တို႔ကို အေျပးအလႊားလာႀကိဳသည္၊ လူႀကီးေတြ အေပၚမွာ ေစာင့္ေနၾကတယ္ခင္ဗ်ဟု ေျပာဆိုရင္း စစ္ယဥ္ေက်းမႈအရ သူကက်ေနာ့္ကို အေလးျပဳသည္၊ က်ေနာ္က ေလးစားပါတယ္ရဲေဘာ္ဟု ေျပာရင္း သူကိုၾကည္႔မိေတာ႔ ေက်ာင္းသားယူနီေဖါင္းႏွင့္ သပ္ရပ္တင့္တယ္ေနလို႔။ ပစၥတိုကို ခါး၏ေဘး၌ ေသသပ္စြာထိုးခ်ိတ္ထားေသာ သူ၏ ရုပ္သြင္ကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္ အမိျမန္ျပည္အတြက္ စိတ္ဓါတ္အားတက္ မိလိုက္သည္၊ ေၾသာ္ က်ေနာ္တို႔ဘ၀သည္ကား ေက်ာင္းစိမ္းဘ၀မွ ယူနီေဖါင္းအစိမ္းဘ၀မ်ားသို႔။ ခဲတံကိုင္ခဲ့ေသာလက္မွ ေသနတ္ကိုင္ေနၾကရေသာ လက္မ်ားသို႔။<br /><br />မ.က.ဒ.တ(ေျမာက္ပိုင္း)ရဲေဘာ္မ်ားက အမိန္႔နာခံမူ အားေကာင္းၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ တိုင္းျပည္လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ထိုအမိန္႔နာခံမူသည္ အေရးႀကီးေၾကာင္း စစ္ေျမျပင္သင္ခန္းစာမ်ားက က်ေနာ့္ကို လက္ေတြ႔သင္ျပေပးခဲ့ဘူးသည္၊ “မ”တေထာင္သားမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္အတြက္ ထိုအမိန္႔နာခံမႈမွ အစ လိုက္နာစရာနည္းနာမ်ားအား စစ္သင္တန္းမ်ားမွ ရရွိခဲ့သည္၊ က်ေနာ္သည္ က်ေနာ္တို႔ ဥကၠဌေဟာင္းကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုမိုးသီးႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ပင္ သတိဆြဲမတတ္ ရုိေသစြာ ဆက္ဆံတတ္ေၾကာင္းကို က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္သတိထား လိုက္မိသည္က ထိုစစ္သင္တန္းမ်ားက သင္ၾကားေပးခဲ့သည့္အရာမ်ား။ ေတာ္လွန္ေရးေပ်ာက္က်ားရဲေဘာ္ တဦးအေနျဖင့္ ထိုအမိန္႔နာခံမူကို သေဘာတရားျဖင့္ ခၽြန္းအုပ္မွသာလွ်င္ ရန္သူတပ္ႏွင့္ ကြဲျပားျခားနားေစႏိုင္သည္၊ က်ေနာ္ တို႔ေက်ာင္းသားတပ္က လူထုကို ဦးထိပ္ျပဳသည္၊ လူထုကိုႏွိပ္စက္လာလွ်င္ ဆတ္ဆတ္ထိလံုး၀မခံႏိုင္၊ ရန္သူက ဤသို႔မဟုတ္၊ သူတို႔၏ ဗိုလ္သင္တန္း သင္ခန္းစာမ်ားက လူေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခါ ဒီအရာ သံုးပါးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါဟုသင္ၾကားေပးသည္၊ (၁)အေၾကာက္တရား (၂)ကိုယ္က်ဳိးရွာလိုမူ (၃)အသိအမွတ္ျပဳခံလိုမူ ဒီအရာသံုးပါးကို ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရင္ မင္းေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီ ရန္သူက ေၾကာက္ေအာင္ေျခာက္သည္၊ ေျမာက္ေပးသည္၊ ဖ်က္ဆီးပစ္သည္၊ ယခုရဲမ်ား၊ ႀကံဖြတ္မ်ား၊ စြမ္းအားရွင္မ်ားကို ေျမာက္ေပးေနသည္၊ လူေတြကို အက်င့္စာရိတၱပ်က္ရန္ ကိုယ္က်ဳိးရွာခိုင္းသည္၊ လူမူထူးခၽြန္ဆုဘြဲ႔ တံဆိပ္မ်ားေပး၍ အသိအမွတ္ျပဳသည္၊ လူေတြကိုဤကဲ့သို႔အုပ္ခ်ဳပ္လွ်င္ရမည္ဟု ထိုမိစၦာေကာင္မ်ားက ထင္သည္၊ လူေတြကို ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ မုဒိတာေရွ႔ထား၍ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္မွသာလွ်င္ ရမည္ဟု က်ေနာ္က ခံယူသည္၊ က်ေနာ္တို႔လူထုအေပၚထားေသာ သေဘာထားႏွင့္ သူတို႔၏ သေဘာထားမ်ားက ေရွ႔ေနာက္ ပမာကြဲလြဲလွ်က္။<br />က်ေနာ္က ဗိုလ္ေပါက္ေကြးကို ခင္ဗ်ားေသနတ္က ဘာေသနတ္လည္းဗ် ဟုေမးမိရာ “တရုပ္လုပ္ေသနတ္ပါခင္ဗ်”ဟု သူကေျဖသည္၊ က်ေနာ္က ေသနတ္ကိုင္လွ်င္ ဘ၀င္ျမွင္႔သည္႔ နအဖ ဗိုလ္ေပါက္စမ်ားကို ငယ္စဥ္က ေကာင္းေကာင္းျမင္ဘူးခဲ့သည္၊ လူတေယာက္သည္ ေသနတ္ကိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ သူ႔လက္သည္ေဘးသို႔ ကားထြက္လာသည္၊ သူ၏ ရင္ဘတ္သည္လည္း ေရွ႔သို႔ေငါ့ထြက္သြားသည္၊ သူ၏ စကားေျပာေပါက္ကလည္း သူမ်ားႏွင့္မတူေတာ့၊ မာမာထန္ထန္၊ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွ ဗိုလ္ေပါက္ေကြး သည္ကား ဤကဲ့သို႔လူစားမဟုတ္ သူတို႔သည္ စစ္မွန္သည့္ လူထုအေတြးအေခၚ လူထုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳေရး၊ လူထုကိုမွီခိုေရးဆိုသည့္ လူထုလမ္းစဥ္ႏွင့္ ေသနတ္ကိုေပါင္းစပ္ေနၾကသူမ်ား ထိုေသနတ္သည္ လူထုဘ၀ကိုေခ်ဖ်က္ေနသည့္ မိစၦာေကာင္မ်ားကို ပစ္မည့္ေသနတ္မ်ားသာ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />လမ္းေဘးေတာင္ကုန္းေပၚ၌ အစီအရီတည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္အဦမ်ားကို ေ၀႔၀ိုက္ၾကည့္မိသည္၊ ေတာင္ကုန္းမ်ားကို ၿဖိဳခ်၍ ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေတာင္ေအာက္မွ ေတာင္ေပၚအထိ အေဆာက္အဦးမ်ားကို စီကာရီကာ ေဆာက္ထားသည္၊ ေဘးကာကို ၀ါးျဖင့္ယက္လုပ္ ကာရံထားျခင္းျဖစ္သည္၊ အမိုးက တရုပ္ျပည္လုပ္ ရင္ေပါင္က်န္း( ကတၱရာႏွင့္ ၀ါးဖတ္ကို နယ္၍လုပ္ထားျခင္း၊ အေအးပိုင္းေဒသမ်ား၌သာ သံုး၍ ရေသာအမိုး )ျဖင့္မိုးထားသည္၊ “ကိုသံေခ်ာင္းတို႔ တဲက ဟိုး ေတာင္ေပၚမွာ”ဟု ရဲေဘာ္ေလးတေယာက္ကဆိုသည္၊ ေတာင္ေပၚမွ ဆင္းလာေသာ ရဲေဘာ္ေလးက က်ေနာ္တို႔ကိုျမင္သည္ႏွင့္ သူသည္ သတိဆြဲလွ်က္ ရပ္ေနသည္၊ က်ေနာ္တို႔ကို ေက်ာ္သြားမွသာ သူက သတိကိုျဖဳတ္၍ေနာက္ ေတာင္ေအာက္ဆင္းသြားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္၊ သူတို႔သည္ စစ္၏ ယဥ္ေက်းမူကို အတိအက်လိုက္နာ ယဥ္ပါးလ်က္ ေနေၾကာင္းေတြ႔လိုက္ရသည့္အတြက္ က်ေနာ္က သေဘာက်ေနမိသည္။<br /><br />တဲေလးတစ္လံုးမွ ရဲေဘာ္မ်ားက စီကာရီကာရပ္ေနၾကသည္၊ ထိုသူမ်ားသည္ကား ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေျမာက္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ေသာ ကိုသံေခ်ာင္း၊ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုစိန္ေအး၊ ကိုေနထြန္း၊ ကိုထြန္းလြင္၊ ကိုလဆိုင္း တို႔ကို ျမင္လုိက္ရသည္၊ ေရာက္သည္ႏွင့္ သူတို႔၏ ေႏြးေထြးေသာ လက္မ်ားက က်ေနာ္၏ လက္ထဲ၌ တင္းတင္းရင္းရင္း ဆြဲကိုင္လႈပ္ရမ္းခါလွ်က္၊ က်ေနာ္အား ထိုတဲငယ္ေလးတစ္လံုးသို႔ဖိတ္ေခၚသည္၊ ထိုအလယ္၌ မီးလင္းဖိုတလံုး ….. လူေတာ့မစံုေတာ့ဘူးဗ်ာ၊ က်ဆံုးကုန္တဲ့လူေတြေတာ့ က်ကုန္က်ၿပီဟု ကိုသံေခ်ာင္းကေျပာသည္၊ က်ေနာ္တို႔အတြင္းေရးမႉး ကိုမ်ဳိး၀င္းတေယာက္ေတာ့ ၉၂တိုက္ပြဲမွာ က်သြားတယ္ဟု ေျပာေတာ့ က်ေနာ္သည္ ကိုဖုန္းေမာ္က်ဆံုးစဥ္ကလို လက္သီးကို တင္းတင္းရင္းရင္း ဆုပ္လွ်က္မိသားျဖစ္မိသြားသည္၊ ကိုမ်ဳိး၀င္းက ကုိဖုန္းေမာ္တို႔ႏွင့္ ကလပ္စ္မိတ္ေတြေလ။ အာ.အိုင္.တီ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ရွမ္းနီလူမ်ဳိး၊ သူက ကခ်င္ျပည္၊ေဒသနမၼားက “ရန္သူေတာင္ကုန္းကို တက္သိမ္းရင္း ၀ဲဖက္ရင္အံုကို ရန္သူက်ည္က ေဖါက္ထြက္သြားၿပီး က်ဆံုးသြားတယ္ဗ်ာ”ဟု ေျပာေတာ့ ေပးဆပ္မႈမ်ားကို ျပန္လည္၍ အမွတ္ရလိုက္သည္၊ က်ေနာ္ႏွင့္လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ ရဲေဘာ္ႀကီးဆန္းလင္း၊ တိုက္ေမာင္း၊ ထြန္းဦး၊ ခင္ထြန္းၾကည္တို႔ပင္လွ်င္ လူထုအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ၾကေလၿပီ ေက်ာင္းသားႏွင့္ တိုက္ပြဲ၊ ေက်ာင္းသားႏွင့္စြန္႔လႊတ္မူသည္ အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင္႔ အတူယွဥ္တြဲလွ်က္။ “အမိေျမလြတ္ေျမာက္ဖို႔ အရုိးေတြေတာင္လိုပံုမွရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ အရုိးေတြဟာ ဟိုးေအာက္ဆံုးအလႊာမွာ ရွိေစရမယ္”ဟု ေရွးကေနာင္ေတာ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေျပာခဲ့ ေသာစကားတခြန္းကို နားထဲမွာ အမွတ္ရပဲ႔တင္ထပ္လွ်က္၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၏ ေပးဆပ္မႈေတြကလည္းအမ်ားသား၊ ေသရဲ၊ တိုက္ရဲ၊ အႏိုင္ယူရဲစသည့္ ရဲသံုးရဲ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကရေတာ့မည့္ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္သည့္အတြက္ ကိုမ်ဳိး၀င္းက်ဆံုးမူသည္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည့္ တာ၀န္တရပ္ကို ရဲရဲႀကီးထမ္းေဆာင္သြားခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု စိတ္မေကာင္းေသာရင္ကို ေျဖသိမ့္လိုက္ရသည္၊ က်ေနာ္တို႔၏ ဘ၀သည္ကား လူထုအတြက္ ေပးဆပ္ထားၿပီးသား၊ လူေတြအလုပ္လုပ္ၾကသည္မွာ ႏွစ္မ်ဳိးဘဲရွိ သည္ဟု ဆရာႀကီးျမသန္းတင့္၏ အဆိုအမိန္႔ကို စကားကိုသတိရမိလိုက္သည္၊ တမ်ဳိးက “လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္လို႔ လုပ္ေနၾကသူ” တမ်ဳိးက “သူမ်ားေတြ အသိမွတ္ျပဳေပးဖို႔အတြက္ လုပ္ေနၾကသူ”၊ မ.က.ဒ.တ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္မ်ားက ရဲရဲျမင္၊ ရဲရဲေတြး၊ ထဲထဲ၀င္ လူထုအတြက္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္၍ လုပ္ေနၾကေသာ အဖိုးအနဂၢ တန္ဖိုးရွိသည့္ သားေကာင္းရတနာမ်ားသာ။<br /><br />၀မ္းသာ ရႊင္လန္းစြာတက္ၾကြေနေသာ ရဲေဘာ္မ်ား၏ အသက္၀င္ေနေသာ ရွင္းလင္းေျပာဆိုမႈမ်ားက က်ေနာ္၏ ရင္ကို ဆြဲ ရမ္းခါေနသကဲ့သုိ႔၊ ထိုညက က်ေနာ္တို႔ အာဂ်င္ဒါဆံုၾကသည္၊ တိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္မ်ား၏ တက္ၾကြသံမ်ား၊ ရင္ထုမနာအသံမ်ား၊ ျဖတ္သန္းမႈ ပံုရိပ္မ်ားက က်ေနာ္အတြက္ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းျဖစ္ရသည္၊ သူတို႔က သမိုင္းကို ရဲရဲေရးေနၾကသည္၊ တခ်ဳိ႔က ေဖါ့၍ေဖါ့၍ေရးၾကသည္၊ က်ေနာ္တို႔ မ.က.ဒ.တ သမိုင္းသည္ကား အေရွ႔ေလ၊ အေနာက္ေလ၊ မ်က္ႏွာစံုမွ ေလတိုက္၍ ဖိတ္စင္ထြက္သြားေသာ ေလွ၀မ္းဗိုက္အေပါက္ႏွင္႔ ့ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ ႏွေမွ်ာတသသျဖစ္မိသည္၊ ၀မ္းဗိုက္အေပါက္ႏွင့္ ေလွာ္ခတ္ ေနေသာရဲေဘာ္တို႔ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးက အသင္တို႔ကို သင္ခန္းစာေပးခဲ့ၿပီ၊ ငါတို႔ရင္ခြင္ကို ခိုလူံၾကပါေလာ့၊ ငါတို႔က တိုက္တြန္းေနျခင္းမဟုတ္၊ လူထုက တိုက္တြန္းေနျခင္းသည္သာ၊ ငါတို႔သည္ လူထုအတြက္ ရဲရဲရင္ဆိုင္၍ ရဲရဲေက်ာ္ျဖတ္ေနသည္၊ ဒါ …. ငါတို႔သမိုင္းျဖစ္သည္၊ ဒါလည္း … ငါတို႔၏ လူထုသမိုင္းျဖစ္သည္။<br /><br />မိုးကခ်ဴပ္ၿပီ … ညကနက္ေနၿပီ … က်ေနာ္ႏွင့္သူတို႔ႏွစ္ဦးသား သာလွ်င္ မီးဖို၏ အေႏြးဓါတ္ကို ခုိလူံေနၾကသည္။ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ႏွင့္ ကိုထြန္းလြင္ ျဖစ္တည္လာေသာ သူတုိ႔၏ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈမ်ားက လူထုအတြက္ ေပးဆပ္ၾကရမည္ဆိုေသာ အာဂ်င္ဒါမ်ား၏ နိဂံုးအဆံုးကို က်ေနာ္က ႀကိဳ၍ ျမင္မိသည္၊ နက္ေမွာင္ေအးစိမ္႔ေနေသာ ည၏ သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္အခါမ်ားကို လူထုလြတ္ေျမာက္ေရး အေတြးအေခၚ စိတ္ဓါတ္အျပည့္အ၀ျဖင့္ ရွင္းျပေနေသာ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားက ထိုတညရဲ႔ က်ေနာ္၏ အိပ္ခ်င္စိတ္ကို သတ္ပစ္လိုက္သည္။<br /><br />ေတာစခိုတယ္ဗ်ာ …. စတာနဲ႔ နန္းေကြ႔ေခ်ာင္းေရႀကီးခ်ိန္ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီးသြားတာဗ်၊ ဟိုဘက္ကမ္းလည္းေရာက္ေရာ လက္ပစ္ဗံုး ကိုင္ထားတဲ့ ေက.အိုင္.အိုရဲေဘာ္က ဗဟိုက အမိန္႔မရလို႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ၿမိဳ႔ထဲလည္း၀င္ေရာ ဒီစစ္ေခြး၀ဲစားေတြနဲ႔ ထိပ္တိုက္တိုးတယ္ဗ်။ ညကလည္းေမွာင္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက မင္းတို႔ဘယ္က လာလဲ။ မင္းတို႔ကို ပစ္သတ္လိုက္လို႔ ရတယ္ဆိုၿပီးၿခိမ္းေျခာက္တယ္။ ေသမထူး၊ ေနမထူးဘ၀ေတြပဲဗ်ာ ….. ဟု ထိုသို႔ ကိုထြန္းလြင္၏ စကားသံက ညဦးယံကို လွ်ပ္ကာေဖါက္ထြက္သြားသည္။ သူ၏ စကားသံမ်ား၌ တိုက္ပြဲ၊ ေသနတ္သံမ်ား၊ စိန္ေခၚမႈမ်ား ဗရပြ။ ရဲေဘာ္ေလး မိုင္လားက ထင္းကို မီးပံုထဲသို႔ အဆက္မျပတ္ ထိုးထည့္ေပးေနသည္၊ သူတို႔ေလးေတြ အိပ္ခ်င္ရွာေတာ့မည္။ စကားစကျဖတ္၍ မရေသး၊ အရွိန္က ပို၍ ပို၍ ေကာင္းလာသည္၊ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည သံုးနာရီ…။ ကိုထြန္းလြင္၏ စကားသံမ်ားကို ဆက္၍ ငံ့လင့္မိတာေတာ႔ အမွန္၊ ေျမာက္ဖ်ားပိုင္း အေအးဒါဏ္ကို ႀကံ႔ႀကံ႔ခံေနေသာ မီးလင္းဖို၏ မီးရွိန္မ်ားေၾကာင့္ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားသည္ ၀င္းထိန္ေနၾကသည္၊ မိန္းမရွိၾကတဲ့လူေတြက အေစာႀကီး အိပ္ကုန္ၾကျပီဗ်ဟု ကိုထြန္းလြင္က ေျပာသျဖင့္ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားတို႔ေရာဟု ေျပာသျဖင့္ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္က ဖိတ္စာတ၀က္ေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီဟု ေျပာသျဖင့္ ၀ါးကနဲပြဲၾကသြားသည္။<br />ထိုညက မ.က.ဒ.တ(မပ)ရွိ ရဲေဘာ္မ်ားရဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ား၊ ျဖတ္သန္းမႈ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား၊ တိုက္ပြဲမ်ား မဟာမိတ္မ်ားအေျခအေန အေၾကာင္းကို ရဲေဘာ္မ်ားက မေမာႏိုင္ မပမ္းႏိုင္ ေျပာျပၾကသျဖင့္ က်ေနာ့္အတြက္ တခ်ိန္ သမုိင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ား ျဖစ္လာမည္ကို ရရွိေစခဲ့သည့္အတြက္ ထိုရက္မ်ားသည္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ႔ ….ေရႊ၊ လူထုအတြက္ ပတၱျမား၊ တိုင္းျပည္အတြက္ ရတနာမ်ားသာတည္း။ သူတို႔၏ ျဖတ္သန္းမႈ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားသည္ သူတို႔ေရးတဲ႔ သူတို႔သမိုင္း၊ မ.က.ဒ.တ ရဲေဘာ္မ်ားက သမိုင္းကုိ ေဖါ့ေဖါ့ေရးေနၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾက၊ သူတို႔က ေက်ာက္တံုးေက်ာက္နံရံမ်ားေပၚ၌ ခက္ရာခက္ဆစ္ စူးနစ္စြာ ေဖါက္ထြင္း၍ ေရးခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္က ခက္ရာခက္ဆစ္ ေရးခ်ယ္ၾကေသာ သမိုင္းကို ပို၍ ပံုရိပ္ ထင္က်န္ရစ္ေစခ်င္သူ၊ ေရးခဲ့ေသာ ပံုရိပ္မ်ားသည္ လူထုအတြက္ ေအးျမေစႏိုင္ေသာ အရိပ္မ်ားအျဖစ္ ထင္ဟပ္ေစခ်င္သူ၊ က်ခဲ့ရေသာ ေသြးစက္မ်ားႏွင့္ ခင္းခဲ့သည့္လမ္းသည္ ျမန္မာျပည္ အနာဂါတ္ ရင္ေသြးေလးမ်ားအတြက္ ဆက္၍ အသင့္ေလွ်ာက္ၾကရမည့္ ေျဖာင္႔ျဖဴးေသာလမ္းမ်ား ျဖစ္ေစခ်င္ သူသာ။<br /><br />က်ေနာ္က ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ႏွင့္ ကိုထြန္းလြင္တို႔၏ ေျပာျပခ်က္မ်ားကို ေလးနက္စြာ အာရုံျပဳ နားစိုက္လွ်က္ရွိေနသည္။ ရာသီဥတုက စူးစူးရဲရဲ ဆိုး ရြားလာသည္၊ ရဲေဘာ္ေလးကလည္း ထင္းမ်ားကို အဆက္မျပတ္ မီးပံုထဲသို႔ ထည့္ေပးလွ်က္ရွိသည္၊ ထိုထင္းတံုး၏ မီးအပူရွိန္မ်ား၊ သူတို႔ႏွစ္ဦး ၏ ေထာင္းေထာင္းထ တက္ၾကြစြာ ရွင္းလင္းေဆြးေႏြးမႈ အရွိန္မ်ားေၾကာင့္ က်ေနာ္၏ ႏွလံုးေသြးသည္လည္း အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ လည္ပါတ္ လွ်က္။<br />“က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္(ေျမာက္ပိုင္း)ကို ဒီလိုစခဲ့ၾကတယ္ဗ်”ဟု အစခ်ီေသာ ေနာက္ခံ အတိတ္သမိုင္းမ်ားသည္ က်ေနာ့္အတြက္သာမက ကခ်င္ျပည္နယ္၏ ေက်ာင္းသားမ်ား သမိုင္း အနာဂါတ္အတြက္ေသာ္ လည္းေကာင္း။ အမိျမန္မာျပည္တျပည္လံုး အတြက္ လည္းေကာင္း အက်ဳိးရွိမည္ျဖစ္သျဖင့္ ထိုအနာဂါတ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္လာၾကမည့္ သူတို႔၏ ပံုရိပ္မ်ား၏ ညႈိ႔ငင္ ေဆြးေႏြး ေျပာဆိုမႈမ်ားသည္ က်ေနာ္၏ နား၊ မ်က္စိ၊ အျမင္အာရုံမ်ား၌ စြဲလွ်က္၊ ညွိလွ်က္။<br /><br />န၀တ ၁၉၈၈အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ ျပည္ျမန္မာ အႏွံ႔ လူထုတရပ္လံုး ေသြးေျမခခဲ့ရသည္။ ထိုသို႔ အာဏာစက္ျဖင္႔ အဓၶမ ေျဖရွင္းမႈေနာက္ပိုင္း လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏြဲရန္ ႀကီးမားေသာ ရည္မွန္းခ်က္ျဖင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္ေက်ာင္းသားမ်ားက ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္၊ သူတို႔သည္ ေရွ႔တန္းေပ်ာက္က်ား တပ္ရင္း(၁၁) ႏွင့္ တပ္ရင္း (၅)သို႔ ဦးစြာပထမ ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီးး မိုးညွင္း၊ မိုးေကာင္း၊ ျမစ္ႀကီးနားေက်ာင္းသားမ်ား စု၍ ေက.အိုင္.အို ဗဟို လိုင္စင္ေဒသ၌ ေဆြးေႏြးႏိုင္ရန္ အာဂ်င္ဒါမ်ားကို ေဆြးေႏြး စုစည္းေကာက္ခံ အတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္၊ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔တြင္ မိုးေကာင္း၊ ျမစ္ႀကီးနား ေက်ာင္းသားမ်ားပါ၀င္ၾကၿပီး မိုးညင္း ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ေသာ ကိုသံေခ်ာင္းႏွင့္ ကိုထြန္းလြင္တို႔ကို ေနာင္ရာပါ ေက.အိုင္.အို ေရွ႔တန္းတေနရာတြင္ ဆံုခဲ့ၾကသည္၊ ထိုမွတဆင့္ ကုန္းတတန္၊ ေရတန္ခရီးဆန္႔၍ ေက.အိုင္.အို လိုင္စင္ဗဟိုသို႔ ခရီးရွည္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္၊ ထိုသို႔ ပထမဦးဆံုးေရာက္ ရွိခဲ့ေသာ သူမ်ားတြင္ ကိုထြန္းလြင္(မိုးညွင္း)၊ ကိုသံေခ်ာင္း(ေမာ္ဟန္)၊ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ (ျမစ္ႀကီးနား)၊ ကိုေအာင္ႀကီး (မိုးေကာင္း)၊ ကိုလႊမ္းမိုး(မိုးေကာင္း)၊ မမီမီခိုင္(မိုးေကာင္း)၊ ကိုမင္းေဌး(မိုးေကာင္း) {ယခု ဇႏၷ၀ါရီ ၂၅- အေမရိကားတြင္ျပသမည္႔ Rambo – 4 တြင္ အထူးလည္ သရုပ္ေဆာင္ထားသူ}၊ ဗိုလ္ေစာ(ရန္ကုန္)၊ ဂ်ဳိးျဖဴ(မႏၱေလး၊ မ်ဳိးလြင္ (ျမစ္ႀကီးနား) တို႔ျဖစ္သည္၊ သူတို႔သည္ ေက.အိုင္.အို လိုင္စင္ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေရာက္ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေတာ္လွန္လူပ္ရွားမႈေကာ္မတီ (ကခ်င္) ဆိုၿပီးဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကသည္။ ထိုစဥ္က မ.က.ဒ.တ(ဗဟို)ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မရၾကေသး။ ထိုသို႔ဖြဲ႔စည္းၿပီးေနာက္ ေက.အိုင္.အို ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုကာ ေအာက္ပါအခ်က္ေလးးခ်က္ကို ေတာင္းဆိုတင္ျပခဲ့ၾကသည္ ။<br /><br />(၁) အဖြဲ႔အစည္းတခုအေနျဖင့္ သီးသန္႔ဖြဲ႔စည္းေပးေရး၊<br />(၂) ေငြေၾကးအကူအညီေပးေရး၊<br />(၃) စစ္သင္တန္း အကူအညီေပးေရး ႏွင္႔ လက္နက္ခဲယမ္းမီးေက်ာက္ အကူအညီေပးေရး၊<br />(၄) မ.က.ဒ.တ ေတာင္ပိုင္းဗဟိုႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရရန္ အကူအညီေပးေရး တို႔ျဖစ္သည္။<br />ေက.အိုင္.အို ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း ထိုအခ်က္ေလးခ်က္ကို အျပည့္အ၀အကူအညီေပးကာ ထိုရဲေဘာ္မ်ားက သင္တန္းအပါတ္ စဥ္ (၁)ကို စ၍ တက္ခဲ့ၾကသည္၊ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ အပါတ္စဥ္ (၁)သင္တန္း ကို သံုးလေက်ာ္ တက္ေရာက္သင္ၾကား ၿပီးစီးခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ သင္တန္းၿပီးစီး ၿပီးေနာက္။ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ေျမာက္ပိုင္းကို ေအာင္ျမင္စြာ ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့ၾကသည္၊ ထို႔ေနာက္ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုလွေဌး၊ ကိုသက္ထြန္းတို႔က ေတာင္ပိုင္းဗဟိုသို႔ ေတာတြင္းခရီးၾကမ္းရွည္ကို ဆက္လက္ခရီးထြက္ခဲ့ၾကျပီး ကိုထြန္းလြင္က ျပည္တြင္းအေရးႀကီး ကိစၥေဆာင္ရြက္ရန္ ျပည္တြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။<br /><br />တပ္ဦးႏွင့္ တပ္မေတာ္တခုအတြက္ သင္တန္း၊ ဖြဲ႔စည္းပံု၊ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကလည္း အသက္တမွ် အေရးႀကီးသည္၊ သင္တန္း မရွိ္လွ်င္ အမိန္႔နာခံမႈမရွိႏိုင္ လုပ္ငန္းကိုလည္း ထိေရာက္စြာ အေကာင္အထည္မေဖၚႏိုင္ သို႔ပါ၍ က်ေနာ္သည္ပင္လွ်င္ သင္တန္းကာလမ်ား၌ ႀကိမ္ဒဏ္မ်ား၊ အပစ္ေပးျခင္းမ်ားကို ခံခဲ့ၾကရသည္၊ အမိေျမလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ပထမဦးဆံုး ေပးဆပ္မႈသည္ကား အသားနာက်င္မႈမ်ား၊ ေရာဂါဘယမ်ား၊ အေနဆင္းရဲအစားဆင္းရဲမႈမ်ား၊ ရာသီဥတုဒါဏ္မ်ား ေျပာလို႔ပင္မကုန္၊ ဒီလိုနဲ႔ မိုးထိဦးတိုက္ေနတဲ႔ မေနာေျမ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚက ခြပ္ေဒါင္းေတြရဲ႔ သမိုင္းကို စခဲ႔ၾကရတယ္။<br /><br />မီးဖိုက က်ေနာ္တို႔ကို အေႏြးဓါတ္ ေကာင္းေကာင္းေပးလွ်က္ရွိေနသည္၊ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးသည္ မီးဖိုေဘးေလး၌ ကပ္၍ ဒူးျခင္းတိုက္လွ်က္ရွိ္သည္၊ ဆက္ၿပီး ကိုထြန္းလြင္က “က်ေနာ္ ၈၈ အေစာပိုင္း မိုးးညွင္းတိုက္ပြဲမွာ ၀င္ခ်ဘူးတယ္”ဟု ဆိုလာသျဖင့္ ဒူးေခါင္းေပၚ ေမးတင္ထားေေသာ က်ေနာ္ေခါင္းေထာင္သြားသည္၊ “ဘယ္လိုတိုက္ပြဲလဲ၊ ဘယ္လိုတိုက္ခဲ့တာလဲ” ဟုသည့္ စိတ္၀င္စားစြာျဖင့္ က်ေနာ္က ေမးခြန္းမ်ားကို တရစပ္ေမးမိေလေတာ့သည္။<br /><br />ထိုရက္မ်ား၏ ေျမာက္ပိုင္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၌ ရင္ထဲတြင္ ခဲဆြဲသကဲ့သို႔ ေလးလံလွ်က္ ရွိေနသည္၊ သူတို႔သည္ န.၀.တ ၏ နရသိန္အက်ဥ္းေထာင္ထဲ၌ အက်ဥ္းက်ခံေနရသည့္ ေတာခိုလာေသာ ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ ရင္ေလးေနၾကသည္၊ ငါတို႔ရဲေဘာ္ေတြ ထမင္းမွ နပ္မွန္ေအာင္စားၾကရလား၊ ရန္သူႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ ေသြးခ်င္းနီနီျဖစ္ကုန္ေနၾကၿပီလား စသည့္ျဖင္႔ သို႔ေလာ သို႔ေလာႏွင္႔ လားေပါင္းမ်ားစြာေသာ စိုးရိမ္ ေၾကာင့္က်မႈမ်ားကို သူတို႔၏ ရင္ကို ေဘာင္ဘင္ခတ္လႈပ္ခါေစခဲ့သည္၊ ဤသို႔ျဖင့္ သူတို႔သည္ ေက.အိုင္.အို ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဆီသို႔ ထပ္မံ၍ သူတို႔၏ ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္မ်ားအေရး လြတ္ေျမာက္မႈ အတြက္ ေဆြးေႏြးရန္ ခ်ီတက္ၾကျပန္သည္။<br /><br />“က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားႀကီးမိုးညွင္း အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ဖမ္းထားတယ္ခင္ဗ်”ဟု ကိုသံေခ်ာင္းက စတင္ေဆြးေႏြးသည္၊ ကိုထြန္းလြင္က “သူတို႔ကို ကယ္ထုတ္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုပါတယ္ခင္ဗ်”ဟု ဇယ္ဆက္သလို ေျပာေတာ့ ေက.အိုင္.အိုေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေခါင္းေထာင္လာသည္၊ “အခ်ိန္မွီကယ္ႏိုင္ရင္ေကာင္းတယ္”ဟု ကိုေက်ာ္ေက်ာ္က တြန္းအားေပးေျပာျပန္ေတာ့ သူတို႔က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္လွ်က္။ အခု လူထုအားရွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ လူထုနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ေပါင္းၿပီး အခုခ်ိန္တိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ဟု ကိုေက်ာ္ေက်ာ္က ဆိုလာေတာ့ သူတို႔သည္ ေမးေစ့မ်ားကိုပြတ္လွ်က္၊ က်ေနာ္တို႔ မိုးညွင္းလူထုက ဒီစစ္ အုပ္စုကို ခ်ခ်င္ေနၾကတယ္ခင္ဗ်ဟု ကိုထြန္းလြင္က ကြန္႔လာျပန္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္က ဗိုလ္မႉးပန္းေအာင္ႏွင့္ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တီးတိုးေျပာေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္၊ ဗိုလ္မႉးပန္းေအာင္သည္ကား ထိုစဥ္က စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္၊ တိုက္ခိုက္ေရး မဟာဗ်ဴဟာ ဆြဲသည့္ေနရာတြင္ အင္မတန္မွ ပရိယာယ္ၾကြယ္၀သည္ဟု ထင္ရွားသူ၊ ရန္သူ႔ဗိုလ္သင္တန္းမ်ား၌ ပင္လွ်င္ သူ၏ စစ္ဆင္ေရးနည္းနာမ်ားကို ထည့္သြင္းေရးဆြဲ၍ အသံုးျပဳ သင္တန္းပို႔ခ်ၾကသည္၊ ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးသိန္းထြန္း၏ ခလရ(၄၀) ဟိုပင္တပ္ရင္း တခုလံုးကိုပင္ လက္ရဖမ္းဆီးႏိုင္ခဲ့သူ။ ကိုသံေခ်ာင္းက မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ေပကလပ္ႏွင့္ တုန္႔ျပန္မႈကို ေစာလွ်င္စိတ္မ်ားျဖင္႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္၊ ကိုထြန္းလြင္က ထြက္လာမည့္စကားသံကို အာရုံစိုက္ နားေထာင္ေနသလို၊ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္က ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ေနလွ်က္ အတြင္းစိတ္ မေနာကို ေစာေၾကာေနသလို တုန္႔ျပန္မႈတခုကို ေစာင္႔ဆိုင္းေနၾကသည္။<br /><br />တကဲ႔စစ္ဆင္ေရးႀကီးဆိုေတာ႔ သူတို႔ဖက္မွလည္း ခ်င္႔ခ်ိန္ေနသလိုပင္၊ ၿမိဳ႔ကို၀င္စီးရမည့္တိုက္ပြဲ၊ ႏွယ္ႏွယ္ရရေတာ႔မဟုတ္ စစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္းက ႀကီးရေတာ့မည္၊ ဘက္ေပါင္းစံုက ျပင္ဆင္ရေတာ့မည္၊ ရန္သူအေျခအေန၊ မိမိအေျခအေန၊ လူထုအေျခအေန၊ လက္ရွိပကတိ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန၊ ရွစ္ေလးလံုးၿပီးကာစ ပူပူေႏြးေႏြး လူထုရပ္တည္မႈ၊ ထိုခ်ိန္ ရက္ရက္စက္စက္ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားမ်ား အသတ္ခံရသျဖင့္ လူထုက အမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ေသြးပူေနခ်ိန္၊ အက်ဳိးအျမတ္ကို ခ်ိန္မွရေတာ့မည္၊ သူတို႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ား စစ္ဆင္ေရးအက်ဳိးအျမတ္ကို ခ်ိန္ေနပံုရသည္၊ မိမိဘက္မွ မည္မွ်က်ဆံုး ႏိုင္မည္လည္း၊ ႏိုင္ငံေရးအျမတ္၊ စစ္ေရးအျမတ္ မည္မွ်ရႏိုင္မည္လည္း ဘက္ေပါင္းစံု ခ်င့္ခ်ိန္တြက္ဆႏိုင္မွသာလွ်င္ ေသ ခ်ာေသာ တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏြဲႏိုင္ေတာ့မည္၊ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္သားမ်ားလြတ္ေျမာက္ေရး၊ ကယ္တင္ႏိုင္ေရးအတြက္ က်ေနာ္တို႔သည္လည္း ရင္ခုန္စြာ ေဆြးေႏြးမႈ ရလဒ္အား ေစာင့္စားလွ်က္၊ ဤသို႔ျဖင့္ မိုးညင္းၿမိဳ႔သိမ္းတိုက္ပြဲ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ကယ္ထုတ္သည့္ပြဲ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ လူထုအား၊ ေက်ာင္းသား ျပည္သူတို႔၏အား မၾကာမွီေပါင္းစပ္ၾကေတာ့မည္၊ မၾကာမွီ မိုးညွင္းတိုက္ပြဲလာေခ်ေတာ့မည္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ မီးလင္းဖိုသည္လည္း စစ္ေဇာမာန္ဟုန္ တက္သည္႔အလား အရွိန္ျပင္းစြာ ေတာက္ေလာင္ညွီးလွ်က္၊ မၾကာမွီအေရွ႔ဘက္မွ ေရာင္နီမ်ားသန္းလာေတာ့မည္၊ တဖက္ေတာင္ကုန္း စစ္သင္တန္းမွ မ.က.ဒ.တ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္မ်ား၏ စစ္ေသြးစစ္မာန္ျဖင္႔ “ဘာလုပ္ေနလည္း၊ ေလ့က်င့္ေနတယ္” “ဘာလုပ္ဖို႔လဲ၊ တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔” “ဘယ္သူ႔အတြက္လည္း၊ ျပည္သူ႕အတြက္ပဲ” “ဘာစိတ္ဓါတ္လဲ၊ ခြပ္ေဒါင္းစိတ္ဓါတ္” ဟု ႏွင္းေငြ႔ ျမဴေတြၾကားေဖါက္ထြက္၍ ညီညာစြာ တြန္ၾကဴးလိုက္ေသာ ေဒါင္းတမာန္တို႔ အသံေတြဟာေလ ေရခဲသည္႔ ဂ်င္းေဖါတို႔၏ မေနာေတာင္တန္းမ်ားမွ ျမန္ျပည္တလႊား ေသာင္းထိုက္ကၾကားေအာင္ သားေမာင္ တို႔ေလ အမိေျမ လြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲ ဆင္ႏြဲေနၾကေၾကာင္း။<br /><br />သားခ်စ္ (ဟစ္တိုင္)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-168463411960256595?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-39077227576655468352008-09-01T01:45:00.000-07:002008-09-01T01:46:29.057-07:00ကဲ …<br />ရဲရင္ထြက္<br />တက္မျဖဳတ္<br />သုတ္သုတ္လွမ္း<br />ရာဇ၀င္ပန္းပြင့္ျဖဴျဖဴ<br />ဘယ္သူ နမ္းၾကဴရဲသလဲေဟ့ … ။<br /><br />(၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုကာလတြင္ အမည္မသိ ကဗ်ာဆရာတဦးမွ ေရးသားသည္)<br /><br /><span id="fullpost"><br />Rest of your post<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-3907722757665546835?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-42248259093509389802008-08-31T17:02:00.000-07:002008-08-31T17:04:05.264-07:00မာေရေက်ာေရနုိင္တဲ့ေကာင္ေလ<br />ဘာျဖစ္လဲ<br />ေခ်ာ္က်ရင္ေတာင္ ေမွာ္ထေနဦးမယ့္ေကာင္။<br /><br />ဆႏၵစြဲအရ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္<br />သူပုန္ထပြဲႀကီး ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲသဲ က်င္းပလိုက္ခ်င္တာပါပဲ။<br /><br />ငါ့ကို<br />ကန္႔လန္႔တုိက္တယ္လို႔ မေျပာၾကနဲ႔<br />ရန္သူကို ရန္သူလို႔ မေခၚရဲတဲ့ေကာင္ေတြကို တိုက္မယ္<br />ေျမထုလိုမစြဲျမဲရင္ ေလထုလို အသဲကြဲရမယ္<br />ဘုရားသခင္က ေမာင္ရင္တို႔ကို ေက်ာ္မၾကည့္ခဲ့<br />ဘယ္ေလာက္ပဲ ပူေလာင္ပါေစ ရင္ခြဲ႐ံုမွာေတာ့ ဇိမ္မရွိဘူး<br />တပ္ၾကပ္ႀကီးအထာ လာလုပ္မေနနဲ႔။<br /><br />ျမင့္ျမင့္စန္းေရ …<br />မင္းက ငါ့ကို<br />တင့္တင့္တယ္တယ္ လူရာ၀င္ေစခ်င္သတဲ့<br />ဟုတ္စ<br />မင္းက ငါ့မိန္းမဆက္ျဖစ္ေနဦးမယ့္သူပါကြယ္<br />မညံ့နဲ႔။<br /><br />ျမင့္ျမင့္စန္းေရ … မိန္းမေရ<br />မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ<br />ဟိုစာေစာင္ ဒီစာေစာင္မွာပါလာေတာ့<br />မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာ တညႇိဳ႕တထြာ<br />အားမငယ္စမ္းပါနဲ႔ မိန္းမရာ<br />မင္းကို ငါ<br />ကဗ်ာထဲမွာ ထည့္ေရးၿပီ။<br /><br />ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)ဲ <br /><span id="fullpost"><br />Rest of your post<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-4224825909350938980?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-73727235326125551392008-08-28T23:52:00.000-07:002008-08-28T23:53:59.884-07:00ရဲေဘာ္<br />ေႏြလည္ေန႔ရက္တရက္မွာ<br />ငါတို႔ကို ရဲေဘာ္ခြဲထြက္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />ရဲေဘာ္ရဲ႕စ်ာပနကို<br />ငုိ႐ႈိက္ျခင္းနဲ႔ ပို႔ေဆာင္ဂုဏ္ျပဳဖို႔<br />ငါတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိ။<br /><br />ရဲေဘာ္ရဲ႕ ႐ုပ္တုကို<br />ယဥ္ေက်းစြာထုလုပ္ဖို႔ … ၿပီးေတာ့<br />ထိုက္တန္စြာ ထုလုပ္ဖို႔<br />ငါတို႔မွာ ေ႐ႊသားမရွိ။<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />ေသြးေတြ႐ႊဲနစ္ေနတဲ့<br />ရဲေဘာ္ရဲ႕ အက်ႌကို<br />ငါတို႔ အလံထူလို႔<br />ေရွ႕သို႔ ေရွ႕သို႔<br />ေရွ႕ဆီကို သြားေနၾကတယ္ဆိုရင္<br />ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ဳိက္<br />အိပ္ေပ်ာ္လိုက္ပါေတာ့ ရဲေဘာ္။<br /><br />ေဌးေအာင္<br /><span id="fullpost"><br />Rest of your post<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-7372723532612555139?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-40954955510686381822008-08-28T23:49:00.000-07:002008-08-28T23:51:12.503-07:00ေရႊအိမ္စည္<br /><br />(က)<br />လူေတြနဲ႔ေ၀း... ေ၀း၊ ေ၀းတဲ့နယ္ေျမ<br />တေနရာရွိ... ရွိ၊ ရွိရမယ္ေလ<br />နက္႐ိႈင္းတဲ့ေတာရဲ႕ ရင္ခြင္မွာေပ်ာ္ေန<br />သဘာ၀ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေတြ<br />(စုိင္းထီးဆုိင္၏ “သဘာ၀ရင္ေသြးငယ္” သီခ်င္းမွ)<br /><br />“အဟုန္း၀” ရြာက ဘီးလင္းေခ်ာင္းအား ကားယားခြ၍ ထားသည္။ ေခ်ာင္း၏အေရွ႕ဘက္ကမ္း၌လည္း အဟုန္း၀ရြာရွိသလို ေခ်ာင္း၏အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခတြင္လည္း အဟုန္း၀ရြာရွိသည္။ ႏွစ္ရြာလံုးက ဘီးလင္းေခ်ာင္းအား ေမးတင္၍ ထားၾကသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မဟုတ္။ ဓားလြယ္ခုတ္သ႑ာန္ ရွိသည္။ အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခရြာက ျမစ္ညႇာဘက္ ပိုက်ၿပီး အေရွ႕ဘက္ကမ္းရြာကမူ ျမစ္ေအာက္ ဘက္က်သည္။ အဟုန္း၀အေနာက္ဘက္ကမ္းရြာက ဘီးလင္းၿမိဳ႕ႏွင့္ ကမ္းတဘက္တည္းတြင္ရွိသည္။ ဘီးလင္း၊ ဖာပြန္လမ္းမႏွင့္လည္း နီးသည္။ ေခ်ာင္းႏွင့္ကားလမ္းၾကားရွိ “ေက်းေတာရြာ”...။ ဘီးလင္းႏွင့္မူ (၇) မိုင္ခန္႔သာေ၀းၿပီး ျမင္းလွည္းႏွင့္ သြားလာ၍ရသည္။ အေနာက္ဘက္ကမ္းရြာက အေရွ႕ဘက္ကမ္းရြာထက္ အိမ္ေျခပိုမ်ားၿပီး ကရင္လူမ်ဳိးမ်ားေနထုိင္ၾကသည္။ ေတာင္ထန္းၿခံလုပ္ငန္း မ်ား ရွိၾကသည္။ အာဏာပုိင္အဆက္ဆက္က စိုက္ခုိင္းသျဖင့္ ႀကံကိုသာစုိက္ပ်ဳိးၾကရသည္။ ႀကံက စပါးေလာက္ ေတာင္သူမ်ားအတြက္ တြက္ေျခမကိုက္။ မစိုက္မျဖစ္ အာဏာစက္ေၾကာင့္သာ စုိက္ေန ၾကရသည္။ တံတားခါးက်ဳိးတပ္စခန္း၊ အမွတ္ (၃) ေျချမန္တပ္ရင္းဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ အဟုန္း၀အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခရြာတုိ႔က ႀတိဂံတခု၏ အနားစြန္းမ်ားသဖြယ္ ေခ်ာင္းႏွင့္ကားလမ္းၾကားတြင္ ရွိ၍ေနသည္။ ႏွစ္မိုင္၊ သံုးမုိင္ထက္ မကြာေ၀းၾက။ တပ္စခန္းႏွစ္ခုက ဘီးလင္း၊ ဖာပြန္ကားလမ္းေပၚတြင္ရွိၿပီး ရြာက ေခ်ာင္းနေဘးတြင္ရွိသည္။ ဘီးလင္းမွလာေသာ္ တံတားခါးက်ဳိး တပ္စခန္းအားလြန္လွ်င္ ကားလမ္းမွ ဖယ္ၿပီး ရြာသိ႔ုသြားသည့္ လွည္းလမ္းရွိသည္။ လွည္းလမ္းက ႀကံခင္းမ်ားအား ျဖတ္၍သြားသည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ျမင္းလွည္းက တံတားခါးက်ဳိးတပ္စခန္းအား လြန္ခဲ့ၿပီ။ ဂိတ္မွစစ္သားသည္ က်ေနာ္တုိ႔ ျမင္းလွည္းအား ခဏမွ် ၾကည့္ၿပီး လမ္းအားပိတ္ထားသည့္ ၀ါးတန္းဂိတ္မ်ားအား ဖြင့္ေပးသည္။ မည္သို႔မွ် မစစ္ေမး၊ အဟုန္း၀ရြာသို႔သြားသည့္ လွည္းလမ္း၀သုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ၌ က်ေနာ္တို႔ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ဆင္းၾက၏။ တေယာက္.. ႏွစ္ေယာက္ .. သံုးေယာက္။ က်ေနာ္တုိ႔၌ လြယ္အိတ္ တလံုးသာပါသည္။ လြယ္အိတ္ထဲ၌က အ၀တ္အစားအပိုတစံုစီႏွင့္ ေငြအနည္းငယ္မွ်သာ...။<br />ထားေတာ့။ တေပါင္းေနသည္ ေဖ်ာ့၍ ေဖ်ာ့၍လာၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔တခုေတာ့ စုိးရိမ္ေနသည္။ ရြာ<br />အတြင္း၌ စစ္တပ္ႏွင့္ မတုိးမိေစရန္။ ေတြ႔၍ ေမးလားျမန္းလားလုပ္လာလွ်င္လည္း ျပႆနာမရွိ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေျဖရန္စိတ္ကူးထားၿပီးသား အေျဖမ်ားကရွိသည္။ ရြာအတြင္းသုိ႔ လွည္းလမ္းအတုိင္း<br />၀င္ခဲ့သည္။ ရြာတြင္ စစ္ေၾကာင္းမရွိ။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ၏ အမည္အားေျပာ၍ ရြာသားတဦးအား ေမးရသည္။ သူၫႊန္ျပသည့္အတိုင္း က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ၏အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ပထမ၌ က်ေနာ္တို႔<br />အားေတြ႕ၿပီး က်ေနာ့္မိတ္ေဆြသည္ အံ့ၾသ၍ေနသည္။ က်ေနာ္အက်ဳိးအေၾကာင္းရွင္းျပ၍ သူ႔ထံမွ အကူအညီေတာင္းသည္။<br /><br />“အေရွ႕ဘက္ကမ္းကူးရင္ေတာ ့ဒီအတုိင္းကူးလုိ႔မျဖစ္ဘူး။ အရင္လူလႊတ္ၿပီး သတင္းစံုစမ္းဦးမယ္။ အခုတေလာ ဟုိေကာင္ေတြ အ၀င္အထြက္အၿမဲရွိတယ္။”<br />က်ေနာ့္မိတ္ေဆြေျပာသည့္ ဟုိေကာင္ေတြဆုိသည္မွာ ခလရ (၉၆) စစ္ေၾကာင္းႏွင့္ (သကစဖ) ဟု ေခၚေသာ ေသာင္းက်န္းသူဆန္႔က်င္ေရးအဖြ႕ဲမ်ားအား ရည္ၫႊန္းျခင္းျဖစ္သည္။ အေရွ႕ဘက္ကမ္းတြင္မူ က်ေနာ္တုိ႔ ဟုိေကာင္ေတြႏွင့္ ေတြ႕၍မရေတာ့။ အေနာက္ဘက္ကမ္းရြာကဲ့သုိ႔ ရွင္းျပ၍လည္း မရႏုိင္။ ေခ်ာင္းျခားေသာ ဤအရပ္က ေကအန္ယူတပ္မဟာ (၁၀) ၏ ေျပာက္က်ားေဒသျဖစ္၍ေနၿပီ။ န၀တ<br />အတြက္မူ စစ္ဆင္ေရးနယ္ေျမ။ အမဲေရာင္အရပ္။ ဤအတြက္ ဤအရပ္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဟုိေကာင္ ေတြႏွင့္ ဆံုမိ၍မရ။ ႀကိဳတင္၍ သတင္းစံုစမ္းၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔အား က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမွ အေရွ႕ဘက္ ကမ္းသုိ႔ လိုက္ပုိ႔ေပးရန္ စီစဥ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္သည္ ပုဇြန္ဆီေရာင္အေသြးမွ ေဖ်ာ့၍လာ သည္။ ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့...။ ထုိမွ မိႈင္းျပျပ...။ အေရာင္မ်ားေျပာင္းလဲ၍ သြားေတာ့သည္။<br />(ခ)<br />ေန၀င္ညကုိ ကူးျဖတ္ၿပီးမွ<br />ေရာင္နီသာတဲ့ေန႔သစ္ကုိေရာက္မယ္<br />သံသရာလမ္းဟာ မေခ်ာေမြ႕တတ္ေတာ့<br />ရင္ဆိုင္ရန္ခြန္အားျဖည့္ မိငယ္ေရ...<br />(ခင္ေမာင္တုိး၏ “ခြန္အားျဖည့္မိငယ္” သီခ်င္းမွ)<br />တေပါင္း၊ တန္ခူးျဖစ္၍ ေခ်ာင္းျပင္သည္ ေရသားနည္းၿပီး သဲေသာင္မ်ားျဖင့္ က်ယ္၍ေနသည္။ သဲေသာင္အတြင္းသုိ႔ မဆင္းမီ ကမ္းပါးစပ္ရွိ မုိးမခပင္ရိပ္ အုပ္အုပ္မ်ားေအာက္၌ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး ေခတၱထုိင္ၿပီးၿငိမ္၍ ေခ်ာင္းေရျပင္ႏွင့္ ဟုိဘက္ကမ္းဆီသို႔ စူးစုိက္၍ၾကည့္၏။ လဆန္းရက္ လေရာင္ သည္ ေရျပင္ႏွင့္ သဲေသာင္ျပင္ေပၚသုိ႔ ယုိစီး၍ ဖိတ္က်ေနသည္။ ေဘာ္ေငြေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္၌ အရာအားလံုးသည္ ၿငိမ္သက္၍ေန၏။ ေခ်ာင္းေရသည္ ေရအလ်င္သာ။ အရာအားလံုးသည္ သက္ၿငိမ္…။<br />အေရွ႕ဘက္ကမ္းရြာဆီမွ ႏြားခေလာက္သံမ်ားအား ႀကိဳးၾကား၊ ႀကိဳးၾကား ၾကားရ၏။ အိမ္အျပန္ ေနာက္က်သည့္ ႏြား႐ိုင္းတုိ႔၏ ခေလာက္သံ...။ တခါတခါတြင္မူ ကာလသားတုိ႔၏ လေရာင္ဆမ္း<br />သည့္ ညဥ့္ဦးယံ၌ မထူးျခား...။ ဟုိေကာင္ေတြမရွိ။ သူတိ႔ုရွိပါက ရြာသည္ ဤသို႔မဟုတ္...။ တိတ္ ဆိတ္၍ေနသည္။ ၿငိမ္၍ေန၏။ ၀ပ္၍ေန၏။ တစျပင္ကဲ့သုိ႔ ..။<br /><span id="fullpost"><br />“က်ေနာ္တို႔ကူးၾကရေအာင္..”<br />က်ေနာ္တို႔အားလံုး မိုးမခအရိပ္မွ ထြက္၏။ ကမ္းပါးမွဆင္းသည္။ သဲေသာင္ျပင္အား ျဖတ္ၾက၏။ ေႏြရက္မ်ားျဖစ္၍ ေခ်ာင္းေရက တိမ္သည္။ ဒူးဆစ္ျမဳပ္႐ံုသာ ရွိသည္။ လံုခ်ည္အား “မ” ၿပီး ေရျပင္သို႔ဆင္း၏။ လေရာင္သည္ က်ေနာ္တို႔အားလံုး၏ ေက်ာေပၚ၌ ခုိစီး၍လိုက္လာသည္။ ေရျပင္ထက္မွ လဆန္းရက္လသည္ က်ေနာ့္အား ေမာ့၍ၾကည့္သည္။<br />က်ေနာ္ေခါင္းေမာ့လိုက္သည့္အခါ၌ ရြာမွကေလးမ်ား၏အသံမ်ားကုိပင္ ၾကားရ၏။ ရြာသုိ႔သြားရာ လူသြားလမ္းက ကမ္းပါးႏွင့္ေမွးၿပီး ကပ္လွ်က္သြားသည္။ က်ေနာ္တို႔အေပၚမွ ၀ဲ၍ေအာ္ေနေသာ တစ္တီတူးငွက္၏ ျမည္သံက မရပ္ေတာ့။ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္မီးေရာင္မ်ားအား ဟိုိမွသည္မွ ေတြ႕ရသည္။ အေရွ႕ွမွသြားေနေသာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြသည္ အိမ္၀င္းတခုအတြင္းသုိ႔ ၀င္လိုက္သည္။ အိမ္ရွင္အား က်ေနာ့္မိတ္ေဆြက ကရင္လို လွမ္း၍ေခၚလိုက္သည္။ က်ေနာ္တို႔က အိမ္ေရွ႕ သရက္ပင္ အုပ္အုပ္၏အရိပ္၌ လေရာင္ကြယ္၍ ေမွာင္ရိပ္ခုိ ရပ္ေနၾကသည္။<br />က်ေနာ့္မိတ္ေဆြႏွင့္ အိမ္ရွင္သည္ ကရင္လိုေျပာေနၾကသည္။ စကားသံအား ၾကားရေသာ္လည္း နားမလည္။ ခဏၾကာလွ်င္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးလံုး က်ေနာ္တုိ႔ရွိရာ သစ္ပင္အရိပ္ဆီသုိ႔လာၾကသည္။<br />“သူက ဒီရြာရဲ႕ “ဘီဘဲလ္ခုိ” ပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိစၥ သူဆက္စီစဥ္ေပးလိမ့္မယ္”<br />က်ေနာ့္မိတ္ေဆြေျပာသည့္ “ဘီဘဲလ္ခုိ” ဆုိသည္မွာ ကရင္လုိရြာသူႀကီးျဖစ္သည္ကို ေနာင္မွ က်ေနာ္တုိ႔သိလာၾကရသည္။<br />ဤရြာမ်ား၌ ရြာလူႀကီးအား ႏွစ္ေယာက္ထားၾက၏။ တေယာက္က န၀တအာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံ ရန္ျဖစ္ၿပီး တေယာက္က ေကာ္သူးေလအာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရန္ျဖစ္သည္။ ယခုက်ေနာ္တို႔ႏွင့္ ေတြ႕သည့္ ရြာသူႀကီးက ေကာ္သူးေလျပည္နယ္ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရမည့္သူျဖစ္မည္။ က်ေနာ္က ဆက္သြယ္လုိသည့္ ေကအန္ယူမွ “ဖဒုိ” တေယာက္၏အမည္အား “ဘီဘဲလ္ခုိ” ကုိ ေျပာသည္။ သူက …။<br /><br />“မနက္ျဖန္က်မွ ဆက္သြယ္တာေပါ့။ ဒီညေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မဲနေခါင္းရြာဘက္တက္အိပ္တာ ေကာင္းမယ္။ ဒီမွာက အခ်ိန္မေရြး ဟုိေကာင္ေတြ ၀င္ထြက္ၾကတယ္။ စိတ္မခ်ရဘူး။”<br /><br />သူ႔စကားအရ က်ေနာ္တုိ႔ဒီည ခရီးဆက္ၾကရဦးမည္။ မဲနေခါင္းရြာက အဟုန္း၀ရြာ၏ အထက္ပိုင္းတြင္ ရွိသည္။ ဘီးလင္းေခ်ာင္းေဘးတြင္ပင္ရွိေသာ္လည္း ရြာ၀န္းက်င္က ကြင္းမဟုတ္။ ေတာေတာင္ လွ်ဳိေျမာင္တုိ႔ရွိသည္။ န၀တစစ္ေၾကာင္းမ်ားလည္း ႐ုတ္တရက္ ၀င္ထြက္မလႈပ္ရွားရဲ။ က်ေနာ္တုိ႔အဖို႔ လံုၿခံဳမႈရွိသည္ဟု ဆုိရမည္။ က်ေနာ္တုိ႔ အဟုန္း၀ရြာမွ ထြက္ခဲ့၏။ လမ္းျပသည္ ပုဆိုးတထည္အား ပုခံုးေပၚတင္၍ အေရွ႕မွေလွ်ာက္သည္။ သူ႔ေနာက္မွ က်ေနာ္တုိ႔...။ က်ေနာ္တို႔ရြာသို႔၀င္ခဲ့ေသာ လမ္း ဘက္ဆီမွ ေခြးေဟာင္သံ စူးစူး၀ါး၀ါးအား ၾကားရသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ေျခလွမ္းမ်ား ျမန္၍လာသည္။ စစ္ဆင္ေရးနယ္ေျမ၌ လက္နက္ရွိေသာရန္သူအား လက္နက္မရွိေသးသည့္ က်ေနာ္တို႔ မရင္ဆိုင္ လိုေသး...။ ႀကံခင္းမ်ားအား တခင္းၿပီးတခင္း ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရ၏။ လေရာင္ကိုမူ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာပုိး၍ ထားရဆဲ။<br />(ဂ)<br />ပိုင္ဆုိင္တာအားလံုး စြန္႔ကာေလ<br />မနာလိုစရာလည္းပဲ မရွိေတာ့ေပ<br />ဘယ္သူမဆုိအာလံုး တန္းတူေန<br />ညီအစ္ကိုလုိ ၾကင္နာမႈနဲ႔ေလ<br />ေလာကအသစ္တခုတည္ေန ..<br />(စိုင္းထီးဆိုင္၏ “သဘာ၀ရင္ေသြးငယ္” သီခ်င္းမွ)<br />“ေစာဖားကလုိး” က က်ေနာ္ႏွင့္ အလယ္တန္းထိ ေက်ာင္းေနဘက္သူငယ္ခ်င္း။ ယခုမူသူက ေကအန္ယူသို႔၀င္ၿပီး ကရင္လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအား လုပ္ကိုင္၍ေနသည္။ ေကအန္ယူ တပ္မဟာ (၁) မဲနေခါင္းနယ္ေျမ၏ အကြက္မႉး၊ က်ေနာ္တုိ႔ “ေစာဖားကလုိး” တုိ႔ အဖြဲ႕ထံတြင္ ေရာက္သည္မွာ (၃) ရက္ရွိၿပီ။ မဲနေခါင္းနယ္ေျမ၏ ႀကံခင္းေစာင့္တဲေလးတြင္ ျဖစ္သည္။ မဲနေခါင္းေခ်ာင္းက ဘီးလင္းျမစ္အတြင္းသုိ႔ စီး၀င္သည့္ ႐ိုးငယ္ေလးမွ်သာ။ မိုးအခါတြင္ေရျပည့္ၿပီး ေႏြဦးမွစ၍ ႐ိုးေလးအတြင္း ေရမရွိေတာ့။ ဟုိတကြက္၊ သည္တကြက္ ေရအုိင္ငယ္ေလးမ်ားသာ က်န္ရွိေတာ့သည္။<br />ေန႔ခင္းဘက္မ်ားတြင္ ေရအုိင္ငယ္အတြင္းဆင္း၍ ငါးဖမ္းၾကသည္။ အိုင္ပက္ၾက၏။ ငါးႏုတ္ကေလး မ်ားလည္း ရတတ္ၾက၏။ အမ်ားအားျဖင့္မူ ဖားတပိုင္း၊ ငါးတပိုင္းမ်ားကုိသာ အရမ်ား၏။ ဖားေလာင္း မ်ားက လက္မခန္႔ပင္ရွိသည္။ အေရာင္က ညိဳမည္းမည္း၊ ေရစင္ေအာင္ေဆးေသာ္လည္း အခၽြဲက မေပ်ာက္။ ဖားေလာင္းမ်ားအား သရက္သီးစိမ္းနဲ႔ ခ်က္စားၾကသည္။ ခ်က္သည္ဆိုေသာ္လည္း<br />ဆီမပါ။ “ဟန္းေကာ” တြင္ အခ်ဳိမႈန္႔၊ ဆားခပ္၍ ျပဳတ္ျခင္းမွ်သာ...။<br />ဤရက္အတြင္း က်ေနာ္တုိ႔ လူတေယာက္အား ရွာ၍ေနၾကသည္။ “ဘီဘဲလ္ခို” မ်ား၊ ကင္းသမားမ်ား ကိုလည္း လူလႊတ္၍ ရွာခုိင္း၏။ လမ္းေလွ်ာက္စကားေျပာစက္မွလည္း “ေစာဖားကလုိး” မွ ေကအန္ ယူ၏ အျခားစက္မ်ားသို႔ ေမး၍ရွာ၏။ မေတြ႕။ ေပ်ာက္၍ေနသည္။ သူက က်ေနာ္တို႔ထက္ တရက္ႀကိဳ ထြက္ခဲ့သည္။ ေခ်ာင္းကူး၍ အေရွ႕ဘက္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ၿပီကုိမူ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕မွ မထြက္မီကတည္း<br />က သိသည္။ အေသအခ်ာပင္...။ သို႔ေၾကာင့္ပင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေနာက္ေန႔၌ သူ႔ေနာက္သို႔ အမီလိုက္ခဲ့<br />ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသို႔ထြက္ရန္အစီအစဥ္အားလံုးက က်ေနာ္တုိ႔၏ အစီစဥ္ပင္။<br />ေကအန္ယူႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရယူမႈ၊ ဆက္သြယ္ေပးမည့္လမ္းျပ၊ ထြက္ခြာမည့္လမ္းေၾကာင္း၊ အားလံုးအား က်ေနာ္တုိ႔ပင္ စီမံခဲ့ၾက၏။ သူက အၾကမ္းအဖ်င္းမွ်သာ သိ၏။ ဘယ္ရြာကုိ သြားမည္ ဟူ၍မွ်သာ...။ အေသးစိတ္ကုိမူ မသိ။ သူႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး အတူတူထြက္ၾကရန္ စီမံထားၾက၏။ ဤအတြင္း သူက အစုိးရိမ္လြန္ၿပီး တေယာက္တည္းထြက္သြားခဲ့၏။ ယခုမူ (၄) ရက္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ။ သူ႔သတင္းအား လံုး၀မရေသး။ ေကအန္ယူမွ မည္သည့္အဖြ႕ဲႏွင့္မွ်လည္း ေတြ႕သည္ဟူ၍ မၾကားရ။ ရြာသားမ်ားေတြ႕ခဲ့သည္ဟူ၍လည္း သတင္းမရ။ သူဘယ္ေရာက္လုိ႔ ေနၿပီနည္း။ မတတ္ႏိုင္ ..။<br />ျဖစ္ႏုိင္သည္က ႏွစ္လမ္းရွိသည္။ ေကအန္ယူႏွင့္ အဆက္အသြယ္မရသည့္အတြက္ ျပည္တြင္းသုိ႔<br />လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာျပန္၀င္သြားၿပီး တေနရာရာတြင္ ေရွာင္၍ေနသည္လား။ ဒါမွမဟုတ္ န၀တစစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တိုးမိၿပီး အဖမ္းခံသြားရၿပီလား။ ၿမိဳ႕ရွိ သူ႔ေနအိမ္ကိုေတာ့ ျပန္၍မရ။ အဖမ္းခံရမည္သာျဖစ္မည္။ အန္အယ္လ္ဒီ၏ လႊတ္ေတာ္ကို္ယ္စားလွယ္တဦးျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ၿမိိဳ႕၏ ၿမိဳ႕နယ္စည္း႐ံုးေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒တဦးျဖစ္သည့္ သူသည္ ေကာ္မရွင္သုိ႔ ၿမိဳ႕နယ္စည္း႐ံုးေရးအမႈေဆာင္အမည္စာရင္း လိမ္ညာၿပီး တင္သည္ဟူသည့္ စြဲခ်က္ႏွင့္ သူ႔အား႐ံုးတင္မည္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ႀကိဳ၍သိထားၾကသည္။<br />အမွန္ေတာ့ ေလ်ာ့သြားေသာ ၿမိဳ႕နယ္စည္း႐ံုးေရးအမႈေဆာင္ အခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ အသစ္ေရြးခ်ယ္သည့္ အမႈေဆာင္အမည္စာရင္းသစ္အား ေကာင္မရွင္သို႔ ဥကၠ႒အေနျဖင့္ လက္မွတ္ထုိးၿပီး သူတင္ျပျခင္း<br />သာ ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကို န၀တမွ အမည္စာရင္းႏွစ္ခုမတူညီ၍ လိမ္ညာျခင္းျဖစ္သည္ဟူ၍ စြပ္စြဲၿပီး ဖမ္းရန္ျဖစ္သည္။ အန္အယ္လ္ဒီ၏ လိုင္းသံုးလိုင္း မဟာဗ်ဴဟာအလြန္ န၀တမွ အန္အယ္လ္ဒီအား ၿမိဳ႕နယ္အထိ ထိုးစစ္ဆင္လာေသာ စစ္ဆင္ေရးျဖစ္သည္။<br />သူ႔သတင္း တိတိက်က်မရဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ ဤအနီးအပါးမွ ထြက္ခြာသြား၍မရ။ မာနယ္ပေလာသုိ႔ တက္သြား၍မျဖစ္။ သူ႔သတင္းအား တိတိပပ သိရမွသာ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာဆက္လုပ္ရမည္ကို ဆံုးျဖတ္ ရမည္။ “ေစာဖားကလိုး” ႏွင့္က်ေနာ္တို႔ယာယီေနထိုင္သည့္တဲငယ္သည္ မဲနေခါင္းေခ်ာင္း႐ိုး၏ ကမ္းပါးထိပ္တြင္ပင္။ ႐ိုးေခ်ာင္း၏ တဘက္ကမ္းပါးသည္ က်ေနာ္တုိ႔ရွိသည့္ဘက္ထက္ နိမ့္သျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔က အေပၚစီးမွ ေနရာယူထားသကဲ့သုိ႔ရွိ၏။ ေရမရွိေတာ့ေသာ္လည္း ေခ်ာင္း႐ိုးကမ္းပါး ေစာက္နက္သျဖင့္ အလြယ္တကူ တဘက္ကမ္းမွ ကူးမလာႏုိင္။ တဘက္ကမ္း၏ ဟိုမွာဘက္တြင္<br />လည္း ဖုန္းဆိုးေတာမ်ားသာရွိ၍ မ်က္ကြယ္၊ က်ည္ကြယ္ပင္မရ။ က်ေနာ္တုိ႔က အေပၚစီးမွႀကိဳ၍ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္။<br />ညေန သံုးနာရီ၀န္းက်င္တြင္ ပံုမွန္ညေနစာအား စားၾကၿပီးျဖစ္သည္။ မနက္ဆိုလွ်င္မူ (၇) နာရီခန္႔ စားၾက၏။ တဲေဘး၌ မိုးကာစအား ျဖန္႔ခင္း၍ ဟန္းေကာမ်ားအတြင္းမွ ထမင္းကုိပံု၏။ ထို႔ေနာက္... ႏွမ္းငပိ၊ ၿပီးလွ်င္... က်ေနာ္တုိ႔၏ ဟင္းလ်ာမ်ားျဖစ္သည့္ ဖားေလာင္းႏွင့္သရက္သီး။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ထုိင္၍စားေသာက္ၾကသည္။ ထမင္းပူပူ၊ င႐ုတ္သီးခ်ဥ္ခ်ဥ္ႏွင့္ ဖားေလာင္းခၽြဲခၽြဲ...။ ေခ်ာင္း ကမ္းပါးတဘက္ ဖုန္းဆုိးေတာမွ လက္နက္ကိုင္စစ္သားတေယာက္အား ရိပ္ခနဲေတြ႔လုိက္ရသည္။<br />“ပြိဳင့္” ေျပးလာသူျဖစ္မည္။ “ေစာဖားကလုိး” သည္ သူ႔ေဘးမွ ကာဘုိင္႐ိုင္ဖယ္ေသနတ္အားဆြဲၿပီး ကမ္းပါးထိပ္ရွိ သစ္ပင္ေဘးသို႔ေျပး၍ ၀ပ္လိုက္သည္။ သူ႔ရဲေဘာ္ ႏွစ္ေယာက္သည္လည္း သူႏွင့္ ယွဥ္၍ေနရာယူၿပီး တဘက္ကမ္းသို႔ ၾကည့္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္၏အသိက က်ေနာ့္အားၫႊန္ၾကား ေန၏။ ေနရာယူရန္...။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္ခႏၶာကိုယ္က မလႈပ္ရွား...။ ထမင္း၀ုိင္းတြင္ ထုိင္လွ်က္ရွိေန ေသး၏။ တဘက္ကမ္းဖုန္းဆိုးေတာမွ ေနာက္ထပ္လက္နက္ကုိင္စစ္သားမ်ား ေပၚလာျပန္သည္။ တေယာက္၊ ေနာက္...တေယာက္။ ပစ္ခတ္သံကုိမူမၾကားရ။ က်ေနာ္က လႈပ္၍မရေသး။<br />“လူမွားမယ္၊ လူမွားမယ္၊ “ေက်ာ္ဖားလူ” လူေတြ”<br />“ေစာဖားကလုိး” မွ သူ႔ရဲေဘာ္မ်ားအား ေျပာရင္း သစ္ပင္ကြယ္မွ ျပန္ထလာသည္။ ဤအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္တို႔က လႈပ္ရွား၍မရေသး။ ထမင္းလုတ္အား လက္တြင္ဆုပ္လ်က္...။ တဘက္ကမ္းမွ ရဲေဘာ္မ်ား ေခ်ာင္း႐ိုးငယ္အား ကူးလာၾကသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ထမင္း၀ုိင္းေဘးတြင္ပင္ ထုိင္ၾက၏။ သူတုိ႔ကိုင္သည့္ လက္နက္မ်ားတြင္ န၀တစစ္တပ္မွသံုးေသာ ဘီေအ (၆၃) ေမာင္းျပန္႐ိုင္ဖယ္မ်ား လည္း ပါသည္။ ယူနီေဖာင္းက ညိဳပုတ္ပုတ္...။ လက္ေမာင္းတံဆိပ္မွာမူ မပါ။ “ေက်ာ္ဖားလူ” အဖြဲ႕က ေကအန္ယူ၏ေဒသခံ ျပည္သူ႔ေျပာက္က်ားတပ္ဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ဤနယ္ေျမတြင္ေတာ့ တိုက္ခုိက္ေရးတြင္ နာမည္ရသည့္အဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ “ေက်ာ္ဖားလူ” ႏွင့္ “ေစာဖားကလုိး” တို႔ ကရင္လုိေျပာေနၾကသည္။ က်ေနာ္တုိ႔က နားမလည္။ ထမင္းကိုသာဆက္၍ စားေနၾကသည္။ ကရင္လိုေျပာၿပီး “ေစာဖားကလိုး” က က်ေနာ့္ကုိ ျမန္မာလုိျပန္ေျပာသည္။<br /><br />“မနက္က အဟုန္း၀နဲ႔ ေျမာက္သူေဌးကုန္းအၾကားက ေတာင္ထန္းေတာထဲမွာ အသားျဖဴျဖဴပိန္ပိန္နဲ႔ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ လူတေယာက္ကုိ “ေက်ာ္ဖားလူ” တုိ႔အဖြဲ႕ေတြ႕လို႔ ေမးျမန္း ၾကည့္တယ္။ ဘာမွေမးလုိ႔မရဘူး။ နာမည္လည္း မေျပာဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြယ္အိတ္ထဲမွာ အဂၤလိပ္ စာအုပ္ရယ္၊ မွတ္တမ္းစာအုပ္တအုပ္နဲ႔ တိုက္ပံုအကႌ်ေတြေတြ႕တယ္... ။ ဒါနဲ႔ ..။<br /><br />“ေစာဖားကလုိး” ကသူ႔စကားကို “ဒါနဲ႔” ရပ္ထား၏. က်ေနာ္ရင္ထဲထိပ္သြား၏။ ဒါနဲ႔ … ဘာျဖစ္”<br />သလဲ...။<br />“ဘာမွေမးလုိ႔မရလုိ႔ ဖမ္းၿပီး ဗိုလ္မိေခ်ာင္းဆီ သြားပို႔ခဲ့တယ္”<br />ဗိုလ္မိေခ်ာင္းက ေကအန္ယူတပ္မဟာ (၁) သထံုခ႐ိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၏ သထံုၿမိဳ႕နယ္ ဥကၠ႒ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔က သူ႔ထံသုိ႔လည္း က်ေနာ္တို႔ရွာေနသည့္သူ၏ ပံုသ႑ာန္ႏွင့္ အက်ဳိးအေၾကာင္းအား ဆက္သြယ္ေရးစက္ျဖင့္ အေၾကာင္းၾကားထားၿပီးၿပီ။ စုိးရိမ္စရာမရွိေတာ့...။ က်ေနာ္တုိ႔အမတ္မင္းအား ျပန္ေတြ႕ၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔သံုးေယာက္ တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးႏုိင္ေတာ့၏။ ဖား ေလာင္းတေကာင္အား ဟန္းေကာထဲမွခပ္၍ စားလုိက္၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ ခၽြဲ၍ ၀င္သြားသည္။ ဗုိလ္မိေခ်ာင္းတုိ႔က က်ခပ္ေခ်ာင္းေတာင္ေပၚတြင္ စခန္းခ်ေနၾကသည္။<br />(ဃ)<br />ဒီကမၻာမွာ စစ္... စစ္၊ စစ္မျဖစ္ရာေျမ<br />တေနရာရွိ... ရွိ၊ ရွိရမယ္ေလ<br />ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းမႈရွာကာေပ်ာ္ရႊင္ေန<br />သဘာ၀ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေတြ...။<br />(စုိင္းထီးဆုိင္၏ “သဘာ၀ရင္ေသြးငယ္” သီခ်င္းမွ)<br />က်ခပ္ေခ်ာင္းေတာင္ေပၚသု႔ိေရာက္လွ်င္ ေတာင္႐ိုးအတုိင္းေလွ်ာက္၏။ ေတာင္ေပၚကၾကည့္လွ်င္ ဘီးလင္းၿမိဳ႕အား လွမ္း၍ျမင္ရသည္။ သဲသဲကြဲကြဲမဟုတ္။ ဤအရာကေစ်း၊ ဟုိအရာက စာသင္<br />ေက်ာင္း၊ ထုိအရာက ေဆး႐ံုဟူ၍မူ ခြဲျခား၍ရ၏။ ေတာင္႐ိုးေပၚမွတဆင့္ သြယ္ဆင္းသြားေသာ ေတာင္ႏွာေမာင္းအတုိင္း ဖဲ့၍ဆင္းၾကသည္။ ဤအတုိင္း ဆက္၍ဆင္းသြားပါက က်ခပ္ေခ်ာင္းရြာသုိ႔ ေရာက္မည္။ က်ေနာ္တုိ႔က ရြာဆီသုိ႔မသြား...။ ဂငယ္သ႑ာန္ျပန္၍ ေကြ႕ပတ္ေနသည့္ လက္ေမာင္း သြယ္ေတာင္႐ိုးအတုိင္း ေလွ်ာက္ခဲ့၏။ ၀ါး႐ံုေတာမ်ားအတြင္းသုိ႔ တုိး၀င္ခဲ့ၾက၏။ လူသြားလမ္းဟူ၍ မေတြ႕႕ရေတာ့...။ လမ္းေဖ်ာက္ထားသည္လား။ ၀ါးရြက္ေႂကြမ်ားဖံုးလႊမ္းေန၍ လမ္းမေတြ႕ရေတာ့ သည္လား မေျပာတတ္။<br />၀ါး႐ံုပင္ေအာက္၌ ေကအန္အယ္လ္ေအ ရဲေဘာ္ေလးႏွစ္ဦး ကင္းေစာင့္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။<br />သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္၏ အေနာက္ဘက္၌ ေနာက္ထပ္သံုးေယာက္အား ေတြ႕ရျပန္သည္။ RPG နံပါတ္<br />(၅) တလက္အား သူတို႔ထဲမွ တေယာက္က ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ ကင္းရွည္ထုတ္ထားေသာ ကင္းတပ္စိတ္ တစိတ္ျဖစ္မည္။ က်ေနာ္တုိ႔လာမည္ကို ႀကိဳသိ၍လားမသိ။ သူတုိ႔မည္သို႔မွ် ေမးျမန္း ျခင္းမရွိ။ ကင္းတပ္စိတ္အား လြန္ခဲ့သည္။ ၀ါး႐ံုရိပ္မ်ားေအာက္၌ ေကအန္အယ္လ္ေအရဲေဘာ္မ်ား<br />အား ေတြ႕႕ရ၏။ ဟုိနားတစု၊ သည္နားတစု။ အခ်ဳ႕ိက ပုခက္ေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္း၍ နားေနၾကသည္။<br /><br />ဗိုလ္မိေခ်ာင္းတို႔ႏွင့္အတူ သူလည္း ထမင္းစားေနသည္။က်ေနာ္တုိ႔ သူ႔အနားတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ၾက သည္။ က်ေနာ္တို႔အားျမင္၍ သူ႔မ်က္လံုးသည္ ၀င္းလက္၍သြားသည္။ ၿပီးလွ်င္...။ က်ေနာ္တုိ႔အား ၾကည့္ေနေသာ သူ႔အၾကည့္က မႈန္မိႈင္းသြားျပန္သည္။ သူ႔အၾကည့္အား က်ေနာ္အားမရ။ သံုးေလး ရက္အတြင္းတြင္သူသည္ “ခ်ဳံ႕” က်သြားသည္။ ပိန္ပါးေသာ ခႏၶာသည္ ေအာက္ခံအကႌ်မပါေသာ တုိက္ပံုအကႌ်အနက္ေအာက္၌ ေသးငယ္သြားသည္ဟု ထင္မိ၏။ လက္ေကာက္၀တ္ေနရာတြင္ ႀကိဳးရာအစင္းေၾကာင္းသည္ ျဖဴေသာသူ႔အသား၌ ထင္ေနသည္။ က်ေနာ္က မ်က္လံုးအၾကည့္အား လႊဲလုိက္၏။ “ဟ” ေနသည့္ တိုက္ပံုအကႌ်ေအာက္မွ သူ႔၏ရင္သည္ မို႔လာလိုက္၊ ခ်ပ္သြားလိုက္ႏွင့္ လႈပ္ရွားမႈျမန္ေနသည္။<br />(ေခတ္ၿပဳိင္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)<br /><br />သူႏွင့္ျပန္ဆံုၿပီျဖစ္၍ က်ေနာ္တုိ႔၏ ခရီးအား ဆက္ၾကရေတာ့မည္။ မာနယ္ပေလာဆီသုိ႔...။ မာနယ္ ပေလာက တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ ဒီမုိကရက္တစ္အင္အားစုတို႔ ေပါင္းဆံုစုစည္းရာအရပ္...။ ၿပီီးလွ်င္ စစ္အာဏာရွင္တို႔အား လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေသာ ခံတပ္...။ လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲ<br />တုိ႔၏ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ။ စစ္တုိက္ေလယာဥ္အုပ္စုတစု ပ်ံသန္းလာေသာ အသံမ်ားအား ဆူညံ စြာၾကားရ၏။ PC – 6၊ PC – 7 အမ်ဳိးအစားတုိက္ေလယာဥ္မ်ား ..။ က်ေနာ္တုိ႔အေပၚမွ ျဖတ္၍ ပ်ံသန္းသြားၾကသည္။ ထြီးပါး၀ီးက်ဳိး၊ ေနာ္တ၊ မယ္ေညာခီးႏွင့္ မာနယ္ပေလာ လြတ္ေျမာက္ေရး နယ္ေျမမ်ားသုိ႔ စစ္အုပ္စုမွ ထိုးစစ္ဆင္ရန္ ပ်ံသန္းသြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ န၀တက ျပည္တြင္းစစ္အား ေလေၾကာင္းမွပင္ စစ္ဆင္၍ တိုက္ေနၾကပါပေကာလား။ ။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-4095495551068638182?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-64231918986615381742008-08-28T23:46:00.000-07:002008-08-28T23:49:07.652-07:00တမာခင္<br /><br />ဒီအခိ်န္ဆို လိုင္စင္ေတာင္တန္းမွာ ခရမ္းျပာျပာ အခ်စ္ပန္းေလးေတြ ဖူးပြင့္ေနၾကၿပီေပါ့ ရဲေဘာ္၊ ၾကည့္ေလရာ အရပ္ ရွစ္မ်က္နွာမွာ ခရမ္းေရာင္လႊမ္းေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းၾကီးေတြက ပတ္လည္ဝိုင္းလို႕၊ ေတာင္ႀကိဳ ေတာင္ၾကား ခ်ဳိင့္ဝွမ္းေလးေတြထဲမွာေတာ့ ခမ္းေတာက္ဖူးဝါဝါေလးေတြက အျပြတ္လိုက္အခိုင္လိုက္ သၾကၤန္အလြမ္းေျပ ပိေတာက္ ပန္းေလးေတြ ကိုယ္စားေပါ့ေလ။ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြၾကားထဲမွာေတာ့ ခတၲာပန္းလို ေတာရိုင္းပန္း ျဖဴျဖဴေလးေတြ၊ ေနၾကာအရိုင္းဝါဝါေလးေတြကလည္း ပုန္းလ်ဳိးကြယ္လ်ဳိးနဲ႕။<br /><br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ ေရွ႕တန္းျပန္ရဲေဘာ္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳၾကဆိုခဲ့တာ။<br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ လြမ္းသူပန္းေခြလွလွေလးေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတာ။<br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ။ ေျမပံုေလးေတြေပၚမွာ သတိရတိုင္း ျမက္ရွင္းေပးၾကရင္းနဲ႕ အလြမ္းပန္းေလးေတြ တင္ခဲ့ ၾကတာ။<br /><br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ၊ ဘုရားမွာတင္ျပီး ဆုေတာင္းေပးခဲ့ၾက၊ အမွ်ေဝေပးခဲ့ၾကတာ၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ ရဲေမေတြ အားလံုးကေတာ့ တညီတညြတ္တည္း ကန္႔ကြက္မဲမရိွ နာမည္ေပး ေခၚေဝါသံုးစဲြခဲ့ၾကတယ္ေလ။<br />ဘာတဲ့ ...။<br />အခ်စ္ပန္းေလးေတြတဲ့။<br />----------<br /><br />“ဝုန္း”<br />“ရဲေဘာ္မ်ဳိးျမင့္ေအာင္ မိုင္းနင္းမိလို႕တဲ့”။ စခန္းတခုလံုး ေတာမီးပမာ ပံ့်သြားခဲ့တယ္။ ရဲေဘာ္ရဲေမေတြ မိုင္းသင္တန္းကြင္း ရိွရာ ေျပးလႊားသြားၾကတယ္။ ထမ္းစဥ္ေပၚအျမန္တင္ ေလးေယာက္တဆိုင္း အလွည့္က်ထမ္းရင္း ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ ေလာက္သြားရတဲ့ ရွားေဟာ့ပန္နားက ေကအိုင္ေအေဆးရံုကို အေျပးအလြား ပို႕ခဲ့ၾကတယ္။ တနာရီအတြင္းမွာပါပဲ။ တေတာက္ေတာက္နဲ႕လမ္းေလွ်ာက္တတ္စ သားငယ္ကိုၾကည့္ျပီး အေမသေဘာက် ဂုဏ္ယူခဲ့တဲ့ ေျခေထာက္ေလးနွစ္ဘက္ ဟာ ေပါင္ရင္းကေန၊ အခုေန အေမမ်ားေတြ႕ခဲ့ရင္ျဖင့္ ...။<br /><br />“က်ေနာ့္ကို ပစ္သတ္ေပးၾကစမ္းပါ။ က်ေနာ္ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး”<br />“အားတင္းထားစမ္းပါ ရဲေဘာ္၊ မင္းဘာမွမျဖစ္ဘူး မင္းေဘးမွာ ရဲေဘာ္ရဲေမေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္”<br />“ပစ္သတ္လိုက္ပါေတာ့၊ က်ေနာ္ တကယ္မခံစားနိုင္ေတာ့လို႕ပါ” တခ်က္တခ်က္ ေပၚလာလိုက္ တခ်က္တခ်က္ေဖ်ာ့ေတာ့ တိုးဝင္သြားလိုက္နဲ႕ အရုဏ္တက္ခိ်န္ေလာက္မွာေတာ့ ရဲေဘာ္ရဲ့ ဆႏၵျပည့္ဝသြားလို႕ထင္ပါရဲ့ အျပစ္ကင္းစင္လွတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ အိပ္ေမာက်ေနသလိုပါပဲ။ အခုေလာက္ဆို အိမ္ကိုမျပန္နိုင္ေတာ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ့ကိုယ္စား အိမ္ျပန္ခ်င္ေနရွာတဲ့ ဝိညာဥ္ေလးက အေသာ့နွင္ရင္း ေအးျမတဲ့ မိခင္ရင္ခြင္ဆီ ေျပးဝင္ခိုလံႈဖို႕ အိမ္တံခါးေတြကို တဝုန္းဝုန္းနဲ႕ လႈပ္နိုးေနၾကေရာေပါ့။<br />ရဲေမေတြကေတာ့ ေတာစပ္နားက ေတာရိုင္းပန္းေလးေတြကို ခူးယူေနၾကရျပန္ျပီေပါ့ ရဲေဘာ္။ သူတို႕ခ်စ္တဲ့ရဲေဘာ္အတြက္ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြေလးေတြကို ေတာရိုင္းပန္းေလးေတြနဲ႕ ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ျပဳလုပ္ၾကလိမ့္အံုးမယ္ေလ။<br />----------<br /><span id="fullpost"><br />တပ္မဟာ (၃) ဗန္းေမာ္ခရိုင္ ပတ္ဝန္းက်င္ ေဒသေတြဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ေျမာက္ပိုင္းေဒသ)ဗန္းေမာ္ေဒသခံ ေက်ာင္းသားေတြ စည္းရံုးေရး အပိုင္ဆင္းထားတဲ့ နယ္ေျမေတြမို႕ စစ္ သင္တန္း ေပးထားျပီးသား ျပည့္သူ့စစ္ေတြလည္းရိွၾကပါတယ္။ တခါ တေလမွာေတာ့ သူတို႕ေမြးထားတဲ့ ၾကက္မတမ္းေလးေတြ အစံုလိုက္ အစံုလိုက္ထမ္းရင္း တပ္ရင္းထိ ေရာက္လာတတ္ၾကပါေသးတယ္။ တပတ္တခါေလာက္ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ ရြာေလးေတြမွာ တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္း တေနကုန္တေနခမ္း ေျခတိုေအာင္ ဟင္း ရွာထြက္ေလ့ရိွၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲေမေတြကို ေမြးရင္းပြားရင္း စားေစ ခ်င္ၾကတဲ့ ေစတနာေတြနဲ႕ပါ။<br /><br />တခါကဆို ေကအိုင္ေအ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အၾကီးအက်ယ္ က်င္းပခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ျပည္သူ့စစ္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ မအူပင္ကအျငိမ့္ တဖဲြ႔ကို ေက်ာင္းသားတပ္က ေခၚေပးခဲ့ပါတယ္။ မၾကည့္ရတာ ၾကာလွျပီျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးဝတ္စံု လက္လက္ေတာက္ေတာက္ေတြနဲ႕ အျငိမ့္ကတာကို ေတာေတြေတာင္ေတြထဲမွာ ျပန္ၾကည့္ၾကရေတာ့ ခံစားမႈက ထူးထူးဆန္းဆန္းတမ်ဳိးၾကီးပါပဲ။ ဝါသနာပါတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက လူပ်က္ေတြဝင္လုပ္လို႕ေပါ့။ အဲဒီအျငိမ့္အဖဲြ့လည္း ျပန္သြားေရာ၊ မၾကာပါဘူး သတင္းရတာနဲ႕လိုက္ဖမ္းလို႕ အျငိမ့္ တဖဲြ႕လံုး ေတာထဲျပန္ေျပးဝင္လာခဲ့ၾကရတယ္။ အဲဒီကစျပီး နွစ္တိုင္း အျငိမ့္ၾကည့္ရေတာ့တာပါပဲ။<br />စပါးရိတ္သိမ္းခိ်န္မ်ဳိးမွာ ဗန္းေမာ္တပ္ရင္းနဲ႕သိပ္မေဝးတဲ့ အမာခံရြာေတြကို တရြာျပီးတရြာ စစ္ေၾကာင္းလွည့္လည္သြားၾက တာ လနဲ႕ခီ်ျပီးၾကာပါတယ္။ ဝါဒျဖန့္ခိ်ေရးအဖဲြ့က ရဲေဘာ္ရဲေမေတြ က ဂစ္တာေတြကိုယ္စီထမ္း ေက်ာင္းသားသီခ်င္းေတြ ဆိုၾက၊ ကၾက၊ တီးၾကမႈတ္ၾကနဲ႕ စည္းရံုးေရးဆင္း၊ ေဆးတပ္ဖဲြ့က ေဆးဆရာ ဆရာ မေတြက တအိမ္ဝင္တအိမ္ထြက္ ေဆးလိုက္ကုလို႕၊ က်န္တဲ့သူေတြ က လယ္ထဲဆင္း စပါးရိတ္ေပါ့၊ လယ္ကြက္ထဲေရာက္မွ တံစဥ္ကို ဘယ္လိုယူ ဘယ္လိုကိုင္ ဘယ္လိုရိတ္နဲ႕ တတ္သိနားလည္ျပီးသား ရဲေဘာ္ရဲေမေတြက ျပေပးၾကရင္း လုပ္ငန္းစၾကပါတယ္။ လူအင္အား နဲ႕ဆိုေတာ့ လယ္ကြက္ တကြက္ျပီးတကြက္ ဘာမွ မၾကာလိုက္သလို ပါပဲ။<br /><br />အစပထမေတာ့ စပါးရိတ္ မလိုက္ၾကရမွာ စိုးရိမ္ေနၾကတာ ေပါ့၊ ဘယ္သူမွ အေစာင့္ခ်န္မေနခဲ့ခ်င္ၾကဘူး။ လယ္ကြက္တကြက္ကေန နွစ္ကြက္၊ နွစ္ကြက္ကေန သံုးကြက္ေလာက္လဲေရာက္ေရာ က်င့္သားမရတဲ့ ခါးေတြက နာလာပါေတာ့တယ္။ စပါးရိတ္ေနရင္းနဲ႕ မခံနိုင္ေတာ့တဲ့အခါ ခဏရပ္လိုက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေတြလို လက္နွစ္ ဘက္နဲ႕ ခါးကိုေထာက္ရင္း ဖိခ်လိုက္ နိွပ္ခ်လိုက္ၾက ျပန္ရိတ္လိုက္ ၾကနဲ႕ေပါ့။ ငါးကြက္ေလာက္မွာေတာ့ တဆင့္တိုးလာပါတယ္။ ခါး မကုန္းနိုင္ၾကေတာ့လို႕ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထိုင္ရိတ္တဲ့သူက ရိတ္ေန ၾကပါျပီ။ က်င့္သားရေနၿပီးသား ရဲေဘာ္ရဲေမေတြ က်ေတာ့လည္း ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ သန္မွသန္ ျမန္မွျမန္ တကယ့္ျပည္သူျပည္သား ေတြရဲ့ သားသမီးေတြပါပဲ။<br /><br />လယ္ပိုင္ရွင္ေတြေကြ်းတဲ့ ေန႔လယ္စာ ေကာက္သစ္ဆန္ ေမႊးေမႊးေလးရယ္ ငါးေၾကာ္တေကာင္ ဒါမွမဟုတ္ ၾကက္သားတတံုး ဒါမွမဟုတ္ ဝက္သားတတံုး ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႕ စားလိုက္ၾကတာလည္း ျမိန္မွျမိန္ပါပဲ။ တပ္ရင္းမွာ မရႏိုင္ၾကတဲ့ နတ္သုဒါၥေလးေတြပဲေပါ့။ ခါးနာတာေတာင္ ေပ်ာက္သြားသလိုပါပဲ။ အားသစ္ေတြျပန္ရ ျပန္စနဲ႕ ဒီလိုနဲ႕ တရြာဝင္တရြာထြက္ပါပဲ။ ညေနစာကေတာ့ ကိုယ္တည္းတဲ့ အိမ္မွာ တပ္စိပ္အလိုက္ ထင္းေခြ၊ ေရခပ္၊ ဟင္းရွာ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ခ်က္စားေပါ့။ စားၿပီးတာနဲ႕ ရြာထဲေလွ်ာက္လည္ တည္သီးေတြ ဝါထိန္ေနေအာင္သီးေနတဲ့ အိမ္ေလးေတြေတြ႔ၿပီဆိုရင္ “အႏူး လငိုင္ လေခါင္း ေဂ်ာ့ရွားနာအီးေရာ၊ အေမ တလံုးနွစ္လံုး ေပးစားပါေနာ္” ဝင္ေတာင္းၾက၊ ခူးစားၾက ရြာသားေတြကလည္း အမွန္တကယ္ လုပ္အားလိုအပ္ေနတဲ့အခိ်န္ လာကူေပးၾကတဲ့သူေတြမို႕ ၾကည္ ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႕ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါပဲ။<br />တပ္ရင္းနဲ႕ ေဝးတဲ့ရြာေတြမွာေတာ့ ရြာသားေတြနဲ႕အတူ စပါးကူစိုက၊္ ကူရိတ္ေပးရင္းနဲ႕ တဘက္က ကိုယ့္တာဝန္က်ရာ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ရြာသူရြာသားလို ပံုမွားရိုက္ၿပီး ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲေမေတြ တရြာမွာ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ အလွည့္က်ရိွေန တတ္ၾကပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ မေရႏိုင္ပါဘူး။ ရဲေမေတြ ထဲမွာေတာ့ ရဲေမသီတာခိုင္၊ ရဲေမမစိန္၊ ရဲေမမစႏၵာ၊ ရဲေမမေငြ၊ ရဲေမ မမူ၊ ရဲေမေအးေအးသန္း၊ ရဲေမေအးမိစံတို႕ဟာ အဲဒီလိုတာဝန္ေတြ ကို ယူခဲ့ၾကရသူေတြပါ။ လိုအပ္ရင္ လယ္ကြင္းထဲက ထြက္ျပီး ငါးပိ ငါးေျခာက္ေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ျခင္းႀကီးေတြၾကားမွာ တာဝန္အရ သယ္ရမယ့္ပၥည္းေလးေတြ ၾကားညွပ္ရင္း ပလိုင္းႀကီးေတြ ေခါင္းညြတ္ တဲ့အထိ ရြက္ၿပီး စြန္႔စြန္႔စားစားနဲ႕ ရြာစဥ္ေလွ်ာက္ၾကရတဲ့ ရြာသူ လံုမပ်ဳိေလးေတြေပါ့။<br />ရဲေမမေငြနဲ႕ ရဲေမနန္းေစာတို႕ရဲ့မိခင္ေတြဆို မဆီမဆိုင္ သမီးေတြအတြက္နဲ႕ အဖမ္းခံခဲ့ၾကရပါေသးတယ္။ ရဲေမမေငြရဲ့ အေမဟာ တကယ့္အရိုးခံ ရြာသူမႀကီးပါ။ သူ့ကို စစ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေသးပါခ်င္သလို ေခ်းပါခ်င္သလိုေတြျဖစ္ျပီး “နင့္သမီးလာလား” ဆို အေၾကာက္ေၾကာက္အလန့္လန့္နဲ႕ လာတယ္ေျဖလိုက္၊ မလာ ဘူးေျဖလိုက္၊ “ဘယ္ေန႔ကလဲ”ဆို စာကလည္းမတတ္ေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ပဲ ပါးစပ္ထဲေတြ့ရာ ေယာင္ရမ္းေျဖ၊ တခါေျဖရင္ တမ်ဳိး၊ ေနာက္တခါေျဖရင္ တမ်ဳိးျဖစ္ေနေတာ့ တမင္လိမ္ေျပာတာ ထင္ျပီး နိွပ္စက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံလိုက္ရပါေသးတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သမီးနွစ္ေယာက္နဲ႕ပတ္သက္ျပီး အေမနွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေထာင္ထဲမွာပဲ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားၾကေလရဲ့။<br />---------<br /><br />ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ေပေပါင္း (၆၆၆၇)ျမင့္တဲ့ လိုင္စင္ေတာင္တန္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေျမာက္ပိုင္း (ဗဟို) ဟာ ေရခဲတဲ့အထိ အလြန္ခ်မ္းatးလွပါတယ္။ ေရာက္စကဆို ေနေရာင္ေတာင္ မျမင္ရပါဘူး။ တေန႔လံုးနီးပါး ျမဴနွင္းေတြက်ေန တတ္လို႕ လွမ္းျမင္ေနရသူ ဘယ္သူရယ္လို႕မကဲြျပားသလို အျမဲ တမ္းလိုလိုလည္း မီးဖိုထားၾကရပါတယ္။ တပ္စခန္းထဲက ဘယ္ အေဆာင္ကိုပဲသြားသြား မီးဖိုေဘးမွာပဲ မီးလံႈရင္း စကားေျပာၾကရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္သြားၾကလဲဆိုရင္ ဘယ္ရဲေဘာ္ ရဲေမမဆို မီးဖိုေဘးမွာထိုင္မိတာနဲ႕ မီးမရိွလည္း လက္ေတြကအက်င့္ ပါျပီး မီးလံႈသလိုျဖစ္ေနၾကေတာ့တာပါ။<br /><br />ရဲေမေတြဆို လစဥ္လာေနက်ရာသီပန္းေလးေတြေတာင္ ပံုမွန္မပြင့္နိုင္ၾကေတာ့လို႕ ေသြးေဆးနဲ႕အရက္ေရာထားတဲ့ ေဆးပု လင္းေလးေတြ ကိုယ္စီေဆာင္ထားၾကရပါတယ္။ တလတခါ ေခြး သားနဲ႕ အရက္တပက္ကို က်န္းမားေရးအရ တန္းစီလူစစ္ျပီး ေဆး တိုက္သလို မေသာက္မေနရ ေသာက္ခိုင္းရတဲ့အထိပါပဲ။<br /><br />ညညဆို ရဲေမေဆာင္ရဲ့မီးဖိုပတ္ပတ္လည္မွာ ဂလူးကို႕စ္ အားေဆးသြင္းတဲ့ ပုလင္းလြတ္ေတြကို ေရျဖည့္ျပီး ပြက္ပြက္ဆူေအာင္ တည္ထားတဲ့ ေရေနြးပုလင္းေတြက ပတ္လည္ဝိုင္းေနတတ္ပါတယ္။ ပြက္ပြက္ဆူျပီဆို တေယာက္နွစ္ပုလင္းစီ ယူသြားၾကျပီး လက္မွာ တပုလင္းကိုင္ ေျခေထာက္မွာ တပုလင္းထားရတဲ့ ေစာင္တထည္စီကို နွစ္ထပ္ထပ္ နွစ္ေယာက္ေပါင္းအိပ္ၾကမွ အိပ္လို႕ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ သန္းေခါင္မတိုင္ခင္ပဲ အပူဓာတ္ကခံပါတယ္။ အဲဒီအခိ်န္ဆို ျပန္နိုးလာတတ္ၾကပါေသးတယ္။ မနက္ေရာက္ရင္ မ်က္ခင္းစိမ္းစိမ္း ေလးေတြေပၚမွာ ေရခဲေတြက အခ်ပ္လိုက္ပါပဲ၊ စားဖိုတာဝန္က်သူ တိုင္း မီးအရင္ေမႊးၾကရပါတယ္။ ထမင္းအိုး၊ ဟင္းအိုးေတြထဲ ေရေတြ ခဲေနတာကို အရင္ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ျပီးမွ ေဆးေၾကာရ ျပန္ခ်က္ၾကရ ပါတယ္။<br /><br />တခါကဆို နွင္းေတြအပြင့္လိုက္အဆုပ္လိုက္ မိုးရြာသလို တဖဲြဖဲြတသဲသဲက်ေနလိုက္တာမ်ား ေျမျပင္ေပၚမွာတထြာေလာက္ ထူမယ္ထင္ပါတယ္။ သစ္ပင္ေပၚေတြ၊ အေဆာက္အအံုေပၚေတြ၊ ေျမကြက္လပ္မက်န္ပါဘူး။ ျမင္ျမင္သမွ် ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတာပါ။ အဲဒီအထဲမွာပဲ စစ္ေရးျပသင္တန္း ေမာင္းခ်သြားခဲ့ၾကတာပါ။ ႂကြက္၊ ျခင္၊ ယင္၊ ဘာဆိုဘာမွ်မရိွေသးပါဘူး။ ေနာက္မွ လူေတြမ်ားလာ ေတာ့၊ သစ္ဝါးေတြျပဳန္းတီးလာၿပီး၊ ေနေရာင္လည္း ျမင္လာရသလို ºကက္၊ ျခင္၊ ယင္ေတြပါ ေရာက္လာၾကတာပါ။ အဲသေလာက္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေအးရတဲ့အထဲ အပတ္စဥ္ (၁)သင္တန္း သားေတြဟာ ညစဥ္ညတိုင္း လက္ခ်ာေဟာဝင္ၾကရပါတယ္။<br /><br />“ၾကက္ကေလး ခီ်းတစ္”<br />အသက္ကလည္းငယ္ေသး လူပံုကလည္း ပုကြကြဂင္တိုတို နဲ႕ လူ့ဖလံေလး၊ ေစာင္အႀကီးႀကီး ရစ္ပတ္ျခံဳထားတဲ့ၾကားက ႏွာရည္ က တရံႈ႕ရံႈ႕ ကုပ္ကုပ္ကုပ္ကုပ္နဲ႕ ၾကက္ကေလးခီ်းတစ္သလို ညစဥ္ လက္ခ်ာေဟာထဲ ဝင္လာေလ့ရိွတဲ့သူ႔ကို ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းဆရာက အဲဒီလို နာမည္ေပးရာကစျပီး အားလံုးက ခ်စ္စႏိုးလိုက္ေခၚၾကရင္း နဲ႕ တြင္သြားတဲ့နာမည္ေလးပါ။ သင္တန္းမွာတုန္းကေတာ့ အသက္ ကလည္းငယ္ လူကလည္းေသးနဲ႕ ဘာကိုမွ ခံနိုင္ရည္မရိွေသးတဲ့ ရဲေဘာ္ငယ္ေလး တေယာက္ေပါ့။ နာမည္ေျပာင္ေတြပဲ ေခၚၾကတာမ်ားလို႕ တခ်ဳိ႕ဆို နာမည္အရင္းေတာင္ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။<br /><br />နာမည္ရင္းက ရဲေဘာ္မ်ဳိးကိုကိုပါ။ ဇာတိက မိုးညွင္း-နမၼား ၿမိဳ႕ငယ္ေလးက၊ မိဘနွစ္ပါးစလံုးက စာတိုက္ဝန္ထမ္းေတြ၊ ဗန္းေမာ္ ခရိုင္ မန္စီၿမိဳ႕နယ္ မန္ဝိန္းေဒသ ကခ်င္တပိုင္း ရွမ္းတပိုင္းရြာေလးမွာ ရြာသားေတြၾကား ေနထိုင္သြားလာရင္း အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ တာဝန္မ်ဳိးေတြ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္တဦးပါ။ ရြာထဲကအိမ္ ရဲေဘာ္ေတြရဲ့အိမ္။ ရြာထဲကမိဘ ရဲေဘာ္ေတြရဲ့မိဘ။ ရြာထဲက ညီအကို ေမာင္နွမ ရဲေဘာ္ေတြရဲ့ ညီအကိုေမာင္နွမ သေဘာမ်ဳိး ေနလာခဲ့ၾကတာပါ။ ရြာသားေတြကလည္း အားကိုးၾကသလို ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြလိုပဲ သေဘာထားၾကပါတယ္။ တေန႔မွာေတာ့ ...။<br /><br />ဒီလမ္းေလးေတြက သူနဲ႕မစိမ္းၾက၊ ရင္းနီွးကြ်မ္းဝင္ၿပီးသား လမ္းကေလးေတြပဲမဟုတ္လား။ “ေအာ္ အီးအီး အြက္”ေဟာ ၾကက္တြန္သံေတာင္ ၾကားေနရျပီ၊ ဒါ ရြာနဲ႕နီးလာျပီဆိုတဲ့သေဘာ ရဲေဘာ္တိုင္းေနာေၾကျပီးသား၊ မေရာက္တာ အတန္ငယ္ၾကာေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ရြာေလးဆီကို ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႕ လွမ္းလာခဲ့တယ္။ အင္း ... ငါ့ကိုျမင္တာနဲ႕ “ဒီတေခါက္ ေပ်ာက္သြားတာ ၾကာလိုက္တာလို႕” အျပစ္တင္ၾကလိမ့္အံုးမယ္။<br />ေမြးမိခင္ရဲ့အိမ္ေလးဆီ ျပန္ခြင့္မရေသးေပမဲ့ ျပန္စရာေကြ်း မိခင္ရဲ့အိမ္ေလး ကိုယ္စားရိွေနတာကိုပဲ သူေက်နပ္လို႕မဆံုးပါဘူး။ အဘနဲ႕အေမက အသက္ၾကီးမွ အိမ္ေထာင္က်ၾကေတာ့ သားသမီး မရေတာ့ဘူး ထင္ေနတဲ့ၾကားက ညီမေလးကိုရခဲ့ၾကတယ္။ လိုအပ္ တာေလးေတြ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးတတ္တဲ့ သူ့ကိုေတာ့ သူတို႕ရဲ့သား ၾကီးတဲ့ေလ။ ညီမေလးကလည္း အကိုတေယာက္ေကာက္ရသလို ပါပဲ။ ကိုယ့္အိမ္ကို ကိုယ္ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားမႈမ်ဳိးနဲ႕ေႏြးေထြးမႈေတြ ေပးတတ္တဲ့အိမ္ေလးဆီ အရင္ေျခဦးလွည့္လိုက္မိတယ္။<br />မေရာက္တာၾကာလို႕ပဲလား၊ သူ႕စိတ္က ထင္လို႕ပဲလားမသိ၊ အိမ္ေလးဆီက ခါတိုင္းလို ဘာလုပ္ရွားသံမွမၾကားရ၊ ထူးထူးျခားျခား တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႕ပါလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကိုျမင္ၾကရင္ေတာ့ ဝမ္းသာသြားၾကမွာပါ။<br /><br />“အဘေရ ... အေမေရ”<br />“ေျသာ္ ... ဘယ္တုန္းက ျပန္ေရာက္ေနလဲ”<br />“အခုပဲ အဘ ဒီကိုတန္းဝင္လာတာ”<br />“ေအး ... ေအး ... ထိုင္”<br />ခါတိုင္းေတြ႔လိုက္တာနဲ႕ “ဟဲ့ ... ထမင္းစားခဲ့ျပီလား၊ ဘယ္ကစားခဲ့တာလဲ၊ ဟိုမွ မံုည‡င္းေပါင္းထားတာရိွတယ္ စားသြား” ဆိုျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ ေမးေလးေငါ့ျပတတ္ခဲ့တဲ့ အေမဟာ သူ့ဘက္ တခ်က္သာလွည့္ၾကည့္လာျပီးေနာက္ ျပန္လွည့္သြားရင္း ေဆးေပါ့ လိပ္သာ တြင္တြင္ဖြာေနပါတယ္။<br />“ေဟ့ ... မင္းတို႕ေက်ာင္းသားေတြ အေျခအေနဘယ္လိုလဲ၊ ဘယ္သူဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ အခု ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ” သိခ်င္တာ ေတြ တရစပ္ေမးျမန္းေလ့ရိွတဲ့ အဘကလည္း ငူငူငိုင္ငိုင္ၾကီး ထိုင္လို႕။ ခါတိုင္းနဲ႕မတူတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />ပိုျပီးထူးျခားေစတာက “ဟာ ... အကို ဘယ္တုန္းက ေရာက္ေနတာလဲ မနက္က် ျပန္လာခဲ့အံုး အကိုóကက္တဲ့ ဝဥသုတ္ ထားေပးမယ္”လို႕ ေျပာဆိုေနၾက ညီမေလး ခမ္းဆာရဲ့ ဝဲတဲတဲ ဆာတာတာ အသံေလး လံုးဝေပ်ာက္ဆံုးေနတာပါပဲ။<br /><br />“အေမ ခမ္းဆာေရာ”ဆိုေတာ့ အဘကို ေမးေငါ့ျပလိုက္ တယ္။ အဘက “လာ ... လိုက္ခဲ့”တဲ့။ “ခမ္းဆာက အဘတို႕နဲ႕ အတူမေန ေတာ့ဘူးလား”ဆိုေတာ့ “မေနေတာ့ဘူး”တဲ့ ေခါင္းရမ္း ျပတယ္။ “ဘာျဖစ္လို႕လဲ အဘ”ဆိုေတာ့လည္း အေျဖမေပးဘူး။ ေခါင္းၾကီးငိုက္စိုက္နဲ႕ ေျခလွမ္းၾကဲၾကီးလွမ္းေနတဲ့ အဘေနာက္ကို အေျပးလိုက္ခဲ့ရေပမယ့္ သူနားမလည္နိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဘာေတြျဖစ္ေန ၾကတာလဲ။<br /><br />ရြာစြန္ရြာဖ်ားကို ေက်ာ္လာလို႕ ေတာလမ္းေလးဘက္ ခ်ဳိးေကြ႔လိုက္တဲ့အခိ်န္မွာ သူ သေဘာေပါက္လိုက္ပါျပီ။ ေျမပံုမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ျပီးေနာက္ မေျခာက္ေသးတဲ့ ေျမပံုမို႕မို႕ေလးတခု၊ ခမ္းဆာ၊ အသက္ (၁၅)နွစ္တဲ့။<br />သူ့မ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းလာၾကပါတယ္။ ျမန္လိုက္တာ ညီမေလးရယ္၊ မယံုနိုင္စရာပါပဲ၊ အကိုတပ္ရင္းကို ျပန္သြားတာ ဒီေလာက္လည္း မၾကာလွေသးပါဘူး။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ အေသေစာလွခ်ည္းလား ညီမေလးရယ္။<br /><br />“ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ အဘရယ္ ညီမေလးက ဘာေရာဂါနဲ႕ ဆံုးသြားခဲ့ရတာလဲ”<br />“ဘာေရာဂါ ... ဟုတ္လား၊ ဘာေရာဂါမွမဟုတ္ဘူး ဟိုေခြး မသားေတြ ဟိုေခြးမသားေတြေၾကာင့္ ...”ဆိုျပီး အဘဟာ အသံ အက္အက္ၾကီးနဲ႕ စကားေတာင္ မဆက္နိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။ ရိႈက္ၾကီး တငင္ ခ်ဳံးးပဲြခ်ငိုပါေတာ့တယ္။<br /><br />“ၾကည့္စမ္းပါအံုး ႏွမခ်င္းမစာနာ ရက္စက္လိုက္ၾကတာ ဗ်ာ၊ ကေလးစိတ္ေတာင္ မေပ်ာက္ေသးတဲ့ ညီမေလးခမ္းဆာကို ထင္းေခြအျပန္ ျခံဳထဲဆဲြေခၚျပီး နအဖ စစ္ဗိုလ္တေယာက္က မုဒိန္း က်င့္လႊတ္လိုက္သတဲ့။ ညီမေလးဟာ ေခြထားတဲ့ထင္းစည္းေလး ေတာင္မယူနိုင္ေတာ့ပဲ ေၾကာက္အားလန့္အား ငိုၾကီးခ်က္မနဲ႕ အိမ္ကိုျပန္ေျပးလာခဲ့တယ္။ အေမကို တင္းတင္းဖက္ထားျပီး ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေနတာကလဲြျပီး ဘာမွေမးလို႕လည္းမရဘူး။ ငိုရတာ ေမာလြန္းလို႕ တိတ္သြားတဲ့အခိ်န္မွာလည္း မ်က္လံုးေလးျပဴး ေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ အထိတ္ထိတ္အလန္႔လန္႔နဲ႕ ျဖစ္ေနရွာသတဲ့။ မနက္ေရာက္ေတာ့ စာရြက္အစုတ္ကေလးတရြက္ေပၚမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို စာလံုး ေပါင္းတတ္သလို ေပါင္းျပီး ေရးတတ္သလို ခဲတံေလးနဲ႕ေရးထားခဲ့တဲ့ ညီမေလးရဲ့စာတိုေလးကို ေတြ႕လို႕လိုက္ရွာၾကေတာ့ လယ္အနီး ေတာစပ္ထဲကသစ္ပင္ၾကီး တပင္ေအာက္မွာ ႀကိဳးဆဲြခ်ေသေနတဲ့ ညီမေလးအေလာင္းကို ေတြ႔ၾကရသတဲ့”။<br /><br />“ေတာက္ ... ဟို ေခြးမသားေတြေၾကာင့္ ဟို ... ေခြးမသား ေတြေၾကာင့္”လက္သီးတင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ့ၾကားက သူ႔တကိုယ္ လံုးတုန္တက္သြားပါတယ္။ သူ ထိန္းခု်ပ္နိုင္စြမ္း မရိွေတာ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြကေတာ့ တေပါက္ေပါက္နဲ႕ သူ႔ပါးျပင္ေပၚမွာ တလိမ့္လိမ့္ စီးဆင္းေနၾကပါတယ္။ စီးခ်င္သေလာက္သာ စီးက်ပါေစ သူ မသုတ္လိုေတာ့။<br />“အကိုတို႕က ဒီမိုကေရစီေက်ာင္းသားေတြပဲ၊ ဒီမိုကေရစီ ရရင္ အကိုတို႕က ကိုယ့္အိမ္ကို ကိုယ္ျပန္သြားၾကမွာပါ၊ အဲဒီက်ေတာ့ ခမ္းဆာတို႕ကို သတိေတာင္ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး”<br />“ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ ဒီမိုကေရစီရလို႕အိမ္ျပန္ရရင္ေတာင္ ဒီေနရာေတြကိုေတာ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာလည္အံုးမွာပဲ၊ အဲဒီက်ေတာ့ အဘတို႕အေမတို႕ ခမ္းဆာတို႕ကို အကိုတို႕ဆီ တလွည့္ အလည္ျပန္ေခၚသြားမွာေပါ့”<br />“တကယ္”<br />“တကယ္ေပါ့ အဲဒီက် အကိုတို႕ဆီက မုန္႔ညွင္းေပါင္းတို႕၊ ဝဥသုတ္တို႕ တလွည့္ျပန္ေကြ်းမွာေပါ့”ဆိုေတာ့ သေဘာက်ျပီး ရယ္ေနလိုက္တာ ပါးေလးေတြ ရဲတြတ္ျပီး မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြ ပိတ္သြားတဲ့အထိ။<br />ခါတိုင္း ပင္ပန္းႏြမ္းနုယ္လာတဲ့အရိွန္နဲ႕ တံုးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြား တတ္ခဲ့တဲ့သူဟာ သူ့ကိုအားကိုးတတ္ အထင္ၾကီးတတ္ ႏဲြ႕ဆိုးဆိုး တတ္တဲ့ညီမေလး ခမ္းဆာရဲ့မ်က္နွာေလးကို ျမင္ေယာင္ေနရင္းနဲ႕ သာ မိုးစင္စင္လင္းခဲ့ပါျပီ။<br />----------<br /><br />ဒီေန့ကေတာ့ မန္ဝိန္းေစ်းေန႔ေလးတေန႔ေပါ့။ တပ္ကုန္း စခန္းေပၚမွာေနတဲ့ ဒီစစ္ဗိုလ္ေကာင္ဟာ ဒီေစ်းေန႔ကိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ လာတတ္တယ္ဆိုတာ သူစံုစမ္းထားျပီးသား။ တပ္ကုန္းစခန္း ဘက္ကို ခဲြထြက္သြားတဲ့လမ္းဟာ အမ်ားျပည္သူမသြားတဲ့ ဒီေခြး မသားေတြ မျဖစ္မေနျဖတ္ရမယ့္ အေသခ်ာဆံုးလမ္းပဲ။ ဟုတ္တယ္ ဒီလမ္းဟာ မင္းတို႕နဲ႕အသင့္ေတာ္ဆံုးပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ငါလိုခ်င္တာ ငါ့ညီမေလးကို မုဒိန္းက်င့္သြားတဲ့ ဟိုစစ္ဗိုလ္ေကာင္ကိုပဲ။ ခိ်န္ကိုက္မိုင္းဆို မေသခ်ာဘူး၊ ဒီေကာင့္ မမိဘဲ တျခားေကာင္ေတြမိသြားရင္ ေနာက္တေခါက္ဆို သတိထားၾကေတာ့ မယ္။ လုပ္ဖို႕မလြယ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဒီေကာင္အလာ ေသခ်ာ ေအာင္ေစာင့္ျပီး ဆဲြမိုင္းကိုသံုးတာပိုေကာင္းတယ္။ ဆဲြမိုင္းသံုးရင္ ေတာ့ ငါ့အတြက္ အႏၲရာယ္ႀကီးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကို အထင္တႀကီး အားကိုးေနတတ္တဲ့ ညီမေလး ခမ္းဆာ၊ ငါ့ညီမေလး။ ဟုတ္တယ္ ငါ့ညီမေလးအတြက္ ငါလုပ္ကိုလုပ္ရမယ္ ေခြးမသားေကာင္ ... ေတာက္။<br />တပ္စခန္းက အထြက္တင္ပါပဲ။<br /><br />“ဝုန္း”ဆို က်ယ္ေလာင္တဲ့ ေပါက္ကဲြသံၾကီးနဲ႕အတူ ေစ်းေန႔ကို ထြက္လာၾကတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေကာင္၊ တပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႕ စစ္သားတခ်ဳိ႕ ေလထဲကို လြင့္စင္ေျမာက္တက္သြားၾကပါတယ္။ တပ္ၾကပ္ၾကီးကေတာ့ ပဲြခ်င္းျပီးပါပဲ။ စစ္ဗိုလ္ေကာင္နဲ႕ က်န္တဲ့သူေတြလည္း ဒဏ္ရာ အၾကီးအက်ယ္ ရသြားၾကေလရဲ့။ ငါ ပဲြခ်င္းျပီးေစခ်င္တာက ဟိုေခြးမ်ဳိး စစ္ဗိုလ္ေကာင္ကို ... ေတာက္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္လည္း အေနွးနဲ႕ အျမန္ပါပဲ ေသမွာ၊ မွတ္ထား ေခြးမသားေကာင္။ ငါ့ညီမေလးကို ေစာ္ကားအံုး။<br /><br />ရန္သူဟာ ပ်ားတုတ္ခံရသလိုပါပဲ။ အခံရ ပိုခက္သြားတာက သူတို႕ တပ္ကုန္းအထြက္မွာေတာင္ လာျပီး မိုင္းေထာင္ဝံ့တာကိုပါ။ အထက္ကမ်ားသိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သိၡာက်လိုက္မလဲ။ ဂမူးရႉးတိုး ေကာက္ရိုးပံုထဲက်တဲ့အပ္ကို ရွာသလို တရားခံကို ပိုက္စိပ္တိုက္ ရွာေဖြပါေတာ့တယ္။<br />သူ ရြာဘက္ကို သြားလို႕မရဘူး၊ ရြာသားေတြမွာ အႏၲရာယ္ရိွတယ္။ ဒီေခြးေကာင္ေတြက မထင္ရင္မထင္သလို ေယာက်ာ္းမွန္သမွ် ရြာလည္မွာစုခိုင္းျပီး အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ အတဲြလိုက္ဆဲြပစ္ဖို႕ ဝန္မေလးဘူး။ ငါေျပးစရာကေတာ့ လယ္ကြင္းပဲရိွတယ္။ လယ္ျပင္ မွာ ဆင္သြားသလိုထင္းေနေပမဲ့လည္း မတတ္နိုင္ဘူး။ ဒီလမ္းကို ေရြးရမွာပဲ။<br />“ေဟာ ... ဟိုမွာေဟ့ ... ေဟ့ေကာင္ မေျပးနဲ႕ ရပ္စမ္း” ေျပာေျပာဆိုဆို က်ည္ဆံေတြ အတဲြလိုက္ပါပဲ တေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ သူ႔ေဘးမွာ ပြတ္ကာသီကာျဖတ္သြားၾကတယ္။ သူကေတာ့ မရပ္မနားေကြ႕ပတ္ေျပးလ်က္၊ လယ္ကြင္းေတြၾကားက ေျမာင္းေသး ေသးေလးနား အေရာက္မွာေတာ့ သူဆက္မေျပးေတာ့ ေျပးေနလို႕ လည္းအပိုပဲ။ သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးတာနဲ႕ ေျမာင္းေလးထဲဝပ္ခ် လိုက္တယ္။ သူ့မွာပါလာတဲ့ ပၥတိုေလးတလက္ကို ဆဲြထုတ္ လိုက္ျပီး မတုန္မလႈပ္ခံပစ္ေနေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တေယာက္နဲ႕ အမ်ား ဝိုင္းပစ္ၾကတဲ့အခိ်န္မွာေတာ့ ...။<br /><br />ဒဏ္ရာေတြဗလပြနဲ႕ မေသမရွင္ျဖစ္ေနတဲ့သူ႕ကို လည္ပင္းမွာႀကိဳးခ်ည္ ေထာ္လာဂီ်နဲ႕တရြတ္တိုက္ မန္ဝိန္းေစၿမိဳ႕ေလးထဲကို ဆဲြေခၚသြားၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ရြာသူရြာသား ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ အားလံုးျမင္သာေအာင္ “သူပုန္ဆို ဒီလိုျဖစ္သြားမယ္ ၾကည့္ ထားၾက”လို႕ နမူနာျပလိုက္ပါတယ္။ ေသသြားတဲ့ အခါမွာလည္း ေစ်းemးက ေညာင္ပင္ၾကီးမွာခိ်တ္ဆဲြထားျပီး မသျဂၤိုလ္ရဘူးလို႕ အမိန့္ ထုတ္ထားတဲ့အျပင္ နွစ္ရက္သံုးရက္ၾကာလို႕ ပုပ္ေစာ္နံေနတဲ့ အေလာင္းေကာင္ၾကီးကို òမ့ငယ္ေလး ywfဝန္းက်င္မွာရိွတဲ့ ရြာေတြက ရြာသူၾကီးေတြေခၚ၊ ရြာသားေတြေခၚျပီး မင္းတို႕ခ်စ္တဲ့သူပုန္ေတြေလ အခုနမ္းၾကစမ္းဆိုျပီး အတင္းနမ္းခိုင္းေသးသတဲ့။ ဘယ္ေလာက္ စက္ဆုပ္စရာ ေအာ့နွလံုးနာဖြယ္ရာ ေကာင္းလိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္ပါလဲ။ ေနာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္ဆရာဝန္က က်န္းမာေရးအေၾကာင္းျပျပီး မသင့္ေတာ္ေၾကာင္းေျပာမွ ေျမျမွဳပ္သၿဂိ္္္္ဳလ္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဘယ္သူမွ ပန္းေခြမလုပ္ရဘူးလို႕ တားျမစ္ထားတဲ့ၾကားထဲ ကပဲ နံနက္တိုင္း နံနက္တိုင္း သူ႕ရဲ့ေျမပံုေလးေပၚမွာ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါရယ္လို႕ အမည္တပ္မထားတဲ့ ပန္းေလးေတြကေတာ့ အျမဲရိွေန တတ္ပါသတဲ့။<br />ရဲေဘာ္က်ဆံုးခဲ့တဲ့ေျမမွာ ရဲေဘာ္အတြက္ အခ်စ္ပန္းေလး ေတြ နံနက္တိုင္း နံနက္တိုင္း ပြင့္လန္းေနၾကတယ္ဆိုတာကိုမ်ား ရဲေဘာ္သိခဲ့ရင္၊ ျပီးေတာ့ ... ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကေန ရဲေဘာ္ရဲ့ညီမေလး ခမ္းဆာတေယာက္ ျမင္ေတြ႕ခြင့္မ်ား ရရိွခဲ့ရင္၊ သူရဲ့အကိုတေယာက္လို ရဲေဘာ္ကို သူအထင္တၾကီးနဲ႕ အားကိုးမိခဲ့တာေတြဟာ မမွားဘူးလို႕ သူသိခြင့္မ်ားရခဲ့ရင္ေတာ့ ... ရဲေဘာ္ရယ္။<br /><br />ေနာက္တန္းစခန္း (ဗဟို)မွာေတာ့ ရဲေမတစု ေတာရိုင္းပန္း ေလးေတြကိုယ္စီကိုင္ရင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုန္း တက္သြားၾကေလရဲ့။ သူတို႕ခ်စ္တဲ့ရဲေဘာ္အတြက္ ေတာရိုင္းပန္းေလးေတြကို ဘုရားမွာတင္ျပီး ဆုေတာင္းအမွ်ေဝၾကလိမ့္အံုးမယ္ ရဲေဘာ္။<br />---------<br /><br />ဒီအခိ်န္ဆို လိုင္စင္ေတာင္တန္းမွာ ခရမ္းျပာျပာအခ်စ္ပန္း ေလးေတြ ဖူးပြင့္ေနၾကျပီေပါ့ ရဲေဘာ္၊ ၾကည့္ေလရာ အရပ္ရွစ္မ်က္ နွာမွာ ခရမ္းေရာင္လႊမ္းေနတဲ့ ေတာင္ကုန္း ေတာင္တန္းၾကီးေတြက ပတ္လည္ဝိုင္းလို႕၊ ေတာင္óကေတာင္ၾကား ခ်ဳိင့္ဝွမ္းေလးေတြထဲမွာ ေတာ့ ခမ္းေတာက္ဖူးဝါဝါေလြက အျပြတ္လိုက္အခိုင္လိုက္ သၾကၤန္အလြမ္းေျပ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြ ကိုယ္စားေပါ့ေလ။ ျခံဳပိတ္ေပါင္းေတြၾကားထဲမွာေတာ့ ခတၲာပန္းလို ေတာရိုင္းပန္း ျဖဴျဖဴေလးေတြ၊ ေနၾကာအရိုင္း ဝါဝါေလးေတြကလည္း ပုန္းလ်ဳိး ကြယ္လ်ဳိးနဲ႕။<br /><br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ ေရွ႕တန္းျပန္ရဲေဘာ္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳၾကဆိုခဲ့တာ။<br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ လြမ္းသူ့ပန္းေခြ လွလွေလးေတြလုပ္ခဲ့ၾကတာ။<br />ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ။ ေျမပံုေလးေတြေပၚမွာ သတိရတိုင္း ျမက္ရွင္းေပးၾကရင္းနဲ႕ အလြမ္းပန္းေလးေတြတင္ခဲ့ၾကတာ၊ ဒီေတာရိုင္းပန္းေလးေတြပါပဲ၊ ဘုရားမွာတင္ျပီး ဆုေတာင္းေပးခဲ့ၾက၊ အမွ်ေဝေပးခဲ့ၾကတာ၊ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ရဲေမေတြ အားလံုးကေတာ့ တညီတညြတ္တည္း ကန္႔ကြက္မဲမရိွ နာမည္ေပး ေခၚေဝၚသံုးစဲြခဲ့ၾက တယ္ေလ၊ ဘာတဲ့ ...။<br />အခ်စ္ပန္းေလးေတြတဲ့။<br /><br />တမာခင္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-6423191898661538174?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-75335510486978900922008-08-28T23:42:00.000-07:002008-08-28T23:44:44.827-07:00(၁)<br /><br />ျမနႏၵာနဲ႔<br />သႀကၤန္ကိုလြမ္း<br />တမ္းတမ္းဆြတ္ဆြတ္<br />လူက<br />ပိေတာက္ကဗ်ာျဖစ္ရင္း<br />အေမ့သတင္းက၊ ရင္၀ထိုးခဲြ<br />ေသြးက<br />အေမ့ရဲ႕ ေသြးေတြ …။<br /><br />“ေသမယ့္ေဘး ေတြးၿပီးေတာ့ ေရးေနတာပါ။ မေသခင္ ငါလုပ္ဦးမယ္၊ မေသခင္ ငါလုပ္ဦးမယ္၊ အဲဒါပါပဲ။”<br />(လူထုအေမ၊ ေတာင္ေလးလံုးမွ နတ္ကြၽန္းအထိ အမွတ္တရ အမွာစကား … မွ)<br /><br />ဧၿပီ ၆ ရက္ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ ကိုေတာ ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ေျပာတယ္။ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ အေမမာ ဆံုးတဲ့သတင္း ၾကားရတယ္။ အကို အထဲကို ေသခ်ာေအာင္ ဆက္ၾကည့္ပါဦး … တဲ့၊ ကိုဖိုးသံဆီလည္း တခ်ဳိ႕ ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားေနၾကတယ္ …တဲ့။<br /><br />က်ေနာ္ မွင္သက္မိေနတယ္၊ မတုန္လႈပ္ေပမယ့္ စူးစူးနစ္နစ္ ေၾကကဲြထိရွေနမိတယ္။ ဆရာျမသန္းတင့္ ဆံုးစဥ္က သံလြင္ကမ္းနံေဘးမွာ။ ဒီဗီြဘီသတင္းဌာနက အင္တာဗ်ဴးေတာ့ ဆရာကြယ္လြန္ ဆံုးပါသြားတဲ့အတြက္ ႏွေမ်ာမဆံုး ယူက်ဳံးမရ ထိရွေၾကကဲြသူေတြ စာရင္းတို႔ရင္ ေနာက္ဆံုးနံပါတ္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ကို ထည့္ေပးပါလို႔ အဆံုးမွာ ေမတၱာရပ္ခံ တိုးလွ်ဳိးခဲ့တယ္။<br /><br />ခု အေမ ဆံုးၿပီ။ လူထုအေမ ဆံုးၿပီ။ အေမမာ ဆံုးၿပီ။ ေဒၚေဒၚ ဆံုးၿပီ။ အေမလူထုေဒၚအမာ ဆံုးၿပီ။<br />ဦးေလးလွဇနီး ဆံုးၿပီ။ ကိုစိုး၀င္း၊ ကိုဖိုးသံ၊ ကိုညီပုေလးတို႔ မသန္းရင္မာတုိ႔ တင္တင္၀င္းတို႔ မိခင္ႀကီး ကြယ္လြန္ၿပီ။ အေ၀းေရာက္ သားသမီးေတြရဲ႕ မန္းေတာင္ႀကီး သက္ျပင္းေမာေတြ ရပ္တန္႔သြားခဲ့ၿပီ။ မအမာ ဆံုးပါးၿပီ။ အမိတိုင္းႏိုင္ငံနဲ႔ အေမ့ဇာတိခ်က္ျမႇဳပ္ကို ေနာက္ဆံတင္းတင္း ရင္နဲ႔ရင္းၿပီး ခဲြခြာျခင္းေပလား။<br /><br />တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိး၊ ဘာသာ သာသနာအက်ဳိး၊ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုသုခုမ စစ္မ်က္ႏွာ၊ စာေပ အလကၤာ ခုခံစစ္၊ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ နယ္ခ်ဲ႕၊ ဖက္ဆစ္၊ အာဏာရွင္စနစ္၊ ေတာ္လွန္ေရး ၀ိေသသမ်ားနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ နရသိန္ရက္စဲြမ်ား၊ လူထုဘက္က ျပတ္ျပတ္သားသား ရပ္တည္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ခရီးရွည္ ခ်ီတက္ပဲြမ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဂီတသံစဥ္ကို ႏိုင္ငံတကာရင္ျပင္မွာ တီးခတ္က်ဴးရင့္ခဲ့သည့္ ျပာလဲ့စိမ္းလန္းေသာ ေကာင္းကင္မ်ား၊ လင္ေသသားဆံုး မႏၲေလးမီးခိုးလံုးေအာက္က မုဆိုးမတဦးရဲ႕ ေလာကဓံ တိုက္ပဲြမ်ား၊ ဘာလဲဟဲ့ ေခတ္ဆိုး ေခတ္က်ပ္ ဘ၀နဲ႔ထပ္ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့မႈမ်ား …။<br /><br />တည္ၾကည္ရဲရင့္တဲ့ ႐ုပ္ပံုလႊာ၊ ျပတ္သားခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ သန္႔စင္ျမင့္ျမတ္တဲ့ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈ၊ မ်ဳိးဆက္ အဆက္ဆက္အတြက္ ေရွ႕ေဆာင္ လမ္းဦးထြင္ခဲ့တဲ့ လူထုသမိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ား …။ အရာရာကို ေပါင္းစု႐ံုးၾကည့္လိုက္ပါေတာ့ …။ အဲဒါေတြ အားလံုးရဲ႕ တခုတည္းေသာ ျပယုဂ္ကေတာ့ အေမလူထု ေဒၚအမာဆိုတဲ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက စံျပဳေလးစား ခ်စ္မက္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ သူရဲေကာင္းႀကီး …။ လူထုေတးသံေတြနဲ႔ စည္ေ၀လြင့္ပ်ံေနတဲ့ လူထုကိုယ္စားလွယ္ႀကီး၊ လူထုအေမာကို ငါ့အေမာလို႔ ခံယူတဲ့ လူထုမိခင္ႀကီး …။ လူထုေတးဆိုတာ လူထုက ေရးတယ္၊ လူထုက ဆိုတယ္။ လူထု၊ လူမႈေ၀ဒနာနဲ႔ အေမ။ အေမ၊ လူထုနဲ႔ လူမႈေ၀ဒနာ၊ ထပ္တူညီႀတိဂံ …။<br /><br />အဲဒီ အေမမ်ဳိး ရတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူမဆံုး။ အေမဆံုးပါး ကြယ္လြန္သြားတဲ့အတြက္ အေမ့လမ္းစဥ္မ်ဳိး၊ အေမ့ဂုဏ္သိကၡာမ်ဳိး၊ အေမ့အားထုတ္မႈမ်ဳိး၊ အေမ့ရဲ႕ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံ တိုက္ပဲြ၀င္မႈမ်ဳိးေတြကို သင္ၾကားခံ သားသမီးေတြရဲ႕ စီတန္းလိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္တဲ့ အႏၲိမခရီးမွာေတာ့ အေမ့ေျခဖ၀ါးရဲ႕ အနီးဆံုးေနရာမွာ က်ေနာ္ရွိေနခ်င္ခဲ့တယ္။ အေ၀းက ေငးရီ၊ တမ္းဆြတ္၊ ေမွ်ာ္ေမာ၊ ေခါင္းတလားကို မထမ္းပိုးႏိုင္ေသာ္ျငား၊ အမွန္တရားကို က်ေနာ္ ေက်ာပိုးေနခဲ့တာ အေမ။ အေမ နားလည္ ခြင့္လႊတ္တန္ေကာင္းရဲ႕။<br /><br />“အတိတ္ဆိုတာ ရိွလည္းရွိရတယ္။ ရွိတယ္ဆိုတာလည္း ဂုဏ္ယူရတယ္။ အတိတ္ဆိုတဲ့ ေလွကားထစ္ရွိလို႔သာ ပစၥပၸန္ဆိုတဲ့ ေလွကားထစ္ကို တက္ႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္ကိုလည္း မ်က္ကြယ္ျပဳဖို႔ မႀကဳိးစားေစခ်င္ဘူး၊ မေန႔ကရွိလို႔ ကြၽန္မတို႔မွာ ကေန႔ရွိေနတာပါ။ ကေန႔ရွိေနႏိုင္ၾကတာပါ။”<br />(လူထုအေမ၊ ျမန္မာ့မဟာဂီတ … မွ)<br /><span id="fullpost"><br />လူထုေတးသံဆိုတာ တရံမဆိတ္၊ အတိတ္ကို ႏႈိးဆြ၊ ပစၥဳပၸန္ကို လႈံ႕ေဆာ္၊ အနာဂတ္ကို ယံုၾကည္တာပဲ မဟုတ္လား အေမ။ လူထုကို ယံုၾကည္မွ၊ ေတာ္လွန္ေရးကို ယံုၾကည္မွ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ယံုၾကည္မွ၊ ေအာင္ပဲြကို ယံုၾကည္မွာ မဟုတ္လား အေမ။ ဒါေတြက အေမ ျပဌာန္းေပးခဲ့တဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရး သီ၀ရီေတြေလ။ အေမ့ဘ၀တခုလံုးနဲ႔ တိုက္ယူလို႔ရခဲ့တဲ့ သစၥာတရားေတြေလ။ အမွန္တရားေတြ က်ေနာ္တို႔ ဘ၀ေတြေပၚ ပိၿပိဳလိမ့္ဆင္းလာေအာင္၊ ေထြးေပြ႔ ေမြးျမဴတတ္ေအာင္၊ အင္အားေတြ ႀကီးထြားရင့္သန္လာေအာင္ ဘယ္သူေတြ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့ပါသလဲ။ အေမ့ေက်းဇူး၊ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ မုဒိတာေတြက ( ဒ့ီထက္ ေလးနက္ နက္ရႈိင္းတဲ့ အျခားစကားလံုး က်ေနာ့္မွာ ပါးရွားတယ္၊ အေမ့ရဲ႕ ႏို႔ရည္တစက္လို႔ပဲ က်ေနာ္မွတ္ယူပါတယ္) အေမေရ … လူထု အေမေရ …။<br /><br />အလႊာအသီးသီးက လူထုႀကီး ႏွေမ်ာမဆံုး ျဖစ္ေနေပါ့၊ တမ္းတ ငိုေႂကြးေနေပါ့၊ အစားထိုးဖို႔ ရွာေဖြငံ့လင့္ ေနၾကေပါ့၊ အမ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၊ မင္းကိုႏိုင္တို႔၊ အေ၀းေရာက္ သားသမီးတို႔၊ က်ေနာ္တို႔တေတြေပါ့ေလ၊ နီလြင္ရဲပတဲ့ အနာဂတ္ အိပ္မက္သစ္တခု တၿပဳိင္နက္တည္း မက္ေနၾကၿပီလို႔ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ဖူးေ၀ေနတယ္ အေမ …။<br /><br />လူထုေတးသံေတြနဲ႔ သမိုင္းအဆက္ဆက္၊ ရာဇ၀င္ အခန္းခန္းကို အေမ ျဖတ္သန္းစီးဆင္း သြားခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။<br /><br />(၂)<br />“အမ်ားနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မျငင္းတဲ့ လူတေယာက္။ အဲဒီလိုလူကို အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အေဆာက္အအံုက ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၿပီး ေမ့ႏိုင္မွာလဲ။”<br />(လုထုအေမ၊ ေတာင္ေလးလံုးမွ နတ္ကြၽန္းအထိ အမွာစကား … မွ)<br /><br />အေမနဲ႔ စတင္ဆံုစည္းခဲ့ရတဲ့ သကၠရာဇ္မ်ားကို ျပန္ေရတြက္ၾကည့္မိတယ္။ ၁၉၈၅ စာဆိုေတာ္ရာသီ။ က်ေနာ္တို႔ နယ္ၿမဳိ႕ေလးမွာ စာဆိုေတာ္ရာသီေရာက္တိုင္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ဖိတ္ၾကားၿပီး စာေပေဟာေျပာပဲြေတြ က်င္းပျပဳလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ စာေပေဟာေျပာပဲြနဲ႔အတူ က်ပန္းစကားေျပာပဲြေတြ၊ စကားရည္လုပဲြေတြ၊ ၀တၳဳ၊ ေဆာင္းပါး၊ ကဗ်ာ၊ ကာတြန္းၿပဳိင္ပဲြေတြလည္း ယွဥ္တဲြၿပီး လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္က မိုးေ၀ လူငယ္ကဗ်ာေရးသူ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ၈၀ လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ က်ေနာ္တို႔ၿမဳိ႕က စာေပေဟာေျပာပဲြေတြ၊ စာေပလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ထဲထဲ၀င္၀င္ က်ေနာ္ပါ၀င္ခြင့္ ရေနခ်ိန္။ ႏွစ္တိုင္း ရန္ကုန္က ဆရာဆရာမေတြခ်ည္း ဖိတ္ေနၾကေတာ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ အလွည့္အေျပာင္းလည္းျဖစ္၊ က်ေနာ္တို႔ အင္မတန္ ေလးစားၾကည္ညိဳရတဲ့ မႏၲေလးက အေမမာတို႔ကို ဖိတ္ရေအာင္လို႔ က်ေနာ္ အၾကံျပဳၾကည့္တဲ့အခါ အားလံုးက သေဘာတူ လက္ခံ၊ ရက္သတ္မွတ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ စာေပရဲေဘာ္တဦး မႏၲေလးကို အျမန္ခ်ီ၊ အေမမာတို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္တဲ့ ဆရာႀကီး ဦးမင္းႏြယ္ (မင္းႏြယ္-လယ္ကိုင္း) ဆီက စာယူ၊ က်င္းပေရးေကာ္မတီက ဖိတ္စာေတြထည့္၊ အေမမာတို႔ စီစဥ္ေပးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာေတြ ဖိတ္ေခၚခဲ့ေပေတာ့့ … တဲ့။<br /><br />ဦးေလးလွ၊ အေမမာ အပါအ၀င္ ဆရာတင္မိုး၊ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္တို႔က ၁၉၇၁ -၇၂ ေလာက္တုန္းက တေခါက္တက်င္း ေရာက္ခဲ့ဖူးၾကပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြတုန္းက နယ္မွာ စာေပေဟာေျပာပဲြေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မထြန္းကားေသးပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ဆရာႀကီး ဦးေအာင္ဉာဏ္ (ေတာင္တြင္း)က ဦးေဆာင္ၿပီး ပညာေရးတကၠသိုလ္က ဆင္းလာတဲ့ ဆရာဦးေအာင္၀င္းတို႔၊ ျမန္မာစာ ဆရာဆရာမေတြက စီစဥ္က်င္းပေပးတဲ့ ေက်ာင္းေဟာေျပာပဲြမ်ဳိးပါ။ ေက်ာင္းမွာ ေဟာလို႔ျပဳလို႔ၿပီးမွ ၿမဳိ႕ေပၚက စာေပ၀ါသနာရွင္ေတြအတြက္ လွသီရိ ႐ုပ္ရွင္႐ံုႀကီးမွာ ဆက္ၿပီး ေဟာၾက ေျပာၾက၊ စာေပေဆြးေႏြးပဲြေတြ လုပ္ၾကတယ္၊ ႐ြက္ၾကမ္းေရခ်ဳိ စာေပေဟာေျပာပဲြ။<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ မႏၲလာကို အျမန္ႏွင္၊ မႏၲေလး လူထုတိုက္ေရာက္၊ အေမ့ကို ကန္ေတာ့၊ လာရင္းကိစၥ ေျပာျပ၊ အေမပဲ အစစ စီစဥ္ေပးပါေပါ့။ အေမက ၿပဳံးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ နားေထာင္ၿပီး “ဘိုညိဳ … သားပဲ ေမာင္ကိုေလးတို႔ ေမာင္ၾကည္ေအာင္တို႔နဲ႔ စီစဥ္ေပးပါကြယ္၊ အေမလည္း မင္းဘူးမေရာက္တာ ၾကာေပါ့၊ ကိုမင္းႏြယ္ကလည္း တကူးတကကို ဖိတ္ရွာတယ္၊ ေ႐ႊစက္ေတာ္ဘုရားလည္း ဖူးရင္းေပါ့” လို႔ ကိုညိဳ႕ကို မွာေျပာေလး ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ အစစ အဆင္ေျပေလေတာ့ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ။ ကိုညိဳ (ညီပုေလး)က “ဆရာေမာင္လြမ္းဏီတို႔ ဒီညေနပဲ ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ ေဟာေျပာမယ့္ ရက္ကိုလည္း သိရၿပီေလ၊ က်ေနာ္တို႔ ကားေတြနဲ႔ပဲ လာခဲ့မယ္၊ တျခား လိုင္းကားေတြ ဘာေတြလည္း မစီစဥ္ပါနဲ႔၊ ကိစၥအားလံုး က်ေနာ္တို႔ပဲ စီစဥ္ၿပီး လာခဲ့ၾကပါမယ္။ လာခါနီး ဆရာႀကီး ဦးမင္းႏြယ္အိမ္ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါ့မယ္၊ အဲ တခုေတာ့ရွိပါတယ္၊ မေကြးကမ္းကေနေတာ့ လာႀကဳိေပးေပါ့ေနာ္။” “စိတ္္ခ်ပါ ကိုညိဳရယ္။” မႏၲေလးေတာင္ကို ေျပး၊ က်ဳံးကို ပတ္၊ မဟာမုနိရွင္ေတာ္ျမတ္ကို ကသုတ္ကယက္ ဖူး၊ ေစ်းခ်ဳိကို တပတ္ပတ္၊ ထိုးမုန္႔ေလး လမုန္႔ေလး ၀ယ္၊ ညေနေစာင္းေတာ့ မေကြးကားနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ၾက။ ေအာ္ … ျဖဳတ္ခ်ည္း မန္းေတာင္ရိပ္ခုိ။<br /><br />ေရာက္လာမယ့္ရက္ မနက္ပိုင္းမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ မေကြးဘက္ကမ္း ကူးၿပီး မေကြးက စာေပရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ေစာင့္ႀကိေနၾကတယ္။ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးကို ျဖတ္ကူးဖုိ႔ ဇက္လို႔ေခၚတဲ့ ကားတင္ကူးတဲ့ ေရယာဥ္ႀကီးရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြကိုလည္း ႀကိဳတင္ၿပီး စာရင္းေပး၊ ေမတၱာရပ္ခံ၊ တာ၀န္ရွိသူေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕က ေရေၾကာင္း၀ိဇၥာႀကီးေတြဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။<br /><br />မြန္းလဲြ ၁၂ နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ မေကြးကမ္းနဖူးကို အေမမာတို႔ ေရာက္လာပါတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ မိတ္ဆက္ၾကေပါ့။ “ဒါ ေမာင္ကိုေလး (ကဗ်ာဆရာႀကီး ကိုေလး - အင္း၀ဂုဏ္ရည္)၊ ေမာင္ၾကည္ေအာင္ (ကဗ်ာဆရာႀကီး ၾကည္ေအာင္၊ ေဟာဒါက တကၠသိုလ္ ေမာင္ေစာလြင္၊ ဟိုဘက္က ႏုႏုရည္ (အင္း၀)၊ ဒီဘက္က ႏွစ္ေယာက္က အေမ့သား ဘိုညိဳ (ညီပုေလး)နဲ႔ မိတၳီလာေကာလိပ္က စာၾကည့္တိုက္မွဴးေလး ကို၀င္းတင့္”<br /><br />အေမမာတို႔ကို လူရွင္း ၿငိမ္ဆိတ္တဲ့ ထမင္းဆိုင္ေလး တခုမွာ ေနရာခ်ထား၊ ကားေတြ ဇက္ေပၚတင္ဖို႔ စီစဥ္၊ မင္းဘူးကမ္းဘက္ကို ေရာက္ရွိေၾကာင္း ဖုန္းဆက္၊ ပါလာသူေတြ စာရင္းပို႔။ မင္းဘူးကမ္းဘက္မွာလည္း လည္ပင္း တရွည္ရွည္နဲ႔ ေစာင့္ေနသူေတြက သက္ျပင္းတခ်ခ်။ စိမ္းလဲ့ၾကည္ျပာေနတဲ့ ဧရာ၀တီရဲ႕ ေရစီးသံေတြကို နားေထာင္ရင္း အေနာက္႐ိုးမဘက္ဆီ ေငးရီေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ လြမ္းရိပ္တခ်ဳိ႕က ထင္ဟပ္ ေမ်ာလြင့္ေနေလရဲ႕။<br /><br />(၃)<br />“လူဆိုတာ ဘာပဲလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္ မေသခင္ပဲ လုပ္ႏိုင္တာ။ ေသတယ္ဆိုတာ အားလံုး အားလံုး ဘာမဆို အဆံုးကမၸတ္ နိဂံုးသတ္တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ လုပ္ခ်င္တာရွိရင္ မေသခင္လုပ္ထား ဆိုတာကို ပိုပုိၿပီး သေဘာေပါက္ေနတယ္။”<br />(လူထုအေမ၊ စာေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းရင္း … မွ)<br /><br />မင္းဘူးကမ္းေရာက္ေတာ့ ဆရာႀကီး ဦးမင္းႏြယ္ ဦးေဆာင္တဲ့ စာေပရဲေဘာ္ေတြျဖစ္တဲ့ မင္းျမင့္ဇင္၊ ဗဟိန္းေအာင္၊ ေဇာ္သက္ေထြး၊ ေမာင္နီဦး၊ ဆက္ႏိုင္ေအာင္၊ ကိုကိုေအးတို႔ ေစာင့္ႀကိဳေနၾကတယ္။ အျပံဳးကုိယ္စီကုိယ္ငွနဲ႔ အေနာက္ေျမလတ္မွာ စာေပေဟာေျပာပဲြ မွတ္တိုင္တတိုင္ စိုက္ထူၾကဖို႔ ေ႐ႊေဒါင္းေတာင္ ကေလာင္မ်ဳိးေတြ ႏိုးၾကားစို႔။<br /><br />ဒီေန႔ည ၇နာရီမွာ မင္းဘူးပဲြ၊ ေနာက္ေန႔ ညမွာ မန္းေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ ပဲြ၊ ေနာက္တေန႔မွာ ေ႐ႊေရာင္ေတာ္ ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ ပဲြ၊ ၿပီးရင္ ေမ်ာက္ကႀကိဳးေခြ၊ ေဒါင္းအိုးေ၀လို႔ ဖဲြ႔သီခဲ့တဲ့ ရွင္မဟာရဌသာရရဲ႕ ေရႊစက္ေတာ္သြား ေတာလားကို ခံစားၾကည့္ၾကမယ့္ ေျခေတာ္ရာ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္။<br />အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ထူးျခားမႈေလးေတြက ေဟာေျပာပဲြခန္းမႀကီးရဲ႕ ေအာက္ထပ္ခန္းမႀကီးမွာ ဒီေန႔နာမည္ႀကီးေနတဲ့ မင္းဘူးသား ပန္းခ်ီဆရာ ကို၀င္းေဖျမင့္တို႔၊ ကိုတင္၀င္းတို႔၊ ကုိေက်ာ္စိန္၀င္းတို႔ စတဲ့ မင္းဘူးသား ပန္းခ်ီဆရာမ်ားရဲ႕ ဆီေဆး ေရေဆး ပန္းခ်ီကား အခင္းအက်င္းေတြ၊ မင္းဘူး စာေပေဟာေျပာပဲြကို ႏွစ္စဥ္ အစဥ္အဆက္ လာေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ စာေရးဆရာ ဆရာမမ်ားရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္းမ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ စာေပအႏုပညာ လက္ရာမ်ား တင္ဆက္ထားမႈ၊ အေပၚထပ္ခန္းမႀကီးမွာ ၿပိဳင္ပဲြ၀င္ စာမူေတြ၊ ဆုရစာမူမ်ားနဲ႔ နံရံကပ္စာေစာင္ေတြ၊ ဒါေတြအားလံုးကို ေန႔မအိပ္ ညမအိပ္ အလွဆင္သူက ကိုသိန္းႏိုင္ (ပန္းခ်ီပန္းပု - ရန္ကုန္ ေက်ာင္းဆင္း) က တာ၀န္ယူခဲ့ရွာတယ္။ သူ႔ေဆး၊ သူ႔ေခြၽးနဲ႔ သူ႔အႏုပညာ။ (လြမ္းေမာဖြယ္ ႏွစ္ကာလမ်ား၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္)<br /><br />ေဟာေျပာပဲြ မစတင္မီ အေမတို႔က ျပပဲြျပခန္းေတြ လိုက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ကို၀င္းေဖျမင့္ရဲ႕ ၾကက္ဖႏွစ္ေကာင္ ခြပ္ေနတဲ့ ဆီေဆးကားကုိ ရပ္သပ္႐ႈေမာၾကည့္ၿပီး ဆရာဦးခင္ေမာင္ရဲ႕ ႏြားႏွစ္ေကာင္ ေခြ႕ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားကို မ်က္ေစ့ထဲက မထြက္ဘူးတဲ့။ ႐ိုးသားတဲ့ အႏုပညာဆိုတာ ဒီလိုထူးျခား ရွင္းသန္႔ ေပၚလြင္တယ္တဲ့။ က်ေနာ္တို႔က ပန္းခ်ီျပခန္းႀကီး အ၀င္၀မွာ ေကာင္းက်ဳိးအေထြေထြနဲ႔ ခြၽန္ေစျမေစေသာ၊ ေဒါင္းအိုးတေ၀ေ၀နဲ႔ တြန္ေစကေစေသာ ဆိုၿပီး ဆရာႀကီး အဖုိးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ၆ေပ ၄ေပ ပန္းခ်ီကားႀကီးကို (ဒါလည္း ကိုသိန္းႏိုင္ရဲ႕ လက္ရာ) ခ်ိတ္ဆဲြဆင္ယင္ ရင္ျပင္ေဆာင္းေႏွာင္း ေဒါင္းအလံဆိုတာ ေတာင္းပန္တဲ့ ပ၀ါျဖဴ မဟုတ္ဘူးေဟ့ … ေပါ့။ ဒီမွာတင္ ဆရာၾကည္ေအာင္က “ကိုလြမ္း ဆရာႀကီးပံုက ေရးထားတာ ေကာင္းလိုက္တာကြာ” တဲ့၊ “တခုပဲ” တဲ့။ “ဘာလဲဆရာ” ေပါ့။ “ေကာင္းက်ဳိးအေထြေထြနဲ႔ ခြၽန္ေစျမေစေသာ မဟုတ္ဘူးကဲြ႔၊ ခြၽန္ေစျမေစေစာမွ မွန္တယ္။ ခု ျမန္ျမန္ ျပန္ျပင္ေရးခိုင္းပါလား။ ႏို႔မို႔ လူငယ္ေတြ အမွတ္လဲြ အယူလဲြႏိုင္တယ္” တဲ့။ က်ေနာ့္မွာ ကိုသိန္းႏိုင္ကို အပူတျပင္းရွာ၊ ေမာင္နီဦးတို႔ကို အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ညံ့ညံ့ဖ်င္းဖ်င္း ကဗ်ာေရးသူမွန္း ၀န္ခံရေတာ့တယ္။<br /><br />အခမ္းအနားကို စာဆိုေတာ္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ၿပိင္ပဲြ၀င္စာမူမ်ားကို ဆုခ်ီးျမႇင့္တဲ့ အစီအစဥ္နဲ႔ စပါတယ္။ အေမမာ၊ ဆရာၾကည္၊ ဆရာကို တို႔က ဆုမ်ားခ်ီးျမႇင့္ ေပးၾကပါတယ္။ အေမက မင္းပူးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး ဆယ္ဘဲြ႔ကို ခ်ီးပပူေဇာ္ ေဟာေျပာပါတယ္။ ျမန္မာစကားေျပ အေရးအသား၊ အဖဲြ႔အႏြဲ႔၊ အေျပအေခ်ာ သစ္လြင္လာမႈေတြ၊ စကားေျပအရာမွာ မင္းပူးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ စကားေျပ အေရးအသား၊ စကား ပရိယာယ္၊ ႂကြယ္၀တဲ့ ျမန္မာမႈ ေျပာစကား၊ ေရးစကား၊ ၀စႏၷၷာလကၤာရ၊ ဥပေမရ၊ ေၾကာင္းက်ဳိးဆင္ျခင္ တင္ျပပံုေတြကို ေစ့ေစ့ငံုငံု ျပည့္ျပည့္စံုစံု စစ္ပိုင္းခဲြျခားျပပါတယ္၊ ၾကည္ႏူးပီတ ိျဖစ္ျပတယ္၊ ရတနာ အစစ္အမွန္ကို မွတ္ေက်ာက္တင္ျပတယ္။ ျမန္မာစကားေျပ ေက်းဇူးကို ႐ိုက်ဳိးျပတယ္။ ေ၀ႆႏၱရာ ဘာလဲ ဘယ္လဲ၊ ဇူဇကာ ဘာလဲ ဘယ္လဲ။ အဲဒါ မင္းပူးဆရာေတာ္ ဦးၾသဘာသရဲ႕ ေပ႐ြက္ေပၚက စကားေျပ အႏုသုခုမ မဟုတ္လားတဲ့။ ကဲ … ဘယ္သူေတြ အဲလို စဥ္းစား ခံစား ႐ႈျမင္ ခ်ဥ္းကပ္ ေလ့လာ ဆည္းပူး သံုးသပ္ ေ၀ဖန္ခဲ့ပါသလဲ။ က်ေနာ့္မွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား၊ ငါ ဘာမွ မသိပါလား၊ မသိေသးပါလား၊ ငါ အႏုပညာ၀မ္းစာ ခ်ဳိ႕တဲ့လွခ်ည့္လား၊ ငါ မင္းဘူးသားမွ ဟုတ္ပါေလစ၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ေယာက္ဖတို႔ေရ …။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္တာေလး ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ မင္းဘူးေဟာေျပာပဲြၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႔ မန္းေရနံေျမ။ ေနာက္တေန႔ ေ႐ႊေရာင္ေတာ္ ေရနံေျမဆိုပါေတာ့။ ေရနံေျမ အလုပ္သမားထုေတြထဲမွာ စာေပနဲ႔ အကြၽမ္းတ၀င္ရွိၿပီး ေတာ့္ေတာ့္ကို စာေပအေတြ႔အၾကံဳ မ်ားသူေတြ မ်ားပါတယ္။ ပညာရည္ အေတာ္အသင့္ ျမင့္သူေတြ ပါပါတယ္။ အမ်ားစုက ေခ်ာက္ စေလ ေရနံေခ်ာင္း ျမန္ေအာင္ ရန္ကုန္သား မ်ားၾကတယ္။<br /><br />ေ႐ႊေရာင္ေတာ္ ေရနံေျမမွာ အေမ ေဟာေျပာေနရင္းက အေမက ဦးေလးလွနဲ႔ အေမတို႔မိသားစု အေၾကာင္း စပ္မိစပ္ရာေလးေတြ ညႇပ္ညႇပ္ေျပာပါတယ္။ ( ဘယ္ေဟာေျပာပဲြ ေနရာျဖစ္ျဖစ္ ကုိညိဳနဲ႔ ကို၀င္းတင့္တို႔က က်ဳပ္က ဦးလွ ေဒၚအမာ သားဗ်၊ က်ဳပ္က လူထုတိုက္နဲ႔ နီးစပ္ရင္းခ်ာတဲ့ စာၾကည့္တိုက္မွဴးကြ” လို႔ ၀ါတာ ႂကြားတာ မေတြ႕ရပါ။ ေဟာေျပာပဲြ စ ၿပီဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ကို ေနရာခ်ဖို႔ လိုက္လိုက္ရွာရတဲ့ က်ေနာ့္ဒုကၡကို သူတို႔က မျမင္ရက္၊ သာမာန္ျပည္သူ၊ လူထုထဲက လူထုသားေတြ၊ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား စကားတိုးညႇင္း၊ ပဲြခင္းနေဘးမွာ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ပံု႔ပံု႔ ။)<br /><br />အေမက ေဟာရင္းေျပာရင္း စကားေလးတခြန္း ပါသြားတယ္။ “က်မသမီး သန္းရင္မာေပါ့ေလ။ သန္းရင္မာက …” အေမ ခန ၿငိမ္ဆိတ္သြားၿပီး၊ “က်မစကား ေလာသြားလို႔ ျပင္ေျပာပါရေစေနာ္။ ေစာေစာကေျပာတဲ့ က်မသမီး ဆိုတာေလ၊ ဦးလွသမီး၊ က်မတို႔ သမီးပါ။ ဦးလွနဲ႔ က်မသမီးပါ။” က်ေနာ္ ပရိတ္သတ္ႀကီးကို တေစ့တေစာင္း ငဲ့ၾကည့္မိတယ္။ ကိုညိဳတုိ႔ကို ေဖြရွာ ၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီလို စကားအႂကြင္းအက်န္ေလးကိုေတာင္ အမွားမခံဘူး။ စာေပေဟာေျပာပဲြ လာေရာက္ နားေထာင္သူေတြကို ေယာင္ေယာင္မွားမွား အျဖစ္မခံဘူး။ အဲဒါ လူထုေဒၚအမာ ဆိုတာပဲ။<br /><br />ငါ့ဘ၀မွာ စကားေနာက္ တရားပါေတြ မ်ားမွမ်ားလို႔ တနင့္တပိုး မွတ္မွတ္သားသားျဖစ္အာင္ ဆိုဆံုးမ သြန္သင္ျပခဲ့တာ အေမလူထု ေဒၚအမာပါလား။ ဒါဟာ ပညာဉာဏ္ရင့္မာၿပီး အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးတာ၊ စကားေနာက္ တရားမပါတာ။ ေမာင္လြမ္းဏီမွာ အသိသညာနဲ႔ အဘိဓမၼာကို မရွိတာ၊ ရွင္းေနတာပဲ။ ေသလိုက္ေတာ့လို႔ ေျပာမယ့္သူရွိရင္ ၾကာၿပီ။<br /><br />ဆရာတကၠသိုလ္ ေမာင္ေစာလြင္က မႏၱေလးေနာက္ခံ ျမန္မာစာသမုိင္းမ်ားအေၾကာင္း၊ ဆရာၾကည္က ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ေလးခ်ဳိးႀကီးေတြနဲ႔ ျမန္မာေခတ္စမ္းကဗ်ာမ်ားအေၾကာင္း၊ ဆရာကိုက ျမန္မာ့ပညာေရးေလာကနဲ႔ လူမႈကဗ်ာမ်ားအေၾကာင္း၊ ဆရာမႏုႏုရည္က ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္၊ သ႐ုပ္မွန္ ျမန္မာ၀တၳဳမ်ားအေၾကာင္းကို ေဟာေျပာခဲ့ၾကတယ္။ ခန္းမျပည့္ လာေရာက္ နားေထာင္ၾကတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးဟာ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ စိတ္ပါလက္ပါ ေမ်ာပါေနၾကရဲ႕။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ မင္းဘူးစာေပေဟာေျပာပဲြ ခရီးစဥ္ဟာ ေခ်ာေမာ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။<br />မၿပီးဆံုးတာကေတာ့ မင္းဘူးစာေပေဟာေျပာပဲြ ခရီးစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္လထုတ္ ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္းမွာ ပါလာတဲ့ ပင္တိုင္ေဆာင္းပါးရွင္ စာေရးဆရာႀကီးတဦးရဲ႕ ေဆာင္းပါးေၾကာင့္ပါပဲ။ ခ်ယ္ရီမွာက ပင္တိုင္အခန္းဖြင့္ ေရးေနတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဆရာမင္းလွၫြန္႔ၾကဴးရဲ႕ “ကဗ်ာအလွရွာပံုေတာ္” လို၊ ဆရာနတ္ႏြယ္ရဲ႕ “ေတာအေၾကာင္း ေတာင္အေၾကာင္း” လို ပင္တိုင္ေဆာင္းပါးမ်ဳိးေပါ့။ ဆရာေမာင္ခင္မင္ (ဓႏုျဖဴ) တို႔လည္း ျမန္မာစာေဆာင္းပါးေတြ ပင္တိုင္ေရးေနၾကပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္က ဆရာေမာင္သစ္ (ဦးကုိယု)ပါ။ ဆရာေမာင္သစ္ကလည္း “က်ေနာ္ၾကားဖူးသလို ေျပာဆိုပါမည္” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ သေရာ္စာ ပင္တိုင္ေဆာင္းပါး ေရးေနတာပါ။ ဆရာေမာင္သစ္က အဲဒီလ ခ်ယ္ရီမွာ ေရးလိုက္တာက အထက္အညာက စာေရးဆရာမႀကီးနဲ႔ အဖဲြ႔ဟာ နယ္စာေေပေဟာေျပာပဲြတခုကို သြားေရာက္ ေဟာေျပာၾကပါသတဲ့။ အဲဒီ့ၿမဳိ႕ကေလးက ခပ္ေျခာက္ေျခာက္၊ ႏြမ္းႏြမ္းပါပါး၊ ေရနံေျမ အလုပ္သမားထု အေျခခံေနထိုင္ တည္မွီၾကတဲ့ ၿမဳိ႕ကေလးပါတဲ့။ စာေပစိတ္ကေတာ့ အေတာ့္ကို ရင့္သန္တဲ့ ၿမဳိ႕ေပါ့ေလတဲ့။ စာေရးဆရာမႀကီးနဲ႔ အဖဲြ႕ဟာ အေဟာအေျပာေတြက ေကာင္း၊ အစဥ္အလာေတြလည္း ရွိ၊ ၾသဇာတိကမၼကလည္း ႀကီး ဆိုေတာ့ စာေပေဟာေျပာပဲြက အေတာ္ေအာင္ျမင္ဆိုလားပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ဆိုၿပီး ေရးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ (ေဆာင္းပါးတပုဒ္လံုးရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္ကို ေရးျပခ်င္တာပါ) အဲဒီစာေရးဆရာမႀကီးနဲ႔ အဖဲြ႕ကို ေဒသခံ စာေပျမတ္ႏိုးသူေတြက အျပန္ခရီးမွာ ေဒသထြက္ ပစၥည္းေလးေတြနဲ႕ လက္ေဆာင္ပါးၾကပါသတဲ့။ ဆရာမႀကီးနဲ႔ အဖဲြ႕က အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ၾကပါသတဲ့။ လက္ေဆာင္ေတြ ဘာေတြ လက္မခံေတာ့ ေဒသခံ စာေပရဲေဘာ္ေတြလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကေပါ့တဲ့။ ဒီမွာတင္ ေရနံေျမက စာရဲေဘာ္ေတြက ဒီလိုဆို ဆရာမႀကီးတို႔ အျပန္ခရီးအတြက္ ကား ၂စီးကို ဓာတ္ဆီ ၁၀ ဂါလံစီေတာ့ ထည့္ေပးပါရေစေပါ့တဲ့။ ဆရာမႀကီးနဲ႔ အဖဲြ႔ဟာ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး အျပန္ခရီး ႏွင္သြားၾကေလသတည္းတဲ့။ ေဒသထြက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြကိုေတာ့ မေဆာင္ၾကဥ္း လက္မခံ၊ ဓာတ္ဆီေတာ့ လက္ခံယူ။ အျပင္ေပါက္ေစ်းနဲ႔ တြက္ၾကည့္၊၊ ဓာတ္ဆီတဂါလံ ၃၀၀ ဆိုေတာ့ ဂါလံ ၂၀ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေပါ့လို႔ ေစ်းပါတြက္ျပၿပီး ေထ့ေထ့ေငါ့ေငါ့၊ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ေရးလိုက္ပါေရာ။<br /><br />ဒီေဆာင္းပါးဖတ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔မွာ စိတ္မခ်မ္းမေျမ႕ ျဖစ္ၾကရတာေပါ့။ ေနာက္ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေနေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္ကို ေရနံေျမက စာေပရဲေဘာ္ေတြ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ “ကဲ … ဆရာလြမ္း၊ ဒါကေတာ့ ရမ္းတုတ္ မွန္းတုတ္တာပဲဗ်၊ ေစာ္ကားတဲ့ အရိပ္အေရာင္ အေငြ႔အသက္ေတြ ပါေနတယ္။ အျဖစ္မွန္ကို ျပန္တုန္႔ျပန္ ေရးသားဖို႔ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္လို႔ က်ဳပ္တို႔ အၾကံျပဳခ်င္တယ္။” က်ေနာ္လည္း ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရွိပါတယ္ဆိုၿပီး စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းကေန “က်ေနာ္ၾကဳံေတြ႔သလို ေျပာဆိုပါမည္” ေခါင္းစီးနဲ႔ တုန္႔ျပန္ေဆာင္းပါး ေရးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔က ဒီလို စာေပေဟာေျပာပဲြမ်ဳိးကို ဘယ္လို အကန္႔အသတ္ အခက္အခဲေတြၾကားက က်င္းပခဲ့ရတာ၊ ဘယ္လို မကြၽမ္းမက်င္တာေတြ အားနည္းခဲ့တာ၊ အထူးသျဖင့္ ဆရာေျပာသလို ေဒသထြက္ကုန္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြကိုေတာ့ ျငင္းပယ္ခ့ဲေပမယ့္ ေရနံေျမ စာေပရဲေဘာ္ အလုပ္သမားထုႀကီးရဲ႕ ေျဖရွင္းခ်က္ သုိ႔တည္းမဟုတ္ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုးသားတဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထားကိုေတာ့ ဆရာနားလည္ႏိုင္မယ ထင္ပါတယ္။ တုန္႔ျပန္ေျဖရွင္းရမယ့္ ကိစၥျဖစ္လို႔ အလုပ္သမားေတြ အေမမာတို႔ကို ေမတၱာရပ္ခံတဲ့ စကားေတြကို ဆရာကုိယ္တိုင္ နားဆင္ၾကည့္ပါ။ “အေမရယ္၊ ဒီဓာတ္ဆီဆိုတာ က်ေနာ့္တို႔ ေသြးေတြ၊ ေခြၽးေတြ၊ ဘ၀ေတြထဲက တူးေဖာ္ ညႇစ္ထုတ္ ရင္းလို႔ရခဲ့တဲ့ ဘ၀ရဲ႕ ေလာင္စာေတြပါ။ ဒါကိုမွ လက္မခံရင္ က်ေနာ့္တို႔ ဘ၀ေတြ အေပၚထားတဲ့ အေမရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာေတြဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အခ်ည္းႏွီးေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ့ အေမရယ္တဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ဓာတ္ဆီ ဂါလံ ၂၀ ထည့္ေပးလိုက္တာ၊ လက္ခံရယူသြားတာ ရွင္းမယ္ထင္ပါတယ္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔က ဆရာ ေမာင္သစ္အပါအ၀င္ စာေပေဟာေျပာပဲြေတြ၊ စာေပအႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူေတြ၊ လူထုေတြကို ခဲြျခားပိုင္းကန္႔လို႔၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျပစ္တင္လို႔ မရစေကာင္းပါ၊ ဘယ္လို ဘုန္းႀကီးတေစၥေတြ ေျခာက္ေျခာက္၊ စာေပေဟာေျပာပဲြေတြ၊ စာေပလႈပ္ရွားမႈေတြက ရပ္တန္႔ ဆိတ္သုဥ္းသြားမွာ မဟုတ္သလို ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္လည္း အျမဲတမ္း အသင့္ရွိေနတယ္လို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာေမာင္သစ္ကလည္း တဖန္ ျမတ္ေလး (သူ႔ညီမ မျမတ္ေလး) မဂၢဇင္းကေန ျပန္ေရးျပန္ပါတယ္။ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ ေလသံေတြနဲ႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဒီထက္မကတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ေတြပါ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျပန္ေရးတဲ့အခါ ဆရာနတ္ႏြယ္တို႔၊ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳတို႔၊ ဆရာေအာင္ဇင္မင္းတို႔ရဲ႕ ျဖန္ေျဖမႈေတြနဲ႔ ပဲြက ၿပီးခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ အေမမာ ဘာေျပာခဲ့သလဲ။<br />“ငါ့သားတို႔ ကုိယ့္အလုပ္ပဲ ကိုယ္အာ႐ံုထားပါကြယ္” တဲ့။<br /><br />၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလမွာ အေမ့ ၈၃ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ က်ေရာက္ပါတယ္။ က်ေနာ္က အဲဒီႏွစ္မွာပဲ က်ေနာ့္ စာေပရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး အမွတ္တရ စာအုပ္ေလး ထုတ္ပါတယ္။ “လူထုေဒၚအမာ ၈၃ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္” စာအုပ္ေလးပါ။ အဲဒီႏွစ္က ေတာင္ေလးလံုးမွာလည္း အေမက “၈၃ ႏွစ္ ၈၃ ခြန္း” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလး ထုတ္ေ၀ၿပီး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေ၀ငွပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ထုတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ က်ေနာ္ ဒီလိုေရးခဲ့တာကို ေကာက္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပလိုပါတယ္။<br /><br />“လူထုေဒၚအမာ လမ္းစဥ္ကို ကိုင္စဲြခ်ီတက္ၾက ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံနဲ႔ အခမ္းအနားေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အမွတ္တရ စာစုေတြ ထုတ္ၾကတယ္။ ကဗ်ာေတြ ႐ြတ္ၾကတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အသံဟာ လူထုႀကီးရဲ႕ အသံ။ အေမ့ရဲ႕ စကားဟာ လူထုႀကီးရဲ႕ စကား။ အေမနဲ႔ လူထုႀကီးဟာ တဆက္တစပ္တည္း ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြထဲမွာ အေမလူထုေဒၚအမာဟာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ သေကၤတဆိုရင္ မမွားဘူး။ လူထုေဒၚအမာဆိုတဲ့ လူထုႀကီးရဲ႕သံမဏိခံတပ္ႀကီး အေမဟာ ထာ၀ရရွင္သန္ေနမယ္ဆိုတာ ကမၻာ့သမိုင္း စာမ်က္ႏွာမွာ ေရးထြင္းထားၿပီး ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူထုေဒၚအမာဆိုတဲ့ ျပည္သူက အပ္ႏွင္းထားတဲ့ အမည္ကို ရထားျခင္းျဖစ္တယ္။”<br /><br />(၄)<br />“သားတို႔ သမီးတို႔ကို အေမေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္စိတ္ထဲ မေတာ္မွန္းသိတဲ့ အျပစ္တခုကို မက်ဴးလြန္မိေပေစနဲ႔။ မက်ဴးလြန္မိေအာင္ ခ်ဳပ္တည္းလို႔ျဖစ္ေစ၊ ေရွာင္ရွားလို႔ျဖစ္ေစ ေနလိုက္ၾကပါ။ မဟုတ္ရင္ ကိုယ့္လိပ္ျပာက ကိုယ့္ျပန္ေႏွာင့္ယွက္တာဟာ မူလ က်ဴးလြန္မိရတာမ်မက အလြန္၀န္ေလးေနတတ္တယ္။”<br />(လူထုအေမ၊ ကုိဗဟိန္းသို႔ စကားေႂကြး … မွ)<br /><br />၂၀၀၈ ဒီႏွစ္ ဧၿပီ ၆ ရက္ေန႔မွာ အေမဆံုးပါး ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။ အေမရဲ႕ ဆံုးပါးကြယ္လြန္ျခင္းဟာ အစားထိုးမရတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ဳိးျဖစ္သလို တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိ္း၊ ျမန္မာ့အႏုပညာ နယ္ပယ္အသီးသီးအတြက္ ေၾကကဲြဖြယ္ရာ နစ္နာမႈႀကီးပါ။ သို႔ေပမယ့္ က်ေနာ္ အေမ့အတြက္ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ကြယ္လြန္ ဆံုးပါးသြားမႈလို႔ပဲ သတိသံေ၀ယူပါတယ္။<br /><br />အေမ့ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ က်င္းပျပလုပ္ခဲ့တယ္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ကစၿပီး အခမ္းအနားနဲ႔ က်င္းပလာခဲ့တာ ၈ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အေမဆံုးပါးၿပီး ေနာက္ေန႔မွာပဲ “မန္းေတာင္ရိပ္ငို” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစီးနဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ မဇၩိမ၀က္ဘ္ဆိုက္ကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။<br /><br />“ျပည္ပက<br />သားေတြ သမီးေတြကို<br />အားကိုးပါတယ္လို ့ ေျပာသြားတဲ့<br />အေမ ေျပာသြားတဲ့ စကားအတြက္<br />သမီး ရွက္လွပါတယ္အေမရယ္။”<br />နွင္းဆီ<br /><br />ျမနႏၵာနဲ ့<br />သႀကၤန္ကိုလြမ္း<br />တမ္းတမ္းဆြတ္ဆြတ္<br />လူက<br />ပိေတာက္ကဗ်ာ ျဖစ္ေနရင္း<br />အေမ့သတင္းက၊ ရင္၀ထိုးခဲြ<br />ေသြးက<br />အေမ့ရဲ႕ ေသြးေတြ။<br /><br />အေမရယ္ …<br />မႏၲလာကို၊ ျမန္မာျပည္ကို<br />လူထုကို၊ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို<br />မင္းကိုနိုင္တို႔ကို၊ အေ၀းေရာက္သားသမီးေတြကို<br />အားကိုး ယံုၾကည္တယ္ဆို။<br /><br />ခ်င္းတြင္း၊ ဧရာ၀တီ<br />႐ုိးမတေၾကာ၊ ေသာလႈပ္မုန္တိုင္း<br />လိႈင္းေတြ ခုန္ေပါက္ေနၾကၿပီ။<br /><br />ေတာင္ေလးလံုး<br />ေတာင္သမန္၊ မယ္ဇယ္ပင္တန္း<br />ငိုခန္းေတြ အခန္းဆက္<br />ရက္စက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းရွည္<br />ေၾကကဲြလို႔ မဆံုး<br />စစ္မုန္းစိတ္က မိုင္ေထာင္ရွည္။<br /><br />သူရဲေကာင္း လူထု<br />ေသြးစုမယ့္ ေနရာ<br />အေမ ေဖြရွာေတာ့ေလသလား။<br /><br />ေသြးေျမက် သံဃာေတာ္ေတြကို<br />လိုက္လံ ပူေဇာ္ေနတာလား အေမ။<br /><br />အနုပညာ<br />စာေပ အၿငိမ့္ သဘင္<br />မျမင္ရက္ေတာ့ဘူးလား အေမ။<br /><br />ၿမိဳ႕႐ိုး ျပႆဒ္<br />က်ဴံးတပတ္မွာ<br />ဆံုးျဖတ္သြားခဲ့တာလား အေမ။<br /><br />အေမ ျမင္ခ်င္တဲ့ ေခတ္<br />အေမ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ စနစ္<br />က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္တယ္<br />က်ေနာ္တို႔ေခတ္၊ သစ္ကို သစ္ရမယ္<br />ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္<br />ေရာက္ကို ေရာက္ေစရမယ္ အေမ။<br /><br />အေမ<br />ရွက္ေနဦးမည္<br />ဆက္မည္ တိုက္ပဲြ<br />ယံုၾကည္ ခဲြရစ္ခဲ့ပါေတာ့။<br /><br />ေမာင္လြမ္းဏီ (၇-၄-၀၈)<br /><br />အေမ့ရက္လည္ေန႔ ညမွာ ေအာက္ေမ့ဂါရ၀ျပဳ အခမ္းအနားေလး က်ေနာ္တို႔ ေဒါင္းရင္ျပင္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခမ္းအနားမွာ က်ေနာ္ ဒီလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။ “အေမမာ့အတြက္ ဒီလိုပဲြမ်ဳိး က်င္းပဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ကူးမရွိသလို က်င္းပလိုစိတ္လည္း မရွိပါဘူး။ ‘ရာေက်ာ္သက္ရွည္ တို႔အေမ’ ဆိုၿပီး အေမ့ ေမြးေန႔ ရက္ျမတ္ေတြကုိပဲ အူလႈိက္သည္းလႈိက္ တက္တက္ႂကြႂကြ ႏွစ္စဥ္က်င္းပလိုတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူး အထူးထူးကို ဆင္ျခင္ေအာက္ေမ့စိတ္နဲ႔ ႐ို႕က်ဳိးေကာ္ေရာ္လိုတဲ့အတြက္ ဒီေန႔ ဒီညမွာ ေၾကကဲြဖြယ္ ဒီအခမ္းအနားကို က်င္းပတာ ျဖစ္ပါတယ္” လို႔ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သို႔ျငား အေမကား လူထုအေမကား က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တိုက္ပဲြခ်ီတက္ရာလမ္းမွာ ဦးေဆာင္ ခ်ီတက္ေနမယ္ဆိုတာကို အႂကြင္းမဲ့ မမွိတ္မသုန္ ယံုၾကည္ရင္း က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ ထာ၀ရရွင္သန္လ်က္ ရွိေနမွာပါပဲ။<br /><br />“အင္း … လူ႔ဘ၀၊ လူ႔ဘ၀ ဘယ္လို စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္း ရွိရွိ၊ ဘယ္လို ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ၿပီး ဘယ္လို အနစ္နာ ခံခံ၊ ဘယ္လို ႀကိဳးစားႀကိဳးစား၊ သူ႔သမိုင္းနဲ႔ သူ႔အ႐ုပ္က လွလွပပ တင့္တင့္တယ္တယ္ က်န္ရစ္တာ မွန္ေပမယ့္ ေသမင္းကိုေတာ့ မလြန္ဆန္ႏိုင္ၾကဘူး။”<br />(လူထုအေမ၊ ႏွေျမာတသ ယူက်ဳံးမရနဲ႔ လြမ္းေလာက္တဲ့ေရးေဖာ္ေတြ … မွ)<br /><br />အားလံုးရဲ႕ ကိုယ္စား အေမ့ကို ကန္႔ေတာ့လိုက္ပါတယ္။ ။<br /><br />ေမာင္လြမ္းဏီ<br />၆-၅-၂၀၀၈ (အေမကြယ္လြန္ျခင္း တလျပည့္)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-7533551048697890092?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-16410763528005424142008-08-27T23:44:00.000-07:002008-08-27T23:45:19.776-07:00<span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:130%;" >ရင္ထဲက ကဗ်ာ</span><br /><br />တေန႔တေန႔<br />ငါ့ဘားတိုက္ကေလးထဲ<br />ဖတ္စရာ မွတ္စရာ စာအုပ္ေတြနဲ႔<br />ရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကို<br />ကဗ်ာအျဖစ္ေရးဖြဲ႔သီက်ဴးရင္း<br />ငါ့ဘ၀ေလးကို ေျဖသိမ့္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />တခါတခါ<br />မာယာမ်ားတဲ့ သံလြင္နံေဘးမွာ<br />ဘ၀ကို ဘ၀နဲ႔ရင္း<br />အတိုင္းအဆမရွိ ရင္းႏွီးမႈေတြက<br />ေ၀ဒနာေတြကို ခင္းက်င္းျပ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔<br />ေ၀ဒနာေတြက ျပည့္လွ်ံ<br />ေပးဆပ္ရင္းႏွီးမႈေတြ ႀကီးမား<br />ေတာ္လွန္လိုစိတ္ရဲ႕ မီးပြား<br />ႏႈိးဆြလိုက္ၿပီ အိုလူသား<br />ရင္ထဲက ကဗ်ာမ်ား။<br /><br />ရဲေဘာ္ေဇာ္မင္းထင္ (က်ဆံုးကြယ္လြန္)<br />အမွတ္ ၇ တပ္ရင္း<br /><span id="fullpost"><br />Rest of your post<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-1641076352800542414?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-62867214221323710432008-08-27T23:40:00.000-07:002008-08-27T23:43:04.563-07:00ကိုထက္မိုး (က်ဆံုးကြယ္လြန္)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/SLZIuHhGHZI/AAAAAAAAAWk/faC3nbT1JSM/s1600-h/khm+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/SLZIuHhGHZI/AAAAAAAAAWk/faC3nbT1JSM/s320/khm+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239455173621194130" /></a><br />(၁)<br />မတ္လ ေႏြရက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ရဲေဘာ္တေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ ေတာထဲက (ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ နယ္စပ္ေျမေပၚက) ၁၅ ႏွစ္ သက္တမ္းေႏြဟာ လြမ္းစရာေတြကို ထမ္းထမ္းလာတတ္တယ္။<br />အဲဒီသစ္ရြက္ေတြ တၿဖိဳင္းၿဖိဳင္း ေႂကြတတ္တဲ့ ေႏြရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ့ စစ္ေရးသဘာဝအရ) ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္မွာ ရိွေနတတ္တယ္။ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားအရ) စစ္ပူေနတဲ့ အဲဒီေႏြရက္ေတြမွာ ကင္းေစာင့္ရင္း စစ္ခ်ီရင္းမွ တခါက ‘ေႏြ’ ကို ေၾကေၾကကဲြကဲြ ေဆြးေဆြးျမျမ သတိရေနတတ္သူပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ဘဝဆိုတာ အဲဒီ သစ္ရြက္ေႂကြေတြနဲ႔ တဲြယွက္ထားခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ သစ္ရြက္ေတြက ၿမိဳ႕ေပၚမွာလည္း ေႂကြခဲ့တယ္။ ေတာထဲမွာလည္း ေႂကြခဲ့တယ္။ ရဲေဘာ္မ အခု ေနထိုင္ ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေျမျခားက သစ္ပင္ေတြကေကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ သစ္ပင္ေတြလို လြမ္းစရာ ေကာင္းေအာင္ ေႂကြက်တတ္ပါသလား။<br /><br />(၂)<br />နဝတ အာဏာအသိမ္းမွာ ရွစ္ေလးလံုး ေသြးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္တျပင္လံုးမွာ ျပည့္ညပ္ေနေတာ့တယ္။ ဘာလုပ္ၾကမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးကို အဲဒီညက ဗမာျပည္က လူငယ္တိုင္း ေတြးျဖစ္ၾကမွာေပါ့။ ‘ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ’ဆိုတဲ့ စကားဟာ အဲဒီေန႔ရက္ေတြထဲ တတိုင္းျပည္လံုးအႏံွ႔ ျမည္ညံ ေနခဲ့ေရာ့မယ္။ (တို႔တိုင္းျပည္ကို တို႔ခ်စ္သည္) အေမ့အိမ္ကေန အခြာခက္တဲ့ေျခလွမ္းေတြကို ဇြတ္ဖယ္ခြာ သံေယာဇဥ္ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေတြကို သယ္မ လူငယ္ဆန္တဲ့ လွပမႈေတြသာ ကိုယ္စီ ပါလာခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီေလာက္နဲ႔ကို လံုေလာက္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />(၃)<br />လူငယ္နဲ႔ ေတာအံုျခံဳၾကားေတြဟာ နီးစပ္သင့္ခဲ့ပါသလား။ စာသင္ခန္းအစား စစ္ေျမျပင္ကို လူငယ္ေတြ ေရြးသင့္ပါသလား။ လူငယ္ေတြႏႈတ္ဖ်ားမွာ ဘယ္လို စကားေတြသာ ရိွခဲ့သင့္ပါသလဲ။ အဲဒီ စစ္မုဆိုးေတြမွာလည္း သားေတြ သမီးေတြ ရိွေနခဲ့မွာေပါ့။ အဲဒီညမွာ သင္းတို႔ဟာ သင္းတို႔ သားသမီးေတြကို ဘာေတြသင္ေပးေနမလဲ။<br /><br />(၄)<br />‘လာေနာ္ အေဖာ္ေတြပါတယ္’ လို႔ စပယ္ယာေလးက က်ေနာ္တို႔ (အိမ္က ထြက္စ အေဝးေျပးလမ္းမမွာ နိမိတ္ျပ စကားနဲ႔) သူ႔ကားေပၚ တင္ေခၚလာတယ္။<br /><br />လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း (သူထမ္းႏိုင္တဲ့ ရွစ္ေလးလံုးတာဝန္ေတြ ယူေပးခဲ့တယ္)။ ခရီးမိုင္ ႏွစ္ရာေက်ာ္ကိစၥမွာ သူထမ္းျပခဲ့တဲ့ တာဝန္ေတြဟာ (ဘယ္ေလာက္မ်ား မြန္ ျမတ္ခဲ့ပါသလဲ ဆိုရင္) ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္သည့္ တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မေမ့ရက္ႏိုင္စရာ။ ကားေပၚကအဆင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပးလာတဲ့ ေငြေတြကို (စပယ္ယာနဲ႔ ဒရိုင္ဘာက ျငင္းပယ္ခ်င္းရဲ့ ေလးနက္မႈေတြ။) ‘ကံေကာင္းႏိုင္ၾကပါေစ’ ဆိုတဲ့ စကားသံ။ မ်က္လံုးေတြက ရီေဝ။ ေတာင္တန္းေတြက ပို၍ ျမင့္ေမာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေဟာဒီည။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါခဲ့တဲ့ အဲဒီညေတြဟာ ေမွာင္ေန ေပမဲ့ လူငယ္စိတ္ေတြနဲ႔ လက္စိုေနခဲ့တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />(၅)<br />မီးခြက္ဆီမီးက မိွန္ေဖ်ာ့ ေလွ်ာက်၊ မ်က္ႏွာေတြ၊ မ်က္ႏွာေတြ၊ သားသည္ကို ခါးထစ္ခြင္လာတဲ့ မိန္းမ။ ကိုယ္ဝန္ ေန႔ေစ့ လေစ့လုနီး မိန္းမ၊ သာသနာဆရာက ရီရီေဝေဝ၊ ေဒသခံ ေက်ာင္းဆရာမေလးမွာ သူတတ္တာက ငိုျခင္း အနုပညာ၊ လူပ်ဳိ ငယ္ရြယ္ေတြက (ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ပါလာတဲ့ ေက်ာင္းသူပ်ဳိမ်ားက ဆဲြငင္အားရိွခဲ့ထင္ပါ့) မနက္ျဖန္ သူတို႔လိုက္ပို႔ေရး တာဝန္ယူခ်င္သပတဲ့။ တာဝန္ေတြ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အပ္ႏွင္းလို႔။ သင္တိုင္းျဖဴတခ်ဳိ႕က လွပ ႏုနယ္ေသာ ၿမိဳ႕သူမ်ားကို ေငး၊ သူတို႔ေလးေတြ အေတြးနက္ေနေရာ့မယ္။ အားလံုးက ဝမ္းသာအားရနဲ႔ တိတ္ၿငိမ္ေနတဲ့ အဲဒီည။ (ပထမဆံုးေသာ ေတာထဲက ည) မိုးအလင္းမွာ ေတာင္ေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို ႀကိဳ ေနေတာ့တယ္။<br /><br />(၆)<br />ပါဝါမ်က္မွန္ကေလး တလက္လက္။ သြယ္ႏဲြ႔ႏဲြ႔ကိုယ္မွာ ဝန္စည္စလွယ္ေတြက တဲြလဲြခိုလ်က္ …။ “ရတယ္အကို ညီမ ႏိုင္ပါတယ္” ဆိုတဲ့စကားကို က်ေနာ္လည္း ၾကားပါတယ္။ ေဒါနေတာင္တန္းႀကီးလည္း ၾကားပါတယ္။ ေရွ႕က ရဲေဘာ္ေတြလည္း ၾကားပါတယ္။ ရန္သူလည္း ၾကားလိမ့္မယ္။ အခုဆို ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ မဟာမင္းႀကီးလည္း ၾကားေရာ့မယ္။<br /><br />လြမ္းစရာေတြကို ေမ့သြားႏိုင္တဲ့ ေလ်ာ့ပါးမႈေတြ ရဲေဘာ္မမွာ ကင္းစင္ေနတာကို ယံုတုန္း…။<br /><br />(၇)<br />သက္သာသလား။ ရဲေဘာ္က နားလည္ စြာျပံဳံးျပတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ (ေက်ာက္တံတားမွာ) ေနခဲ့သူမွာ ငွက္ဖ်ား ဗဟုသုတ မရိွႏိုင္ခဲ့။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဟာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကို (ဟိုစဥ္က) ဘယ္လို ေလးနက္ခဲ့မွာလဲ။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုတာေတြ တို႔ေခတ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။<br />ေၾကကဲြစရာ …။<br /><br />(၈)<br />ဘယ္လိုမွ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ လက္နက္ႀကီး သံေတြက နံနက္အရုဏ္နဲ႔ ေန႔လည္ေတြမွာ ခပ္စိပ္စိပ္ ၾကားေနရတယ္။ ဝါးရံုပင္ေတြ ခပ္အုပ္အုပ္ထဲမွာ ေျမစိုက္တဲငယ္ေလး။ ဝါး ကုတင္ေလးကေတာ့ ခိုင္ခိုင္ခန့္ခန့္။ တစက္ ခ်င္းက်ေနတဲ့ ေဆးစက္ေတြကို ကအန္ေတာ္ ေငးေနတယ္။ မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္လံုးေတြ ဘာလို႔ စိုဝင္းေတာက္ပေနရတာလဲ ရဲေဘာ္မ။ မယ္ေညာခီးက က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြ အေျခအေန ဘယ္လိုရိွသလဲ။ ဘာသတင္း ထပ္ၾကားသလဲ ရဲေဘာ္မ။ သူက ကအန္ေတာ့္ကို ေတြေတြေငးေငး စိုက္ေငး ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီအခိုက္မွာပဲ ကအန္ေတာ္ မထင္မွတ္တဲ့ အျပဳအမူတခု သူမေပၚက ျပဳတ္က်လာတယ္။ နူးညံ့ေပ်ာ့ေႏြးတဲ့ လက္ဖဝါးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ နဖူးဆံစေတြကို သပ္တင္ အၾကင္နာတရားမွာ ရဲေဘာ္ စိတ္ေတြနဲ႔ ေဝေနခဲ့။<br /><br />(၉)<br />“ဒီလိုျဖစ္တာ ဆရာမရဲ့”က အေတာ္ တားျမစ္တဲ့ ၾကားက ရဲေဘာ္ေအာင္ႏိုင္က ဆရာမကို ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေနျပီ အထင္နဲ႔ (ဆရာမက ေခ်ာ့ေမးေနေတာ့) တိုးတိုး တိတ္တိတ္ ရွင္းျပေနတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရန္သူကို လမ္းကေန သြားပိတ္ျပီး မိုင္းေထာင္ၾကတာ။ အဲဒီ လမ္းကေန ရန္သူ ဝင္လာမယ္လို႔ သတင္းရလို႔။ တကယ္လို႔သာ အဲဒီလမ္းက ရန္သူဝင္လာႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ ခံစစ္ ကုန္းတကုန္း က်သြားႏိုင္တယ္ေလ။ သတင္းရရျခင္း သြားေထာင္ၾကရတာ။ က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့ ရဲေဘာ္အားလံုး လိုလိုကလည္း ခံစစ္ကုန္းထဲ ေရာက္ေနတာ ဆိုေတာ့ ရဲေဘာ္ ရုတ္တရက္ ထုတ္ရခက္ေန တယ္။ ဒါနဲ႔ တပ္ခဲြမွဴးက သူကိုယ္တိုင္ လိုက္မယ္ဆိုျပီး မိုင္းသင္တန္းဆင္းထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္္ အားကိုးနဲ႔ သြားၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မိုင္းဘာသာကို စနစ္တက် သင္ထားတာပါ။ မိုင္းေထာင္ထားတဲ့ ေနရာကို ျပန္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ေျမပံုကိုလည္း အေသအခ်ာ ဆဲြ တတ္တဲ့အက်င့္ လုပ္ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ အေရးကလည္းႀကီး မိုင္းကလည္း ၁ဝ လံုး ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲဆိုေတာ့ ေျမပံုဆဲြမထားလိုက္မိဘူး ဆရာမ။”<br /><br />ရဲေဘာ္ေအာင္ႏိုင္မွာ ထားဝယ္သား ျဖစ္ျပီး စကားေျပာရင္လည္း ျုပံး၍ အျမဲေျပာ တတ္သည္။ သေဘာမေနာ သိပ္ေကာင္းသူ၊ ရဲေဘာ္ေတြအေပၚ အလြန္ အနစ္နာခံတတ္ သူလည္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို မခ်စ္သူမရိွ။ စကားေျပာလွ်င္ အသံဝဲဝဲျပံဳးျပံဳးႏွင့္မို႔ သူ႔စကားသံတြင္ နစ္ေျမာသူမ်ားတတ္သည္။ ခုလဲ သူမက ျပံဳးလဲ့လဲ့ႏွင့္ ေအာင္ႏိုင္စကားကို ေငးစိုက္နားေထာင္ရင္း ပတ္တီးမ်ားကို တိုင္းဆျဖတ္ေနသည္။ က်န္ကုတင္ရိွ ရဲေဘာ္ေတြ ကလည္း ကုတင္ေပၚမွ စုျုပံ နားေထာင္ေန သည္။ က်န္တဲ့ ဆရာမ ၃၊ ၄ ေယာက္ ကေတာ့ မီးဖိုထဲ အလုပ္လုပ္ရင္းက နားစိုက္ ေနေတာ့ ေအာင္ႏိုင္တို႔ မိုးေပၚ ကုတ္တက္ ခ်င္ေတာ့တာေပါ့ေလ။<br /><br />“ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာမေရ အဲဒီလမ္းက ေတာ္ေတာ္အသံုးဝင္တဲ့ လမ္းဆိုေတာ့ လာေနတဲ့ရန္သူက ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိေသးဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္က ရဲေဘာ္တေယာက္ ရန္သူ့ လက္နက္ႀကီးစ ေခါင္းကိုမွန္လို့ လူနာက အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနျပီ၊ ေဆးရံုရိွရာ ေနာက္တန္းကို အနီးဆံုးနဲ႔ အျမန္ဆံုး သယ္ဖို့ ျဖစ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိုင္းေထာင္ထားတဲ့ လမ္းအတိုင္းလာခဲ့ဖို႔ စစ္ရံုးက လမ္း ေၾကာင္းေပး ညြန္ၾကားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလည္း အေရးႀကီး ကိုယ့္လူနာ အရင္ျဖတ္မယ္။ မိုင္းခဏ ျပန္ေဖာ္ထားေပးဖို႔ အမိန္႔ေပးလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ခ်က္ျခင္း ျပန္ေဖာ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူနာနဲ႔အတူ ေဒသခံ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြလည္း ပါလာတယ္။ သူတို႔ခမ်ာလည္း လမ္းေၾကာင္းက ပိတ္ေနတာ ပြင့္တဲ့အခိုက္ အားကိုးရိွတဲ့အခိုက္ လိုက္လာၾကတာ၊ လူေတြက မနည္းပါဘူး။”<br /><br />ေအာင္ႏိုင္က စကားကို ရပ္ထားလိုက္သည္။ သူဆက္ေျပာဖို႔ နင္ေနဟန္ရိွသည္။ ရဲေဘာ္မနဲ႔ က်န္ပရိသတ္ကလည္း အလိုက္ သိစြာနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ ေနလိုက္ၾကသည္။ ရဲေဘာ္မက လူနာတခ်ဴိ႕ေဆးသြင္းထား သျဖင့္ ေဆးစက္ ပံုမွန္က် မက် လိုက္စစ္ ေနသည္။ သူမ၏ ခ်စ္စရာ ရဲေဘာ္ေတြ ေလးစားၾကတဲ့ အက်င့္ေလးက အလုပ္နဲ႔ လက္မျပတ္တတ္တာပဲ ျဖစ္သည္။<br /><br />သူ႔စကားကို အားလံုးက စိတ္ဝင္စား ဟန္ျဖင့္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာအခါ အားနာ တတ္ေသာ ေအာင္ႏိုင္မွာ ခံစားခ်က္ထက္ အားနာစိတ္က သူ့ကို ဖိထားလိုက္သည္။ သူ ၾကာၾကာ မတိတ္ရက္ေတာ့။<br /><br />“မိုင္းေတြ ျပန္ေဖာ္ေတာ့ မိုင္းက တလံုး လိုေနတယ္ ဆရာမရဲ့။”<br />သူမ၏ လွပေသာ နႈတ္ခမ္းေလးက ဆတ္ကနဲ ဟသြားသည္။ “ဘယ္လိုမွ ရွာလို့ မရေတာ့ဘူး၊ လူနာသယ္လာတဲ့ အဖဲြ႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနရာကို ျဖတ္ေတာ့မယ္။ လွမ္းေျပာေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေတြထူပူေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပာခ်င္ တိုင္းျပာ ေနတဲ့အခိ်န္မွာ တပ္ခဲြမွဴးက တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပးပါေတာ့တယ္။<br /><br />“ကဲ … ရဲေဘာ္ေအာင္ႏိုင္ မိုင္းတလံုးကေေတာ့ ေပ်ာက္ေနတာ ေသခ်ာသြားျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္ကလည္း ျဖတ္ေတာ့မွာ။ ဒီေတာ့ မိုင္းသမားဆိုတာ ကိုယ့္တာဝန္ ကိုယ္ယူရတယ္။ ကအန္ေတာ္တို႔ အားနည္း ခ်က္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ ျပန္မနင္းမိေစရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြ မနင္းမိေစရဘူး။ ကဲ … ဒီေတာ့ မေပၚတဲ့မိုင္း ေပၚေအာင္ (ေပါက္ေအာင္) ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိုင္းျမဳပ္ထားတဲ့ ေနရာေတြကို တေခါက္ထပ္ ရွာၾကေသးတာေပါ့။ (ေအာင္ႏိုင္က သက္ ျပင္းကို ေလးပင္နာက်င္စြာခ်လ်က္) အဲဒီ မွာပဲ ကအန္ေတာ့္ တပ္ခဲြမွဴး မိုင္းနင္းမိခဲ့ တာပါ”။<br /><br />နားေထာင္ေနသူ အေတာ္မ်ားမ်ား တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္။ သူမကေတာ့ ေတြ ေတြ။ ျဖတ္ေနတဲ့ ပတ္တီးစေလးကို လက္ထဲ ရစ္ေခ်ရင္း ေဆးရံုကုန္းေပၚမွ လွမ္းျမင္ေနရ ေသာ သံလြင္ျမစ္ႀကီးကို လွမ္းေငးေနသည္။ ပ်ဳိစညေနရဲ့ ေနျခည္ ႏုႏုေႏြးေႏြးေတြနဲ႔ ဝင္းဝင္းလက္လက္အေငြ႔ေတြ သူမ မ်က္လံုး မွာ စြန္းေပေနတာကို ဟန္ေဆာင္ မ်က္ေစ့ မိွတ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အတိုင္းသား ျမင္ခဲ့ ရတယ္။ ေဆးရံုေအာက္ဘက္ ကမ္းနားအစပ္ ရဲေဘာ္ဘားတိုက္မ်ားဆီမွ ဟင္းရြက္စိုက္ခင္း ေရေလာင္းရင္း ေအာ္ဆိုလိုက္ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားရဲ့ သီခ်င္းတစက သူမရဲ့မ်က္လံုးေတြၾကား တေျမ့ေျမ့ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့တယ္။<br /><br />“အေနေဝး … ေရေဝးမွာ … ဆံုးရံႈးရေတာ့မယ့္ … ျပည္မွာေဆာင္း”။<br /><br />(၁ဝ)<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေဒါနကို ေက်ာ္လာ ရာမွာ ေျခဖဝါးတိုင္းဟာ (ညီေနမယ္ ထင္ခဲ့ တာပါ) စစ္သင္တန္းေတြကလည္း ဒီလို ညီေရ ကို အေလးထားခဲ့ၾကတာပါပဲ။<br /><br />ဘယ္ညာညီညီ လွမ္းျခင္းကိစၥေတြမွာ ကအန္ေတာ္ကေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒီလို ဘယ္ညာ မညီမညာနဲ႔ပဲ ေရွ႕ခရီးကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္သြားေနမွာပါ။ ခုလို သံလြင္ေရၾကည္ စိမ္းစျုပေနျပီျဖစ္တဲ့ ေႏြရက္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ကို ေရာက္လာခဲ့ျပန္ျပီ ရဲေဘာ္မ။ ေတာမီးေတြလည္း ေလာင္စျုပေနပါျပီ။ မီးေလာင္ေျမ မည္းမည္းေပၚက ပုတတ္စာ လွလွေလးေတြ ထိုးခဲြ ထြက္လာတာကို ရဲေဘာ္မ ပထမဆံုးျမင္ေတာ ့အို … အံ့အားသင့္ နုပ်ဳိရြန္းစိုသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ဒီေဒါန ေတာင္တန္းႀကီးကလည္း လိုက္ရွာေနလိမ့္မယ္။<br /><br />လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေတြ လင္းလက္ၿပိဳးပ်က္ ေနတတ္တဲ့ ေႂကြေရာင္ေတြ ေရာင္ျပန္ လက္ၾကြေနတဲ့ ကြန္ကရစ္အခင္းေျမမွာ ပုတတ္စာပင္ေလးေတြ ေပါက္ႏိုင္မေပါက္ႏိုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိတတ္ၾကေပမည့္ သတိရျခင္း အဆိပ္ေျပေစဖို႔ ပုတတ္စာေလးတပင္ တေလေတာ့ ရဲေဘာ္မနားမွာ ရိွေနပါေစေလ။<br /><br />ေနထြက္လာတာ၊ အထူးသျဖင့္ ေနဝင္ သြားတာေတြကို တခုတ္တရ ေငးေနတတ္ ေလ့ရိွတဲ့ ရဲေဘာ္မအတြက္လည္း အဲဒီ ေဒသမွာ ေနလံုးႀကီးရိွေနပါေစ။ အဲဒီေနလံုးႀကီး လြတ္လြတ္ကအတ္ကအတ္ မိွန္လွ်ေဖ်ာ့က် သြားတတ္တဲ့ က်ယ္လြင့္ျခင္း ဟင္းလင္းျပင္နဲ႔ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းေတြလဲ ရဲေဘာ္မ အနားမွာ တည္ေနပါေစ။<br /><br />မာနယ္ပေလာ ထီးပါဝီက်ဳိး တိုက္ပဲြရက္မ်ားမွာ ရဲေဘာ္ေတြ ေရွ႕တန္းသြားဖို႔ စက္ေလွေပၚ တက္ေနတာေတြ၊ ေရွ႕တန္းက အျပန္ရက္ တပ္ရင္းစက္ေလွဆိပ္ဟာ ရဲေဘာ္ စကားေတြနဲ႔ ညံညံပြက္ပြက္ ျဖစ္ေနတာ ေတြ၊ မ်က္ရည္ဝေနတဲ့ ရဲေဘာ္မရဲ့ မ်က္ဝန္းထဲမွာ ဒီက ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ အစားထိုး အလြမ္းမေျဖတတ္တဲ့ ရဲေဘာ္မေရ… ေတာင္ယာ ေကာက္သင္းနံ႔ေလးေတြကို ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္မွာ အငမ္းမရ ရွာေနဦးမွာလား။ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါး ပိုအားေကာင္းတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ေတာင္ယာကိုယ္ ရိတ္သိမ္းခြင့္ရ လိုက္တဲ့ ေတာပုန္း ေတာင္သူႀကီး တေယာက္ ေဟာဒီညေနကို ထိုင္ေငးေနပံုမ်ား ရဲေဘာ္မကို ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />(၁၁)<br />စစ္ေရးခ်ဳပ္ ၿမိဳ႕ေပၚက ျပန္လာေတာ့ ရဲေဘာ္မထံက အီးေမးလ္နဲ႔ စာပို႔လာသတဲ့။ ရဲေဘာ္ေတြ ဆူညံေနတယ္။<br /><br />ရဲေဘာ္မက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အသက္ ရွဴူမိျခင္းနဲ႔အမွ် သတိရေနရွာသတဲ့။ သူ႔ေယာက်ာ္းကလည္း အဂၤလိပ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကို အားေပးသတဲ့။ ရဲေဘာ္မဟာ သံလြင္ေရ ၾကည္ခိ်န္ရယ္၊ ေတာမီးေလာင္ခိ်န္ရယ္၊ မီးေလာင္ျပင္ မည္းနက္နက္ေပၚမွ ပုတတ္စာ ျဖဴျဖဴလြလြေလးေတြရယ္၊ ရဲေဘာ္မ်ားကို လြမ္းစိတ္ရယ္ေတြ အတြက္ ဘီဘီစီကေန သီခ်င္း ခဏခဏ ေတာင္းေပးသတဲ့။<br />ဒါေပမယ့္ ဘီဘီစီက…။<br />ထက္မိုး (က်ဆံုး ကြယ္လြန္)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-6286721422132371043?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-62380044846946339762008-08-27T23:36:00.000-07:002008-08-27T23:38:00.406-07:00တုိက္ဆုိင္မႈတခုေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က အေၾကာင္းေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ အတိအက်ေျပာရရင္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၆ ရက္၊ နံနက္ (၆း၃၀) အခ်ိန္၊ အင္းစိန္ ဗဟုိအက်ဥ္းေဆာင္ေဆးရံုေပၚမွာ သူေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။<br />သူေသသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြက သူ႔မိသားစုဆီ အေၾကာင္း ၾကားခဲ့တယ္။အဲဒီ အေၾကာင္းၾကားစာရြက္ကုိၾကည့္ရင္ သူေသဆံုးသြားခဲ့တာ လာမယ့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၆ ရက္ဆုိရင္ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီဆုိတဲ့အေတြးမ်ား ကြ်န္ေတာ့ေခါင္းထဲ ၀င္လာပါေတာ့တယ္။ တိုက္ဆုိင္ေနတာက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း (၃၈)ႏွစ္၊ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္၊ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕နဲ႔ မုိင္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေ၀းတဲ့ ကုိးကုိးကြ်န္းကုိ ျပည္ေတာ္ညြန္႔ သေဘၤာေပၚအတင္းအဓမၼတင္ေခၚခံရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္း သားေတြထဲကတေယာက္။ ပိန္ပါးသြက္လက္ၿပီး ကြ်န္းေျမေပၚကုိ အားမာန္အျပည့္နဲ႔ တက္ခဲ့ သူ။အင္းစိန္ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြကပုိ႔ေပးလုိက္တဲ့ စာရြက္ေလးကပဲ သူေသဆံုးသြား ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံခဲ့တာလား။<br />တကယ္ေတာ့ သူမေသခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္းလည္း ေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလအတြင္း သူ႔အသက္(၁၄)ႏွစ္မွာ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚရဲ႕ ေဒးဒရဲျမစ္ရုိးတေလွ်ာက္ ေလွငယ္ေလးတစင္းနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး “ဆက္သား” လည္းလုပ္ခဲ့ဘူးတယ္။ေနာက္ထပ္သူ႔မွာ ေျပာစရာေတြ က်န္ပါေသးတယ္။လြတ္လပ္ေရး ေခတ္ဦး၊ ျပည္တြင္းစစ္ကာလ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမုိင္း အေၾကာင္းေတြ၊ သူ႔ရဲေဘာ္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးအတြက္၊ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ ၀င္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေျပာျပေနတဲ့ သူ႔ပံုရိပ္မ်ားဟာ ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၅၃-၅၄ ခုႏွစ္က ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ့ “ဗမာႏုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္္”ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း၊ ထင္ရွားတဲ့(ဗ ကသ)မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမႈေဆာင္၊ သူတုိ႔ေခတ္ရဲ႕ ခြပ္ေဒါင္းပ်ဳိတဦး။<br />ကုိေအာင္ဆန္းတုိ႔ေခတ္က ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ဘ၀ကေန ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖုိ႔ တုိ႔ဗမာအစည္းအရံုး၀င္တယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ကုိလည္း တုိက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကုိလည္းတုိက္ခဲ့တယ္။သူဟာဦးႏု(ဖဆပလ)ပါလီမန္ေခတ္မွာ “ျပည္သူ႔တုိးတက္ေရးပါတီ”ကုိ ထူေထာင္သူေတြထဲမွာပါခဲ့တယ္။သူ႔မွာႀကီးမားတဲ့ေစတနာနဲ႔ ျပင္းျပတဲ့ဆႏၵရွိေနခဲ့တယ္။အဲဒါဘာလည္း။ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />လြတ္လပ္ေရးရၿပီးမၾကာခင္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၀င္ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြစိတ္၀မ္းကြဲၿပီး တုိက္ၾကခုိက္ၾကလုိ႔ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကုိ အၿပီးသပ္ရပ္ေစခ်င္ တယ္။ အခ်င္းခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြ ေခၚေစခ်င္တယ္။<br />ဒါဟာေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းတေယာက္၊ႏုိင္ငံေရးသမားတေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔မွာရွိတဲ့ တုိင္းျပည္ေပၚထားတဲ့ေစတနာ။ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၆)ခရုိင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆႏၵျပပြဲမွာ တက္ၾကြတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးအေနနဲ႔ ဦးေဆာင္ခဲ့ဘူးတယ္။ သူမေသေသးဘူး။ သူ႔မွာေျပာစရာေတြက်န္ေသးတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတ္လ (၂)ရက္ေန႔ ဗုိလ္ေန၀င္းကစစ္တပ္နဲ႔အာဏာသိမ္းမႈကုိသူ႔ရဲ႕ “ျပည္သူ႔တုိးတက္ေရးပါတီ”နဲ႔ ကရင္အမ်ဳိးသား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ မြန္အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ လူငယ္တပ္ဦး(ဗမာႏုိင္ငံ)၊ လူငယ္မ်ားသမဂၢ(ဗမာႏုိင္ငံ)၊ ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔တုိ႔က ဒီအာဏာသိမ္းမႈကုိ ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္။၁၉၆၅ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၅)ရက္ေန႔မွာ ကုိးကုိးကြ်န္းေပၚကုိ ကြ်န္းက် အက်ဥ္းသားအျဖစ္နဲ႔ ေျခခ်ခဲ့သူ။ အခုလည္း (၂၄)ႏွစ္အၾကာ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၆)ရက္ေန႔။<br />ကြ်န္းဖ်က္သိမ္းေရးတုိက္ပြဲမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့သူ႔ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေျပာင္တဲ့သမုိင္းကုိ ေျပာျပႏုိင္ပါေသးတယ္။ ကုိးကုိးကြ်န္းေျမပံုကုိေထာက္လို႔ ….<br /><span id="fullpost"><br />ဒါ … ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္<br />ဒါ … ရဲေဘာ္အံုးေမာင္<br />ဒါ … ရဲေဘာ္ခ်စ္ေဆြ<br />ဒါ … ရဲေဘာ္ထြန္းျမင့္<br />ဒါ … ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္း<br />ဒါ … ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္စုိး<br />ဒါ … ရဲေဘာ္ေလးေမာင္<br />ဒါ … ရဲေဘာ္ထြန္း၀င္း … ရွစ္ေျမွာင့္ေက်ာက္တုိင္ေအာက္က သူတုိ႔ရဲ႕ အုတ္ဂူေလးေတြ အေၾကာင္း၊ ဗုိလ္ေန၀င္းရဲ႕ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္မႈေအာက္ သူမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာ့ ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ အျမင့္ဆံုး “ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ရည္”ဘြဲ႕ကုိလည္း ျငင္းပယ္ခဲ့သူ။ (မဆလ) ေခတ္တေလွ်ာက္လံုး ရုိးသားစြာေစ်းေရာင္းစားၿပီး ဘ၀ကုိရပ္တည္ခဲ့တဲ့သူ႔အေၾကာင္း ေျပာ ျပႏုိင္ပါေသးတယ္။<br />“၈၈”အေရးေတာ္ပံုႀကီးအေၾကာင္းလည္း သူေျပာျပႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဗမာႏုိင္ငံလံုး ဆုိင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဖြဲ႔စည္းေရးအတြက္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးႏုိင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သူခ်စ္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ သူခ်စ္တဲ့ “ျပည္သူ႔တုိးတက္ေရးပါတီ” ကုိ သူျပန္လည္ထူေထာင္ခဲ့ ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးတရားေတြကို အထက္ျမန္မာျပည္စည္းရံုးေရးခရီးစဥ္မွာ သူေျပာခဲ့ေသးတယ္။သူ႔ရဲ႕သမုိင္းတင္ခဲ့တဲ့မိန္႔ခြန္းေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အရႈိ္က္ကုိ တုိက္ရုိက္ထိမွန္ေစခဲ့တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ အဖမ္းမခံရခင္ေျပာခဲ့တဲ့ သူ႔မိန္႔ခြန္းေတြကုိ အခုထိၾကားေယာင္ေနမိတယ္။သူ႔ရဲ႕မိန္႔ခြန္းထဲက “ဒီသမဂၢအေဆာက္အဦးကုိ ဥကၠဌႀကီး ဖ်က္တာမဟုတ္ဘူး။ေအာင္ႀကီးဖ်က္တာပါဆုိရင္ ဦးေအာင္ႀကီးကလည္း သူမဟုတ္ရပါဘူး။ ဦးေန၀င္းကလည္းသိဟန္မတူပါဘူး။ေက်ာ္စုိးဖ်က္ခုိင္းတာပါဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္တခုပဲေမးမယ္။ (၁၉၆၃) ခုႏွစ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေခၚခဲ့တယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲပ်က္ၿပီးလုိ႔ ေနာက္တ ညေလာက္မွာ ဒီသမဂၢတဲႀကီးကုိ ဘယ္သူဖ်က္ခဲ့တာလည္း။ ဒီအခ်ိန္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ ထဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးမရွိေတာ့ပါဘူး။ ကခ်င္ျပည္နယ္ မခ်မ္းေဘာကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။ သမုိင္းအစဥ္အလာရွိတဲ့ အုတ္အေဆာက္အဦး(တကသ)ကုိဖ်က္မွ ေက်ာင္းသားသမဂၢကုိ ဖ်က္ရာေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တဲကုိဖ်က္တာလည္း ေက်ာင္းသား သမဂၢကုိဖ်က္တာပါပဲ။<br />“၈၈”ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းကုိလည္းသူဟာ အခုလုိေျပာခဲ့ျပန္တယ္။“ေက်ာင္း သားေတြဟာ ဒီေခတ္မွာ ေရွ႕တန္းက မားမားမတ္မတ္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ အနစ္နာ ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ဒါကုိက်ေနာ္တုိ႔အေလးျပဳတယ္။ ဂုဏ္ယူတယ္။ဒီရဲေဘာ္ေလးေတြ အနစ္နာခံခဲ့ တဲ့တုိက္ပြဲဟာ ဆံုးခန္းတုိင္မေရာက္ေသးေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ - ကမၻာမွာဘယ္တုန္းကမွမရွိခဲ့ေသးတဲ့ “ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္”လို႔ေခၚတဲ့ ABSDF (မကဒတ) အဖြဲ႔အစည္း ထူေထာင္ေပါက္ဖြားလာခဲ့တယ္။ဒါကုိလည္း က်ေနာ္တုိ႔အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ ဒါအတြက္ ေက်ာင္းသားသူပုန္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ဦးၫႊတ္တယ္” ။<br />“၁၉၉၂”ခုႏွစ္၊ ဒီဇဘၤာလရဲ႕ ေန႔တေန႔၊ ညေနခင္း ေထာင္မပိတ္ခင္အခ်ိန္။ ေထာင္ ၀ါဒါတဦးရဲ႕“ပံုစံ” ေအာ္သံကုိၾကားလုိက္ရတယ္။အဲ႔ဒိေနာက္ ရိမ္းဂ်ားကားတစီးဟာ ေထာင္ဗူး ၀ကုိေက်ာ္ၿပီး မိန္းေဂ်းအေရွ႕ကုိ အရွိန္မေလ်ာ့ပဲေမာင္းၿပီး ထုိးရပ္သြားခဲ့တယ္။ အလံု ပိတ္တုိက္ခန္းေတြအတြင္း တုိက္ပိတ္အက်ဥ္းခ်ခံထားရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္း သားအားလံုးရဲ႕မ်က္လံုးမ်ားဟာ မိန္္းေဂ်းေရွ႕က ကားဆီကုိေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ကားေပၚ ကေခါင္းစြပ္စြပ္ထားတဲ့လူတေယာက္ကုိ ဆြဲခ်ေနတာေတြ႔ေနရပါတယ္။ေသခ်ာတာက အင္းစိန္ ဗဟုိအက်ဥ္းေထာင္နဲ႔အင္းစိန္တြဲဘက္ေထာင္ေတြမွာ ေခါင္းစြပ္စြပ္ထားရင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္း သားဆုိတာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ တြဲဖက္သီးသန္႔ေထာင္မွာ အေဆာင္(၁)၊ အေဆာင္(၂)နဲ႔ ကြ်န္းတုိက္ဟာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေတြကုိပဲထားတဲ့ အေဆာင္ေတြပါ။ ေခါင္းစြပ္ထား တဲ့လူကုိ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေနတဲ့ အေဆာင္ဖက္မေခၚပဲ သီးသန္႔ေဆးရံုဘက္ကုိ ေခၚသြားခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီလူဟာေခါင္းစြပ္ထားလုိ႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆုိတာ မသိႏိုင္ပါဘူး။ လူပံုကခ်ိနဲ႔ ယုိင္ရြဲ႕ၿပီး ပိန္လွီပါးလွပ္လြန္းေနပါတယ္။<br />ေနာက္ထပ္ကားတစီးထပ္၀င္လာပါတယ္။ ကားေပၚမွာဂီလာနေရာဂါသည္ အက်ဥ္း သားေတြ၊ အရုိးေပၚအေရတင္ေနတဲ့ေထာင္က်ေတြ ေခါင္းစြပ္စြပ္မထားပဲ ဆင္းလာၾကၿပီး ေနာက္ “ပံုစံ”ထုိင္ခုိင္းပါတယ္။အေရအတြက္အားျဖင့္ အေယာက္(၅၀)ေလာက္ရွိတဲ့ လူေတြ ဟာ“ရဲဘက္”စခန္းျပန္ေရာဂါသည္လူမမာေတြျဖစ္ၿပီး သူတုိ႔အားလံုးကုိ အင္းစိန္(တြဲဖက္) သီး သန္႔ေဆာင္ေဆးရံုကုိ ပုိ႔လုိက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ၾကားထားတဲ့သတင္းမ်ားအရ မနက္ျဖန္ဆုိ “ကုလသမဂၢလူ႔အခြင့္အေရးကုိယ္စားလွယ္” မစၥတာ ယုိကုိတာ အင္းစိန္ဗဟုိ အက်ဥ္းေထာင္ ထဲကုိ လာေရာက္စစ္ေဆးမွာျဖစ္တယ္။ ဒီအတြက္ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြက ေထာင္မႀကီး ေဆးရံုမွာတင္ထားတဲ့ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါသည္အက်ဥ္းသားေတြ၊ ရဲဘက္ျပန္ လူမမာေတြကုိ သီးသန္႔ေထာင္မွာလာ၀ွက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မသန္စြမ္းေတာ့တဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကုိ ေထာင္ေဆးရံုႀကီးမွာ စစ္ေဆးမႈေတြလုပ္တုိင္း ခုလုိလာေရာက္ၿပီး ဖြက္ ေနၾကျဖစ္တယ္။<br />ေနာက္တေန႔မနက္ က်ေနာ္တုိ႔ေရခ်ဳိးဆင္းခ်ိန္မွာ ေဆးရံုေဆာင္ဖက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဂီလာနေရာဂါသည္ေတြ ေရခ်ဳိးေနၾကၿပီး ေဆးရံုေဆာင္အေပၚထပ္စႀကၤန္လမ္းမွာ အလြန္ပိန္ ပါးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မေန႔က ေခါင္းစြပ္စြပ္ထားသူကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္မွ သူျဖစ္ေနေၾကာင္းသိလုိက္ရတယ္။ နဂုိထဲကပိန္သူျဖစ္ၿပီး အခုလုိေရာဂါျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ပုိလုိ႔ ပိန္ပါးေနပါတယ္။ တုိက္ခန္းထဲက ေရခ်ဳိးဆင္းလာတဲ့သူေတြကုိ သူနဲ႔ဘ၀တူ ရဲေဘာ္မ်ား ဆုိတာသိရွိဟန္နဲ႔ ၿပံဳးၿပီးလက္ျပေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။<br />၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ေက်ာင္း၀င္းထဲ“ကုိဖုန္း ေမာ္” ႏွစ္ပတ္လည္အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနားမွာသူ႔ရဲ႕ ပီျပင္ျပတ္သားတဲ့ ေဟာေျပာသံ ေတြကုိ နားထဲျပန္ၾကားေနရသလိုပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကသူေျပာခဲ့တယ္။ “ဒီိအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႕ အဆံုးသတ္ေအာင္ပြဲကုိရဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္လုပ္ရဦးမယ္။ ဒီပြဲမွာ က်ေနာ႔အသက္ေပးရ လိမ့္မယ္။ ေပးဖုိ႔လည္းဆံုးျဖတ္ၿပီးပါၿပီ” သူေျပာခဲ့တဲ့ စကား။ ကုိဖုန္းေမာ္ရဲ႕ႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနားမွ သူ႔ရဲ႕ပံုရိပ္မ်ားကုိ က်ေနာ္မွတ္မိေနပါတယ္။ အခုလည္းသူ႔ကုိေတြ႕လုိက္ရျခင္း ဟာ သူ႔ရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးလမ္းအတြက္ လာႏႈတ္ဆက္သြားျခင္းပါပဲ။ေနာက္ (၃) ရက္ (၄) ရက္ အတြင္း သူအပါအ၀င္အျခားရဲေဘာ္ဂီလာနေတြကုိ ေထာင္မႀကီးေဆးရံုကို ျပန္ေခၚသြားခဲ့ ပါတယ္။<br />၁၉၉၄ ခုႏွစ္ကုန္ေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေထာင္မႀကီးအေဆာင္ဖက္မွာ ရာဇ၀တ္မႈ အက်ဥ္းသား(လူဆုိးလူမုိက္)ေတြကုိ တြဲဖက္သီးသန္႔ေဆာင္ ကြ်န္းတုိက္ထဲေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့တယ္။ ဒီအက်ဥ္းသားေတြထဲကမွ (၈၈) အေရးအခင္းမွာပါ၀င္ၿပီး ဒလ ရဲစခန္းစီးမႈနဲ႔ အက်ဥ္း က်သူမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့“ဘဂ်မ္း၊ ေမာင္စိန္၊ လွထြန္း”တုိ႔နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ရင္းႏွီးခဲ့ခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ပဲ ၾကားလုိက္ရတဲ့ “ဘဂ်မ္း”ဆုိသူ လူမုိက္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေခါင္းနပန္းႀကီး သြားခဲ့တယ္။ ေၾကေၾကကြဲကြဲလည္း ခံစားခဲ့ရတယ္။ ဘဂ်မ္းဆုိတာ အင္းစိန္ေထာင္မႀကီးေဆးရံု ုရင္ခြဲ တုိက္မွာအေလာင္းခြဲရသူျဖစ္ၿပီး သူေတြ႔ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက အက်ဥ္းသား အမွတ္ ၄၂၆၇ / စီ ရဲ႕ အေၾကာင္း။<br />သူေသၿပီလုိ႔ေထာင္မႀကီးရဲ႕ ဆရာ၀န္ႀကီး “ေဒါက္တာစုိးၾကည္” က မွတ္ခ်က္ေပးၿပီး တဲ့အခါ သူ႔ရုပ္အေလာင္းကုိ ရင္ခြဲတုိက္ပုိ႔လုိက္ပါတယ္။ အေလာင္းေတြကုိရင္ခြဲရတဲ့ “ဘဂ်မ္း”နဲ႔အဖြဲ႔က သူ႔အေလာင္းကုိရင္ခြဲတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕အေၾကာေတြဟာ ရုန္းကန္ေနၿပီး သူ႔ႏွလံုးသားဟာ ျဖည္းၫွင္းစြာလႈပ္ေန(ခုန္ေန)တုန္းပဲလုိ႔ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ စိတ္မေကာင္းစြာ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။<br />ဒီအေၾကာင္းကုိသိသြားတဲ့ “ေဒါက္တာစုိးၾကည္”ဟာ ရင္ခြဲတုန္းကပါ၀င္ခဲ့တဲ့ အက်ဥ္း သားေတြကုိ ရဲဘက္စခန္းပုိ႔လုိက္ၿပီး အေရးအခင္းအမႈေၾကာင့္ျဖစ္လုိ႔ ရဲဘက္ပုိ႔မရတဲ့ “ဘဂ်မ္း”ကုိ ေခ်ာ့ေမာ့သိမ္းသြင္းၿပီး ေထာင္မႀကီးအေဆာင္ကုိ ျပန္ပုိ႔ေပးခဲ့တယ္။<br />ဒါဆုိ သူေသဆံုးမႈကုိ ေထာင္ဆရာ၀န္က မွားယြင္းသတ္မွတ္ခဲ့တာလား။ တမင္ သတ္ပစ္ခဲ့တာလား။ တခုခုေတာ့ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔သိေနခဲ့တာက ………။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ႏွလံုးသားမွာ သူဘယ္ေတာ့မွမေသပါဘူး။ သူ႔မွာေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။<br />အဲဒါ ….<br />သူဟာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္<br />သူဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္<br />သူဟာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦး …<br />သူမလုပ္ခဲ့ဘူးတာ၊ သူမလုပ္၀ံ့တာတခုပဲရွိတယ္။ ရန္သူကုိဘယ္ေတာ့မွ အညံ့မခံခဲ့ဘူး။ ဒူးမေထာက္ခဲ့ဘူး ဆုိတာပါပဲ။<br />အင္းစိန္ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြပုိ႔လုိက္တဲ့ သူ႔ေသစာရင္းစာရြက္တရြက္နဲ႔ေတာ့ သူတ ကယ္ေသသြားတယ္ဆုိတာ ေၾကာင္းက်ဳိးမခုိင္လံုဘူး။ ဒါဟာ အေသခ်ာဆံုး အခ်က္ပါပဲ။<br /><br />T.T<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-6238004484694633976?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-49954527970622076992008-08-27T23:29:00.000-07:002008-08-27T23:30:32.683-07:00သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးတေနရာ။ …… လူႏွစ္ေယာက္ သံလြင္ျမစ္ကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္၊ သံလြင္ျမစ္ႀကီးက တသြင္သြင္္စီးဆင္း ေနသည္၊ တခ်က္ခ်က္ ေ၀ါကနဲ၊ ေ၀ါကနဲ ျမည္သံႀကားေနရသည္၊ လေရာင္ႏွင့္ ေရအလ်င္ ဆံုမိသြား သျဖင့္ ေရျပင္ေပၚ၌ တျဖတ္ျဖတ္ ႏွင့္ ေငြၾကယ္ပြင့္ကေလးမ်ား ကြန္႔ျမဴးေနသည္ကို ထိုသူႏွစ္ဦးက ၾကည့္ေနမိသည္၊ ျမစ္ျပင္ေပၚမွ ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလႏုေအးေလး က အနာဂတ္အတြက္ ႀကံဆေနေသာ ထိုသူႏွစ္ဦးကို ေပြ႔ဖက္ေနသည္ႏွယ္၊ ျမစ္ကမ္းနေဘးတြင္မူ ေရအားေၾကာင့္ ယိမ္းထိုးလႈပ္ခါ ေနေသာ မိုးမခပင္မ်ား၊ မိုးမခပင္ကို ႏွစ္ဦးသား သက္ေသျပဳေနၾကသည္၊ "မိုးမခပင္ေတြ … ဒို႔ … သက္ေသတည္ … စိမ္းလဲ့ေသာ အင္းလ်ားကန္သာေျမ"။<br /><br />တခ်က္တခ်က္ေ၀ါကနဲ၊ ဟဲကနဲ ျမည္ဟည္းသံၾကားထဲမွ သူေျပာလာမည့္စကားမ်ားကိုိ ငံ့လင့္ေနမိသည္၊ "သူငယ္ခ်င္း ငါတို႔ အေျခခံေဒသ တခုရွိဖို႔လိုမယ္ ငါေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းအတြက္ကို ေဇာက္ခ်လုပ္ေတာ႔မယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒို႔ကလူထု ရွိရာကို သြားၾကရမယ္"။ ထိုအေတြးေခၚတရပ္ကို သူ႔ထံမွၾကားရသျဖင့္ အံ့ၾသသြားမိသည္ လူထု၊ အေျခခံေဒသ၊ ထိုးေဖါက္ေရး၊ တည္ေဆာက္ေရးကိစၥရပ္မ်ား။ နားထဲ၌ ထူးဆန္းသလို ျဖစ္မိသြားသည္၊ သဲေသာင္ျပင္ေပၚ၌ ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္ေနရာမွ ထလိုက္ျပီး ျမစ္ျပင္ထဲသို႔ ခဲႏွင့္စိတ္ရွိလက္ရွိ အားကုန္ လႊဲေပါက္ရင္း "ဒီကိစၥ ငါ့ကိုနဲနဲျပန္ ရွင္းျပစမ္းပါအံုး" တဟဲဟဲျမည္ေနေသာ သံလြင္ျမစ္ေရစီးသံၾကား၌ အသံကိုျမွင့္ရင္း က်ေနာ္သူ႔ကို ျပန္ေမးမိသည္၊ သူက ရွင္းျပသည္၊"လူထုနဲ႔ အတူတကြရွိၿပီး လူထုနဲ႔အတူ လက္ေတြ႔တိုက္ပြဲ၀င္ေရးအေပၚမွာ အေျခခံစဥ္းစားခ်က္ ျဖစ္တယ္။ ေဆြးေႏြးစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိလာပါလိမ့္မယ္" ေကာင္းကင္သို႔ေမာ႔ၾကည့္မိသည္ ၾကယ္စင္မ်ားက တလက္လက္ေတာက္ပေနလ်က္၊ ထိုစဥ္ … ၾကယ္တလံုး ေၾကြက်သြားသည္ကို က်ေနာ္႔ စိတ္အစဥ္မွာ ဘာရယ္မဟုတ္ ႏွေမွ်ာတမ္းတစြာ ျဖစ္လိုက္မိသလို္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ မာနယ္ပေလာဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေရာက္ခဲ့သည္၊ ခရီးရွည္ခ်ီတက္ပြဲ ထိုေျခာက္လအတြင္းက က်ေနာ္တို႔ကို သခၤဏ္းစာအမ်ားႀကီး ေပးသြားခဲ့သည္၊ အႀကီးမားဆံုး သင္ခန္းစာ ထိုတခုက တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမအတြင္းရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားအေပၚ စစ္အစိုးရ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားပင္ျဖစ္ခဲ့သည္၊ ထိုအေတြ႔အႀကံဳမ်ားက စစ္မွန္သည့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္မွသာလွ်င္ မုန္တိုင္းထန္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနေသာ ဘ၀မ်ားအတြက္ ခိုင္မာသည့္ တိုင္းျပည္ျဖစ္ေပၚေရးဆိုင္ရာ အေတြးအေခၚမ်ားကို ညႊန္ၾကားျပသေပးခဲ့သည္။<br /><br />ကမာၻေက်ာ္ မာနယ္ပေလာ စစ္ပူစဥ္က ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ မာနယ္ပုေလာဌာနခ်ဳပ္သို႔ေရာက္ၿပီ … သားက … အေမႏွင့္ အေဖကို ရွာေနတာမ်ဳိးေတြလည္း ေတြ႔ၾကရသည္၊ ဆက္ လက္ ၿပီး ေတြ႔ရသည္က အလံတေခ်ာင္း၊ လူတေယာက္၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ မဲေဆာက္မွာ … ခင္ဗ်။ အဲဒီမွာ အား လံုးရွိၾကတယ္ … ခင္ဗ်။ ထိုသို႔ ဆိုရာ မဲေဆာက္သို႔ အေျပး အလႊား ခရီးရွည္ခ်ီတက္ရျပန္ၿပီ ေတြ႔ရသည္မွာကား အထက္ ေအာက္ စုန္ခ်ီတက္ခ်ီရွိေနေသာ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္မ်ား။ စစ္ပူသည္႔ကာလ။ ရန္သူက က်ေနာ္တို႔ရွိသည္ ထင္သမွ် ေနရာ မဲမဲျမင္လွ်င္ ထိုးစစ္ဆင္ေနစဥ္ကာလ မဲေဆာက္ဌာနခ်ဴပ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရုံးစိုက္ရာ တိုက္ထပ္ႀကီးဆီသို႔ ေရာက္ သြားခဲ့ၾကသည္၊ အထုပ္ကေလးမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္ စီႏွင္႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနေသာ ေတာင္ေပၚသားမ်ား၊ က်ေနာ္တို႔ကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ေသာ စည္းရုံးေရမႉးကို ရွာေဖြ ၾကည့္ေနဆဲ၊ ပါလာသည့္ အထုပ္ကေလးကို အိမ္သာေဘးနား ခင္းထားေသာ မ်က္ဖ်ာေပၚ၌ ခဏခ်ထားလိုက္သည္၊ ဗိုက္ကလည္း ဆာလွေပါ႔၊ လူေတြက ပ်ား ပန္းခပ္မွ်၊ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ ထိုပ်ားမ်ားကား အဆိပ္ရွိေသာ ပ်ားမ်ားဟု ယခင္က က်ေနာ္ သတိမထား မိခဲ့ေခ်၊ စစ္သားဆိုသည္မွာ ေျခေထာက္ႏွင့္ မခ်ီတက္၊ ဗိုက္ႏွင့္ ခ်ီတက္သည္ဟူေသာ စကားအရ စားဖိုေဆာင္သို႔သာ တန္းတန္း မတ္မတ္ ေျခဦးတည္မိသြား ေလေတာ့သည္။<br /><br />"တန္းစီပါၾကေမာင္ရင္တို႔၊ မေလာၾကပါနဲ႔၊ ဒီမိုကေရစီရၾကမွာပါ" ဟု ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ႏွင့္ အသားအရည္ ညိဳရင္႔ရင္႔ ရုပ္အသြင္သ႑ာန္ကို ျမင္လိုက္မိသည္၊ တိုက္ေအာက္ထပ္၌စားဖိုမႉး၏ စကားသံ လဲ့လဲ့လြင့္ပ်ံ႔လာသည္၊ က်ေနာ္တို႔က ဗိုက္ဆာလွၿပီ၊ ဆြဲယူလာေသာ ပန္းကန္တခ်ပ္ႏွင့္ ခံလုိက္သည္၊ ရလာသည္ကား ဘဲဥျပဳတ္တလံုး၊ ဟင္းေ၀ေနေသာ သူ၏ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ကနဲၾကည့္မိလိုက္သည္၊ ျဗဳတ္ထေနေသာမ်က္ႏွာ၊ တေနရာမွာ ျမင္ဖူးသလိုလို၊ ၿပီးမွ တိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္ တေယာက္၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္၊ "ကိုမြန္းေအာင္ … ဟင္း အရည္ေလးမ်ား ထပ္ထည့္ေပးလုိ႔ ရႏိုင္မလား… ဗ်ာ"၊ ထိုစဥ္မွ အစျပဳ၍ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚသားမ်ား ျပန္ဆံုမိၾကသည္၊ ကိုမြန္းေအာင္၊ က်ေနာ္၊ သူ၊ သူဆိုသည္မွာ ဆန္းလင္း၊ ကိုမြန္းေအာင္ဆိုသည္မွာလည္း ၁၉၈၈ ကာလမ်ားတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ နံမည္ေက်ာ္ စတီရီယို အဆိုေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားသား၊ ၈ မ်ဥ္းေစာင္း ၈၂ အင္းလ်ားျဖင္႔ လူသိမ်ားလာၿပီး "လြမ္းရတဲ႔ ညေတြလြန္ပါေစ"ဆိုသည္႔ စီးရီး အလြန္နံမည္ႀကီးေနခ်ိန္ စြန္႔လႊတ္ျခင္းေတြျဖင္႔ တိုင္းျပည္မ်က္ႏွာသာငဲ႔၍ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမမွ ယခုထက္တိုင္ ျပည္သူ႔အတြက္ လြတ္ေျမာက္ေရးေတးသီေနသည္႔ ကခ်င္ေတးဆို ဌက္ႀကီး။<br /><br />ထိုစဥ္ကာလက စခန္းမ်ားအတြက္ ေထာက္ပံ့ေရးကိုင္ေနသူ … ဆန္လင္း၊ ေရာက္ခါစ တပ္ရင္းနာမည္မ်ား မတြင္က်ယ္ၾကေသး စခန္းဟုသာပို၍ လူသိမ်ားသည္၊ ေစာထစခန္း၊ ေသ့ေဘာဘိုးစခန္း၊ ၀မ္းခါစခန္း၊ ေရေက်ာ္စခန္း၊ မင္းသမီးစခန္း၊ သံလြင္စခန္း၊ မိုးေတာင္စခန္း စသျဖင့္ စသျဖင္႔ေပါ႔ စခန္းေကာ္မတီမ်ား ဖြဲ႔စည္းၿပီး ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို ထိုစခန္းေကာ္မတီမ်ားမွ စီမံခန္႔ခြဲေနသည္၊ စခန္းမ်ား၏ ေထာက္ပံ့ေရးကိစၥမွန္သမွ် စီမံခန္႔ခြဲေရးတာ၀န္သည္ သူ႔ တာ၀န္၊ သူ … ကိုဆန္းလင္းက အေမက ကခ်င္၊ အေဖကအိႏိၵယလူမ်ဳိး၊ က်ေနာ္က ကခ်င္ျပည္နယ္မွ ေဒသခံတေယာက္ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ မိတ္မဆက္ဘဲ ရင္းႏွီးသြားရသူမ်ားထဲတြင္ သူတေယာက္အပါအ၀င္၊ အၿပံဳးခ်ဳိခ်ဳိႏွင့္ စတတ္ေနာက္ တတ္ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ လူခ်စ္လူခင္ေပါ မ်ားလွသည္၊ က်ေနာ္၏ အရင္းအႏွီးဆံုးမ်ားထဲတြင္ သူတေယာက္က ထိပ္ဆံုးက အျမင္တူ အေတြးတူမ်ား ျဖစ္ၾကသျဖင့္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖၚကဲ့သို႔ ေျပာမနာဆိုမနာ မ်ား သူေျပာေနေသာ စကားေလးတခုက ယခုထက္ထိ ရင္ထဲမွာ စြဲတသသ က်န္ေနဆဲ မွတ္မိေနဆဲ။<br /><br />ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအား ေျပာတတ္သည္မွာ "ဒို႔က ေတာ္လွန္ေျမအေျခစိုက္၊ သူတို႔က ဘန္ေကာက္အေျခစိုက္" တဲ႔ေလ။<br /><span id="fullpost"><br />ထိုစဥ္ကာလ ႏုနယ္စဥ္ကာလ၊ ေတာ္လွန္ေရး၏ ေလးဘက္တြား ေနရေသာကာလ၊ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊ အေတြ႔အႀကံဳသစ္မ်ားကို စုစည္း၊သိမ္းႀကံဳးယူငင္ေနဆဲ၊ ေလ့လာစရာမ်ားက တပံုတပင္၊ ေတာ္လွန္ေရး အဘိဓမၼာ၊ ေတာ္လွန္စာေပ၊ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးဆိုင္ရာ စာေပမ်ားကို ရသမွ် အငမ္းမရ ဖတ္ရႈေလ့လာ မွတ္သားေနရေသာ အခ်ိန္။ အရာရာအားလံုးသည္ အသစ္အဆန္းမ်ားသည္သာ၊ ႏိုင္ငံေရးအခံျဖင့္ ဘာကိုမွ် ေကာင္းေကာင္း မျမင္ႏိုင္ၾကေသးသျဖင့္ ေလးဘက္တြားေသာ ကာလဟု ေခၚဆိုမိသည္၊ ႏုစဥ္ကာလ၌ ခိုင္မာသည့္။ ရင့္က်က္သည့္ လူထုအေတြးအေခၚတခုကို ရလိုက္သည့္အတြက္ သူ႔ကို အံ့ၾသသြားရျခင္းျဖစ္သည္၊ အံ့ၾသျခင္းႏွင့္အတူ အယူအဆ ရင့္က်က္ခိုင္မာမႈအေပၚ ထိုစဥ္ကတည္းက က်ေနာ္သူ႔အေပၚ အထင္ႀကီးေလးစားခဲ့သည္။<br /><br />ပကာသန မမက္ ျဖစ္သလိုေန၊ ျဖစ္သလိုစား၊ ျဖစ္သလို၀တ္တတ္ေသာ က်ေနာ္၏ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းသည္ အယူအဆေရးရာ အေတြး အေခၚႀကိဳး၀ိုင္း၌သူ၏ ေဆြးေႏြးမႈမ်ားက ခြ်န္ခြ်န္စူးစူး၊ ရဲရဲျမျမ၊ ေဆြးေႏြးလိုက္တိုင္း လည္ဆံေမြးတေထာင္ေထာင္၊ မာန္တဖီဖီေဆြး ေႏြးမႈမ်ဳိး၊ အေနအထိုင္ ကပိုကယိုရွိေသာ္လည္း သူ၏ ဦးေႏွာက္ထဲ၌ ရွိေနေသာ အေတြးအေခၚႏွင့္ ခံယူခ်က္သည္ကား က်စ္လစ္သိပ္ သည္းခိုင္မာသည္၊ လူက ေသးသြယ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ႏွင့္ သေဘာတရားေပါင္းစပ္ရာ၌ ႀကီးမာသူ၊ ခက္ခဲႀကမ္းတမ္းသည့္ စစ္ ေျမျပင္ေနရာကိုသာ တမ္းတသူ၊ ေမြ႔ေပ်ာ္သူ၊ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ လူထုတိုက္ပြဲကိုသာ တစိုက္မတ္မတ္ ယံုၾကည္ခဲ့သူ၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ညီလာခံတိုင္း၌ တိုက္ပြဲသ႑ာန္ေဆြးေႏြးတိုင္း က်ေနာ္ႏွင့္သူ အတြဲညီလွသည္၊ မကဒတ သမိုင္းကလည္း တုိက္ပြဲသဏၰာန္သမိုင္း၊ တခ်ဳိ႔ကႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲ၊ တခ်ဳိ႔က လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေလ …… ဟုတ္စ။<br /><br />၁၉၉၂ ယာယီမုန္တိုင္းထန္ေသာ ကာလအတြင္း တည္ၿငိမ္စြာပင္ စစ္ေၾကာင္းမ်ားဖြဲ႔ၾကသည္၊ ထိုသည္မွာ အေျခခံေဒသ ထိုးေဖါက္ ေရးစစ္ေၾကာင္းမ်ား၊ ေရွ႔တန္းနယ္ေျမမ်ား၌ ေျခကုတ္ယူ၍ မိမိတို႔ အေျခခံေဒသမ်ားကို ခက္ခက္ခဲခဲ ထိုးေဖါက္ရေသာ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္သည္၊ ထိုအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ျပန္လည္နိဂံုးခ်ဳပ္သံုးသပ္ယင္း ေရွ႔တဆင့္တိုးကာ ထိုမွတဆင့္ အေျခခံေဒသ ထိုးေဖါက္ေရးဆိုင္ရာ အေတြးအေခၚမ်ား၊ လူထုစည္းရုံးေရး လမ္းညြန္ႏွင့္ ဘာသာရပ္မ်ား၊ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရေပသည္၊ လူထုအေျခခံေဒသ ေဖၚထုတ္ေရးလုပ္ငန္းကို လူထုစည္းရုံးေရး လမ္းညႊန္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကေပသည္။<br /><br />ထိုသို႔ေပါင္းစပ္ရာ၌ တပ္ဦး၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ဆိုင္ရာအေတြးအေခၚမ်ားကို ဦးေဆာင္ခ်မွတ္ ေပးခဲ့သူမ်ား အနက္ သူတဦးသည္လည္း ေရွ႔မွ ပါ၀င္ဦးေဆာင္ခဲ့သည္ ဆိုသည့္အခ်က္ကိုမူ မည္သူမွ် မျငင္းႏိုင္၊ လြန္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလ သံလြင္ျမစ္ကမ္းနေဘး သူေျပာခဲ့ ေသာ စကားမ်ားက လက္ေတြ႔ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ဟပ္စပ္ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ သူကိုပို၍ ေလးစားခဲ့သည္၊ သူသည္ က်ေနာ္အတြက္ေတာ႔ ေဟာ႔ဒီ ရင္ဘတ္ထဲက ရဲေဘာ္ႀကီး၊ က်ေနာ္ကို အလင္းတံခါး ဖြင့္ေပးႏိုင္ခဲ႔သူ။ အေတြးအေခၚအရ ဦးေဆာင္ႏိုင္သူ။<br /><br />"ဒို႔ လူထုရွိရာကို သြားရမယ္"<br /><br />ေဒါင္းဂြင္ရွိစဥ္ သူ၏ ေစာထစခန္းေလးသို႕ က်ေနာ္မၾကာမၾကာ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္၊ ေစာထစခန္းေလးက သံလြင္ျမစ္ကမ္းနေဘး တေနရာ၌ တည္ရွိသည္၊ ကုန္းျမင့္ေလးေပၚတြင္ တည္ရွိေသာထိုေစာထစခန္းသို႔ ေရာက္သြားတိုင္းသူသည္ သူ၏ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ အတူတူ စလား, ေနာက္လားႏွင့္ ရင္းႏွီးေဖၚေရြစြာ ရွိေနတတ္သည္၊ သူသည ္ႏိုင္ငံေရးအေတြးအေခၚ သေဘာတရားမ်ားကို တသားတည္းျဖတ္သန္း၍ ညီအကိုေမာင္ႏွစ္မမ်ားသဖြယ္၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ သင္ၾကားသြန္သင္ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္၊ စားရင္းလည္း သင္သည္၊ ေနရင္းလည္း သင္သည္၊ သြားရင္းလည္း သင္ေနသူ၊ သူ၏ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း သူႏွင့္ အလြန္အဟပ္ အစပ္မိသည္၊ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္လည္း က်ေနာ္က တသားတည္း။။ ရဲေဘာ္မ်ား၏ ဆိုးသမွ် ေပသမွ်ဒါဏ္ကို အလြန္သည္းခံ ႏိုင္ရွာသူ၊ မိမိ၏ ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ သေဘာထားသျဖင့္ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း သူ႔ကို အလြန္ေလးစား ခ်စ္ခင္ ယံုၾကည္ခဲ့သည္မွာ က်ေနာ့္ဘ၀ တသက္တာ ေမ႔မရႏိုင့္ခဲ့ပါ၊ ခ်စ္ေၾကာက္၊ ရုိေသသည္ထက္ ခ်စ္ခင္ ေလးစား ရုိေသသည္က ေရွ႔တန္းလို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေစာထရဲေဘာ္မ်ားက အျခား မကဒတ တပ္ရင္းမွ ရဲေဘာ္မ်ားနည္းတူ ပိုသည္သာပိုမည္ လိုသည္ မရွိခဲ့ပါ၊<br /><br />အေျခခံလူတန္းစားမ်ားမွ ေပါက္ပြားခဲ့ေသာ သူ၏ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ ေရွ႔တန္းလိုေနရာမ်ဴိး၌ သူေပးခဲ့ေသာ လူထုတာ၀န္အတြက္ အသက္ေပးဆပ္ သြားခဲ့သူမ်ားက ဒုနဲ႔ေဒး၊ စစ္မွန္သည့္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္ တရပ္ျဖစ္ေသာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနွင့္ လူထုတိုက္ပြဲ ေပါင္းစပ္ေရးအတြက္ အနစ္နာခံကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ သြားသူမ်ားကလည္း တပံုတပင္။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ႔ ၂၀ရာစု ျမန္မာႏိုင္ငံ ေက်ာင္းသားမ်ား ေခတ္သစ္ ရာဇ၀င္သာတည္း။<br /><br />သူသည္ ေလ့လာေရးကို အင္မတန္မွ ခံုမင္သူတဦးျဖစ္သည္၊ သူ၏ေဘး၌ စစ္ေရးေျခာက္ေစာင္ ဘုတ္အုပ္ႀကီးသည္ သူနဲ႔မကြဲမကြာ အတူရွိလွ်က္။ သူေလ့လာသကဲ့သို႔ ရဲေဘာ္မ်ားကိုလည္း ေလ့လာခိုင္းသည္။ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ေလ့လာေရးသည္ အသက္တမွ်အေရးႀကီးသည္၊ ေလ့လာမႈ မရွိလွ်င္ ေခါင္းထဲ၌ ဘာအခ်က္အလက္မွ် မရွိႏိုင္။ ရန္သူက ဘယ္လိုပံု ဘယ္လိုနည္းႏွင္႔ လူထုကိုဖိႏွိပ္ေနသနည္း။ လူထု၏ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးအေျခအေနမ်ား မည္သို႔မည္ပံု ရွိေနသနည္း၊ စာေတြ႔ လက္ေတြ႔ သိရွိႏိုင္ရမည္၊ ကမာၻ႔ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္စဥ္မ်ားတြင္ မည္ကဲ့သို႔ေတာ္လွန္၍ မည္သို႔အႏိုင္ယူ သြားခဲ့ၾကသနည္း၊ တိုင္းျပည္အတြင္း ဘက္ေပါင္းစံုမည္သို႔ မည္ပံုရွိေနသနည္း။ စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ ေလ့လာေရးစင္္ျမင့္ေပၚသို႔ ျမင့္ျမင့္တက္ျခင္းသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမား၏ အေရးႀကီးဆံုး တာ၀န္တရပ္ျဖစ္သည္၊ ထိုအတြက္ သူက သူ႔ရဲေဘာ္မ်ားကို ေလ့လာခိုင္းသည္၊ ဖတ္ခိုင္း မွတ္ခိုင္းသည္။ ေလ့လာေရးလုပ္ရန္ အျမဲတမ္း တြန္းအားေပးေလ့ရွိသည္၊ မရရသည့္နည္းႏွင့္ စာအုပ္မ်ားကို ေဂ်ာင္ႀကိဳေဂ်ာင္ၾကားကေန ရွာလာကာ ရဲေဘာ္မ်ားကို ေပးဖတ္သည္၊ ဒါ …. သူ႔ရင္မွ ေစတနာ အသီးအပြင္႔မ်ားသာ …. ။<br /><br />ဆိုးသည္ထက္ ႏြဲ႔သည္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးဘ၀ မွတ္တမ္းေလးမ်ားမွာ ထူးျခားသည့္ အေတြ႔အႀကံဳေလးမ်ားက က်ေနာ့္ အတြက္မေမ့ႏိုင္စရာ တခုတ္္တရ ျဖစ္ေစခဲ့သည္သာ မ်ားသာ။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ ရဲေဘာ္ေလးတဦး … သူသည္သူ၏ ေက်ာင္းသားတပ္မႉးစကားကို ေျမ၀ယ္မက် ေလးစားလိုက္နာသူ၊ သူသည္ အႏုပဋိ ေလာမကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္သည္။။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာကို အထူးေလ့လာသည္၊ အဘိဓမၼာေလးေစာင္ကို မွတ္သည္၊ ဖတ္သည္၊ တရက္သ ူႏွင့္က်ေနာ္ေတြ႔ျဖစ္ရာ ေဆြးေႏြးဘက္တဦး ေရာက္လာသျဖင့္သူကေပ်ာ္ေန သလိုပင္၊ သူသည္ စာဖတ္နာသူတဦးကဲ့သို႔ပင္ ေဆြးေႏြး လာႏိုင္သည္ဟု က်ေနာ္က ပကတိထင္ျမင္ေနမိသည္ က်ေနာ္ကစစ္ေရးေျခာက္ေစာင္ကို ေဆြးေႏြးေတာ့ မည္လား၊ အႏုပဋိေလာမ ရုပ္၀ါဒကိုပဲ လွန္ေတာ့မည္လား၊ ဗုဒၶသာသနာ၏ အဆီအႏွစ္ေတြကိုပဲ ရွင္းျပရေတာ့မည္လား၊ ငံ့လင့္ေနမိသည္၊ သို႔ေသာ္သူ၏ ေဆြး ေႏြးခ်က္ကို က်ေနာ္အံ့အားသင့္သြားသည္၊ သူ၏ ေဆြးေႏြးခ်က္က ဤကဲ့သို႔မွ်သာ "အကို ပထမအရြယ္မွာ ပညာရွာတဲ့၊ ဒုတိယ အရြယ္မွာ ဥစၥာရွာဗ်၊ တတိယအရြယ္ ေရာက္ရင္ တရားရွာရမယ္ေလ၊ က်ေနာ့္အရြယ္က ဒုတိယအရြယ္ေရာက္ေနၿပီဗ်"၊ က်ေနာ္က စကားျဖတ္၍ ေတာ္လွန္ေရးသမားဘ၀နဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးအလုပ္လုပ္ရင္း လူထုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳျခင္းသည္ မြန္ျမတ္သည့္ဘ၀ကို အက်ဳိးရွိရွိ အသံုးျပဳရာ ေရာက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သူ႔ကို ျပန္လည္ရွင္းျပရာ တဆက္တည္းမွာပင္ "လူထုကို ငါ့ညီ ဘယ္လုိအလုပ္ အေကၽြးျပဳမလဲ" ဟု ျဖတ္ေမးရာ "ဆိုက္ကားနင္းရင္း အလုပ္ အေကၽြးျပဳေတာ့မယ္အကို"ဟုဆိုကာ ထိုရဲေဘာ္ေလးသည္ ထိုအေတြး အေခၚကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ျပည္တြြင္းသို႔ ျပန္လည္၀င္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ က်ေနာ့္ ရဲေဘာ္ႀကီးဆန္းလင္းသည္ တဦးခ်င္းစီ ျဖစ္တည္ေန ေသာ စံလြဲအေတြးအေခၚမ်ားကို တည့္မတ္ ေဆြးေႏြးေပးႏိုင္သည့္ အခ်ိန္ သူ႔မွာလံုေလာက္စြာ မရရွိခဲ့ေခ်၊ ေလ့လာသည္ဆိုရာ၌ ႏိုင္ငံ ေရးအခံမရွိ ႏိုင္ငံေရးစံတခုမရွိလွ်င္ ေလ့လာမွတ္သားသည့္ ၀ါဒီ အစ္ဇင္မ်ား၊ ေတြးေခၚမႈ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီမ်ားကို ခ်ိန္ထိုး၍ ေ၀ဖန္ပိုင္း ျခားႏိုင္စြမ္း မရွိႏိုင္ေခ်၊ ႏိုင္ငံေရး ရင္က်က္မႈဆိုသည္မွာ တထိုင္တည္းဖတ္ရူမွတ္သားရုံမွ် မရႏိုင္၊ အခ်ိန္ကာလမ်ားျဖင္႔ တိုက္စားျဖတ္ သန္းေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကသာ ရင့္က်က္မႈကို ေစစားႏိုင္သည္၊ က်ေနာ္ရဲ႔ ရဲေဘာ္ႀကီး၏ ေစတနာသည္ကား သူ႔ ရဲေဘာ္မ်ားကို အေတြးအေခၚရ ခိုင္မာသည္႔ ရဲေဘာ္မ်ားအျဖစ္ ထိုစဥ္ကတည္းကစ၍ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု က်ဳိးစားတည္ေဆာက္ခဲ့သည္။<br /><br />ေနာက္တန္းတြင္ ျဖစ္သလို ေနတတ္ထိုင္တတ္ၾကေသာ ရဲေဘာ္မ်ား၊ ေနာက္တန္းအမိန္႔မ်ားကို ကပိုကရုိ လုပ္တတ္ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားကို က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးသည္၊ ႀကံဳရဖူးသည္၊ လူဆိုသည္ကား လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္လိုတတ္ေသာ သတၱ၀ါ၊ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ႀကီးမားေသာေၾကာင့္ ထုိပန္းတိုင္အရ ေပၚေပါက္လာခဲ့ရေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း မ်ားက သူတို႔အတြက္ ေထာင္းတာလွသည္၊<br /><br />"ေနာက္တန္းစခန္းထဲ၌ အရက္မေသာက္ရ" အမိန္႔ထုတ္သည္၊ ေနာက္တန္းစခန္းထဲေတာ႔ သူတို႔ လံုး၀မေသာက္ သူတို႔ေသာက္ေသာ ေနရာသည္ကား စခန္း၏ ျပင္ပ စခန္းကို ကာရံ ၀န္္းရံထားေသာ စည္း၀ိုင္း ျခံစည္းရိုး အျပင္၌ ေက်ာျခင္းကပ္၍ အျပင္ဘက္ေဘးတြင္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ေနၾကသည္ကို ျမင္ရဖူးသည္၊ ဟုတ္သည္၊ မွန္သည္၊တပ္စည္း၀ိုင္းအတြင္း၌ မမွီ၀ဲ တပ္အျပင္၌ သာမွီ၀ဲသံုးေဆာင္သည္၊ ၀ိနည္းလြတ္ျဖစ္သည္ သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ လူဆိုးလူေပမ်ားမဟုတ္ၾက၊ ငယ္သူမ်ားမို႔သာ သို႔ရာတြင္ ေနာက္တန္းယဥ္ေက်းမႈအရ ကပိုကရုိေနထိုင္မည္ ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေရွ႔တန္းစစ္မ်က္ႏွာမ်ား၌မူကား အလုပ္ကိုေလးစားသည္၊ တာ၀န္မ်ားကို ေက်ျပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္သည္၊ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကသည္၊ ရန္သူ၏ ေနာက္တန္း အေျခစိုက္တပ္စခန္းအတြင္း အထိကို ထိုးေဖါက္၀င္ေရာက္၍ တိုက္ခိုက္ႏိုင္ခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုတပ္အတြင္း၌ပင္ ေစာထစခန္းမွ မကဒတ ေက်ာင္းသားတပ္ခြဲမႉးတဦးက်ဆံုးခဲ႔သည္၊ ထိုတပ္အတြင္း၌ က်ဆံုးသြားေသာ တပ္ခြဲမႉးေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ကို ေျမျမဳပ္ႏွံသည့္အခါ ရန္သူတပ္မႉးကပင္လွ်င္ ဂုဏ္ယူအေလးျပဳျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္၊ ဤမွ်ေလာက္ သတၱိရွိရွိ တိုက္ခုိက္ခဲ့သျဖင့္ ရန္သူ၏ေလးစားမႈကို ခံခဲ့ရျခင္းကို ထိုစခန္းရွိ မကဒတရဲေဘာ္မ်ားက အသက္ေပး၍ျပသခဲ့ၾကသည္။<br /><br />သူသည္ေရွ႔တန္းက ျပန္ေရာက္လာတိုင္း က်ေနာ္ရွိရာသို႔ မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္သည္၊ က်ေနာ္သည္ သူ၏ ေရွ႔တန္းအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို က်ေနာ့္အား လိုလိုလားလား ရွင္းျပေလ့ရွိသည္၊ ေရွ႔လုပ္မည့္ အနာဂါတ္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအတြက္လည္း အၾကံဥာဏ္္ဖလွယ္ၾက၊ ေ၀ဖန္ၾကသည္၊ ႏွီးေႏွာၾကသည္၊ က်ေနာ့္၏ အက်င့္က သူမ်ား၏ အေတြ႔အႀကံဳ သင္ခန္းစာမ်ားအား နားေထာင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္၊ သူ၏ ေနရာမွာ က်ေနာ္ဆိုလွ်င္ မည္ကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္ေဖၚမည္ သို႔မဟုတ္ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္မည္ ဘယ္လို ေျဖရွင္းမည္နည္း၊ စဥ္းစားသံုးသပ္ေလ့ရွိျခင္းပင္၊ သူသည္ လူထုစည္းရုံေရးမႉးေကာင္းတေယာက္၊ အနာဂါတ္အတြက္ ေတာက္ေျပာင္လာမည့္ ၾကယ္တပြင့္၊ ရည္မွန္းခ်က္အင္မတန္မွ ႀကီးမားသူ လူထုလူေျမာက္ေရးအတြက္ လူထုအားစည္းရုံးႏိုင္ေရး အေျခခံေဒသခိုင္မာေရး လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို အေျခခံကာ လူထုကိုစည္းရုံး၊ ေက်းရြာကို အေျခခံ၊ ျမိဳ႔ျပကို ထိုးေဖါက္ဒီလို သူက၊ သူသည္ ေက်းရြာအတြင္း လူထုမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံကာ ဒူးတိုက္သည္၊ ျမိဳ႔ေနလူထု လူတန္းစားႏွင့္ထိေတြ႔သည္၊ ရန္သူကို ဘက္ေပါင္းစံု ေလ့လာသည္၊ မိမိရဲေဘာ္မ်ား၏ အေထြေထြ ကိစၥရပ္မ်ားကို ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ ျပဳစုေဆာင္ရြက္သည္၊ မိမိအဖြဲ႔အစည္း၏ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း ကိစၥမ်ား ေခါင္းထဲတြင္ ဦးလည္မသုန္ အစီအရီရွိေနတတ္သည္၊ ေ၀ဖန္ျငင္းခုန္ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာ ေလ့ ရွိသည္။<br /><br />ဤသို႔ႏွင့္ေရွ႔တန္းတြင္သာ လူထုလုပ္ငန္းႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတတ္ေသာ က်ေနာ္၏ သူငယ္ခ်င္းႀကီးသည္ ၁၉၉၃ခန္႔ တြင္ ေနာက္တႀကိမ္က်ေနာ္ ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းလာေတာ႔ ေတြ႔ၾကျပန္သည့္ ထိုအခါ သူ႔ရုပ္သြင္ကို က်ေနာ္က စူးနစ္စြာၾကည့္ေနမိသည္၊ သူသည္ ေခ်ေဂြဗားရား ပံုစံေပါက္လာသည္ ႏႈတ္ခမ္းေမြး မုတ္ဆိတ္ေမႊးမ်ားက ထူလျပစ္ႏွင္႔ မသပ္ခပ္အား ထူးျခားသည္က ေဆးအိုးတံတလံုးကို ပါးစပ္တြင္ကိုက္၍ မီးညိွလိုက္ဖြာလိုက္ႏွင့္ သူစရုိက္တခုမွာမူ ေရာက္လာတိုင္း ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ လုပ္ေလ့ရွိၿပီး က်ေနာ္ဆီမွ သူလုိျခင္သည့္ဟာမ်ားေတြ႔ပါက ဆြဲယူသြားသည္ မွာသူ႔အက်င့္၊ သူ႔၀သီ ေရွ႔တန္းတြင္ ပင္ပင္ပမ္းပမ္းရွိေသာ က်ေနာ္၏ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ က်ေနာ္ကလည္း မၿငိဳျငင္မိေခ်။<br /><br />ယခုတြင္လည္း က်ေနာ္နားေထာင္ေနသည့္ ေရဒီယိုတလံုးကို ရခ်င္သည္ဟုဆိုလာျပန္သည္၊ ရွားရွားပါးပါး ရထားေသာ ေရဒီယိုတလံုးသည္ သူ႔အတြက္ဆိုလွ်င္ က်ေနာ္မျငင္းႏိုင္ရွာ၊ ေဆးတံဖြာရင္း မ်က္လံုးကိုေမွးကာ ေရွ႔တန္း အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ရွင္းျပေနျပန္သည္၊ က်ေနာ္က နားေထာင္သမားသက္သက္ ျပည္တြင္းသို႔ မည္ကဲ့သို႔မည္ပံု ၀င္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ မည္သို႔ရုပ္ဖ်က္၀င္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ရန္သူႏွင့္ မည္သို႔ထိပ္တိုက္ေတြ႔ခဲ၍ မည္သို႔လွည့္ဖ်ားခဲ့ရေၾကာင္း၊ သူရွင္းျပခဲ့ေသာ ထိုအေၾကာင္းဤအေၾကာင္းမ်ားသည္ က်ေနာ့္အတြက္၊ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္၊ မိခင္အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ႀကီးမားေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားပင္ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား ဒါ .. ေဟာလီး၀ုဒ္က ရုိက္သည္႔ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ မဟုတ္ သူက လူထုလမ္းစဥ္၊ လူထုအာဏာကို စြဲျမဲစြာ ကိုင္စြဲထားသျဖင့္ လူထုအေပၚ၌ ယံုၾကည္မႈႀကီးမားကာ ေပ်ာ္၀င္ျခင္းသက္သက္၊ လူထုသည္ ေရ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားသည္ ငါး ဆိုသည့္ အေတြးအေခၚေပၚအေျခခံ၍ လက္ေတြ႔က်င့္သံုးသူ။<br /><br />ထိုရက္က က်ေနာ့္ကို ေဆြးေႏြးလာသည္ သူၿမိဳ႔တြင္းသို႔ ျပန္၍ ၀င္ေရာက္ ထိုးေဖါက္စည္းရုံးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ အစီအစဥ္ မ်ားက မည္သို႔ျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ့္အား ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ ဖြင့္ထုတ္တိုင္ပင္လာသည္၊ သူၿမိဳ႔ကို၀င္သည့္အႀကိမ္ စိပ္လာမိေၾကာင္း က်ေနာ္ သတိထားမိသည္၊ စိုးရိမ္စိတ္၀င္လာေသာက်ေနာ္က ဤကဲ့သို႔ အႀကံေပးမိသည္၊ လူထုစည္းရုံးရာတြင္ အဓိက တပ္ဦးမကၽြံေရးႏွင့္ လူထုေနာက္ၿမီးဆြဲမျဖစ္ေရးကို ရွင္းျပေတာ့ သူက ေလးနက္စြာစဥ္းစားေတြးေနသည္၊ က်ေနာ္က ဆက္လက္၍ လူထုအဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးတဲ့အခါ အတင္းထိုးၿပီးဆြဲေခၚရင္ ဆင္ကန္းေတာတိုးျဖစ္ျပီး ကိုယ္ႀကီးပဲက်န္ျပီး လူထ ေနာက္ခ်န္ေနခဲ့ လိမ့္မယ္၊ လူထုရဲ႔ေရခ်ိန္၊ ရန္သူအေပၚထားတဲ့ သေဘာထားကိုၾကည့္ၿပီး လုပ္ငန္းစဥ္ခ် လုပ္ရမယ္၊ ေနာက္တခု အေရးႀကီးတာက လူထုေနာက္ျမီးဆြဲမျဖစ္ေရးဘဲ ဆိုလိုတာက လူထုေျပာသမွ် လူထုခိုင္းသမွ် လူထုေနာက္ကေန တရြတ္တိုက္မလိုက္မိဖို႔ အေရးႀကီးေၾကာင္းေျပာေတာ့ သူက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္ကာ ၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ေနခဲ့သည္၊ တခုလံုး အတိုင္းအတာရ လူထုကိုမွီခို၊ လူထုၾကားမွာေန၊ လူထုကိုေလးစားရမယ္ ဒီအေျခခံေပၚမွာ လူထုကို တစံုတခု အတိုင္းအတာရ ယံုၾကည္ရမယ္ ဒါေပမဲ့ တခုခ်င္း အတုိင္းအတာရ ေတာ္လွန္ေရးသတိ အျမဲရွိေနရမယ္၊ အျမဲတမ္းသံသယႀကီးဖို႔ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး တဦးခ်င္းဆီကို သတိထားေနရမယ္ ဆိုတာကလည္း လူထုဆိုတာက အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္ ဥပမာကြာ … စီးပြားေရးအေျခခံေပၚမွာ မူတည္ၿပီး သူတို႔အေတြးအေခၚကလည္း ေျပာင္းလဲတတ္တယ္ဟု ဤကဲ့သို႔ အၾကံေပးေတာ့ သူကျငင္းခ်က္မထုတ္ခဲ့ ခါတိုင္းဆိုလွ်င္ က်ေနာ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေတြးအေခၚမ်ားကို ေဖၚထုတ္ရင္း အေျဖမွန္ကို မရ ရေအာင္ရွာေလ့ရွိသူ။<br /><br />လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အေပၚတြင္ သူမည္မွ် မာနႀကီးေၾကာင္း ထိုရက္က သိလုိက္ရသည္၊ ထိုရက္ တရက္----။ သူႏွင့္ က်ေနာ္ မာနယ္ပေလာသို႔ ကိစၥတခုျဖင္႔ သြားၾကသည္၊ သူ႔စခန္းမွေန၍ စက္ေလွႀကံဳျဖင့္ လိုက္သြားၾကရာ မယ္နယ္ပေလာသို႔ ေရာက္သည္၊ ထိုစဥ္ သူက ေပ်ာက္က်ားယူနီေဖါင္းႏွင့္ ဦးထုပ္ေတာ့မပါ မာနယ္ပေလာေရာက္တိုင္း ေက်ာင္းသားဘ၀က ပါလာသည့္အက်င့္က မေပ်ာက္ ထိုအက်င့္က လဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္သည့္အက်င့္ "လာ … လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္မယ္ ကြာ" ဟုဆိုသျဖင္႔ "ဘယ္ဆိုင္ထိုင္မွာလဲ" ဟုက်ေနာ္က ေမးသည္ ထိုစဥ္က မာနယ္ပေလာတြင္ လဘက္ရည္ဆိုင္ သံုးေလးဆိုင္ ရွိသည္၊ "ဟုိဘက္ကြာ" အန္အယ္လ္ဒီဘက္သြားရင္း ကဗ်ာဆရာပန္းခက္ဆိုင္မွာ ထိုင္ရေအာင္ဟု ဆိုလာသည္၊ က်ေနာ္က မျငင္းမိ၊ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း သြားရာေနာက္သို႔ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ေလ့ရွိသူ မိတ္ေဆြမ်ားကို သံေယာဇဥ္ႀကီးသူူ ခ်ဳိစိမ့္မရွိ၊ ဖန္ခ်ဳိမရွိ ေသာဆိုင္၌ သူႏွင့္က်ေနာ္ ေကာ္ဖီမွာေသာက္ၾကသည္၊ ထံုးစံအတိုင္း သူ၏ စိတ္အစဥ္တြင္ လႊမ္းမိုးေနေသာ လူထုစည္းရုံေရး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကိုသာ က်ေနာ့္ကို တတြင္တြင္ ေျပာေနသည္၊ ထိုစဥ္က ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးက ပူပူေႏြးေႏြးၿပီးခါစ ေတာခိုလာသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ကလည္း လက္နက္ျဖင့္ လူအင္အားျဖင့္ တြန္းလွန္တိုက္ခိုက္ၿပီး အျမန္ဆံုးေအာင္ပြဲရရန္ စိတ္အားထက္သက္ ေနၾကသည့္အခ်ိန္ ေတာ္လွန္ေရးကိုလည္း အခ်ိန္တိုအတြင္းၿပီးမည္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္၊ တိုက္ခုိက္ေရး စိတ္ဓါတ္္အရွိန္အဟုန္ ျမင့္မားေနသည့္အခ်ိန္၊ ထိုစဥ္ ျပည္တြင္းပါတီတခုမွ ေတာခိုလာသည့္ ေက်ာင္းသားသံုးဦး လဘက္ရည္ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္လာၾကသည္၊ က်ေနာ္တို႔၏ လက္ေမာင္း၌ တပ္ထားေသာ ဘက္တံဆိပ္ကိုၾကည့္ကာ သူတို႔ကို သူတို႔ ့မိတ္ဆက္ျပီး က်ေနာ္တို႔ ၀ိုင္းထဲသို႔ ပူးေပါင္းလာၾကသည္၊ က်ေနာ္တို႔ ကလည္းသူတို႔ကို ေလးစားစြာ ဖိတ္မႏၱကျပဳသည္၊ က်ေနာ္႔ သူငယ္ခ်င္းက သူတို႔ကို အကဲခတ္ေလ့လာေနသည္၊ စကားသံမ်ားက တိတ္ဆိတ္လွ်က္ ထိုအရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ထိုပါတီလူငယ္က စကားစလာသည္၊ က်ေနာ္တို႔ ဆိတ္ၿငိမ္စြာ နားေထာင္ေနၾကသည္၊ ထိုလူငယ္က ျပည္တြင္းတြင္ သူ မည္သို႔မည္ပံု ထိုးေဖါက္လႈပ္ရွားခဲ႔ေၾကာင္း၊ ပါတီကို လူဦးေရမ်ားမ်ားရေအာင္ ္မည္ကဲ့သို႔ၾကံေဆာင္ခဲ့ေၾကာင္း ပါတီအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အာေဘာင္ အာရင္းသန္သန္ျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ကို ရွင္းျပလာသည္၊ က်ေနာ္ႏွင့္ သူကလည္း အေတြ႔အႀကံဳယူေနၾကသည္၊ စကား၀ိုင္းက အခ်ိန္ၾကာလာသည္၊<br /><br />သူလည္းအရွိန္ေတာ္ေတာ္ရလာသည္၊ ေျပာပါမ်ားသျဖင့္ ပါးစပ္ကအျမဳပ္တစီစီျဖစ္ေတာ႔ မလိုလို ဘယ္လိုလုပ္သည္ထက္ သူက သူမ်ားထက္ဘယ္လိုပိုလုပ္ ႏိုင္ေၾကာင္းကို ၾကြားလံုး ေထ႔လံုး သန္သန္ျဖင့္ေျပာလာသည္၊ သူကဘယ္လိုခ်လိုက္ေၾကာင္း။ သူ႔ေၾကာင့္ ဘယ္လိုျဖစ္သြား ေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ ေျပာလာေတာ့ က်ေနာ္က နားၾကားျပင္း ကပ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္လာသည္၊ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္ေတာ့ သူ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ေနပံုရသည္၊ က်ေနာ္၏ ေပါင္ကို သူက တခ်က္ကုတ္ၿပီး အခ်က္ျပလိုက္သျဖင္႔ က်ေနာ္ သတိထားမိလိုက္သည္၊ သူေျပာေတာ့မည္၊ သူေျပာမည့္စကားမ်ားကုိ က်ေနာ္က ေစာင္႔စားယင္း အျမဳပ္ထေနေသာ ထိုပါတီရဲေဘာ္ေလးကို ၾကည့္လိုက္စဥ္ သူက … ခင္ဗ်ားေျပာတာေကာင္းပါတယ္၊ ဗဟုသုတရတာေပါ့ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားတို႔လိုေတာ ၿမိဳ႔ေပၚႏိုင္ငံေရးပါတီ အေတြ႔အႀကံဳကေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားနည္း ပါတယ္ … ဒါေပမဲ့ဟု အစခ်ီက သူက ေရပက္အ၀င္မခံ ဆက္တိုက္ ေျပာေလေတာ့ ထိုပါတီလူငယ္ေလးမွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား သူေျပာလုိက္သည္ကား သူတိုက္ခဲ့သည့္ တိုက္ပြဲမ်ားအေၾကာင္း မာနယ္ပေလာ ခံစစ္တိုက္ပြဲမ်ားအေၾကာင္း၊ မည္မွ်အခ်ိန္ ၾကာသည္ မသိေတာ႔ႏိုင္ က်ေနာ္က သူ႔ ေပါင္ကို ကုတ္လိုက္သည္၊ သူသည္ဂရုမစိုက္ ေျပာျမဲေျပာ ေဟာျမဲေဟာ ဆဲပင္ ၾကာေတာ့ ထိုပါတီရဲေဘာ္မ်ားက ကုတ္ကုတ္ ႏွင့္ ထျပန္သြားေတာ႔မွ သူက ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ က်ေနာ္႔အား ေဟ့ေကာင္ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား ငါက သူတို႔မလိုက္ႏိုင္တဲ့မမွီတဲ့ အာဂ်င္ဒါနဲ႔ ေဆြးေႏြး လိုက္တာေလ၊ ဒီေတာ႔ ၀င္ၿပီးေဆြးေႏြးလို႔ မရေတာ့ဘူး သိၿပီလား ေျပာသည္ကို က်ေနာ္ကေတာ႔ ေကာင္းေလစြဟု ေျပာယံုမွတပါး အျခားမရွိပါ၊ ၾကည္႔ေလ … သူက အဲဒီလို မာေက်ာေက်ာ ဂြ်တ္ဆတ္ဆတ္၊ ခပ္ရြဲ႔ရြဲ႔ ခပ္ေစာင္းေစာင္းလူမ်ဳိး ထိုစဥ္ က်ေနာ္က ထိုပါတီလူငယ္မ်ားကို အားနာမိေနသည္။<br /><br />ဘန္ေကာက္၌ ရဲအဖမ္းခံရစဥ္ က်ေနာ္တို႔အား ႏွစ္ေယာက္တြဲလက္ထိပ္ခတ္၍ အိုင္တီစီ (လ.၀.က) အက်ဥ္းစခန္း သို႔အပို႔ခံရသည္၊ က်ေနာ္၏ ေရွ႔၌ရွိေသာ သူက ထိုင္းပုလိပ္ကို ဂ်စ္ကန္ကန္မႈံေတေတႏွင့္ ၾကည့္ေနသျဖင့္ ထိုပုလိပ္က သူ႔ကိုၾကည့္ရေကာင္း မလားဆိုကာ လူအမ်ားၾကား၌ ၀ါးလံုးထိုးေျပးလာၿပီးသူကို ထိုးမည့္ဟန္ျဖင့္ ျခိမ္းေျခာက္သည္ကို သူကလည္း ျပန္ခံခ်ရန္ျပင္ဆင္သည္ အားလံုးက ေျပာမွသူက ျငိမ္သြားသည္၊ အဲဒီလို ဆတ္ဆတ္အထိမခံ၊ အေၾကာမခံသည့္ လူမ်ဳိး၊ ေထာင္ထဲတြင္လည္း ရဲက နာမည္ေမးသည္၊ သူက သူနာမည္ကို "အေဖ" ဟုေျပာသည္၊ ရဲကနာမည္ကို အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေခၚ၍ အေဖ--အေဖ--အေဖ ဟုဆိုေတာ႔ သူကမၾကားျခင္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့သည္၊ ေဟ့ေကာင္ မင္းေပးထားတဲ့နာမည္ မဟုတ္လားေမးေတာ့ သူၾကာၾကာေခၚေနရေအာင္ ငါမၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ ဟုေျဖကာ ၾကာေတာ့မွ အေဖ … "ေဟ" ဆိုေသာ အာလုပ္သံျဖင္႔ အသံထြက္လာသျဖင့္ အခ်ဳပ္ကား၌ ေရာက္ေနေသာ က်ေနာ္တို႔ တေသာေသာ တ၀ါး၀ါးျဖင့္ ပြဲက်ခဲ့ရသည္၊ သူက အဲဒီလို ရြတ္သည္၊ရြဲ႔သည္၊ဂ်စ္သည္ ထိုင္းပုလိပ္ဆိုလွ်င္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားမ်ားက သိပ္ၿပီးဂရုစိုက္ေလ့မရွိ။။ ေမာင္ေက်ာင္းတို႔၏ ဒါဏ္ကိုလည္းသူတို႔ ေတာ္ေတာ္ ခံရသည္၊<br /><br />၁၉၉၄ေနာက္ပိုင္းက်ေနာ္ႏွင့္ သူမဆံုျဖစ္ၾကေတာ့၊ မဆံုျဖစ္ၾကေသာ္လည္း သူအေၾကာင္းကို ေမးျမဲ၊ စံုစမ္းဆဲ၊ ေရွ႔တန္းေရာက္ေနသည့္အေၾကာင္း၊ လူထုစည္းရုံးေရးကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ေနေၾကာင္းကိုသာ ျပန္၍ၾကားရသည္၊ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ မသိခဲ့ရ။ ေနာက္ေတာ့ သူအဖမ္းခံရသည္ဟု ၾကားလိုက္ရသည္၊ ထိုသတင္း ကိုက်ေနာ္မယံုၾကည္၊ သူ … က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ေတာ္လွန္ေရးမွာရွိေနသည္ဟု ယံုၾကည္ေနဆဲ၊ ထိုသတင္းၾကားစဥ္က က်ေနာ္ နားထဲ သံေရပူေတြ ျဖတ္စီးဆင္းသြားသလို ုခံစားမိလိုက္သည္၊ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ မဟုတ္ပါေစနဲ႔ဟု အခါခါဆုေတာင္းမိသည္၊ သတင္းက အမွန္ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္ယူႀကံဳးမရေၾကကြဲရသည္၊ သူသည္ ေရွ႔တန္းသို႔ လူထုစည္းရုံေရးလုပ္ငန္းအတြက္ ရြာစဥ္ရြာႏွံ႔အပင္ပန္းခံ၍ လွည့္လည္သြားလာကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ရြာသားတဦးကို ေခၚကာ သူ႔ လုပ္ငန္း အတြက္ လမ္းျပအျဖစ္တာ၀န္ေပးခဲ့ရာမွ ရြာသားစည္းေပါက္ကာ သတင္းေပးသျဖင္႔ သူသည္ ေတာင္ငူအနီးနားရွိ ရြာတရြာတြင္ အိမ္တအိမ္၌ နားေနစဥ္ စစ္ေခြးမ်ားကို သူေနသည့္အိမ္ကို အင္အားအျပည့္ႏွင့္ ပိတ္ဆို႔လုိက္ေၾကာင္း သူ႔တြင္ ကိုင္ေနၾက ေအေကတလက္ပါသည္၊ သို႔ေသာ္သူခံမပစ္ခဲ့ ခံပစ္ပါက အိမ္တြင္ရွိေနေသာ မဆိုင္သူ မိသားစုမ်ား အားလံုး ေသနတ္က်ည္ဆံသင္႔ ေသဆံုးၾကမည့္အေရးကို သူသိသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူက ထိုေနရာမွလြတ္ေျမာက္ရန္ အားထုတ္ေတာ့သည္၊ ထိုအိမ္ေပၚမွေန၍ အိမ္ေအာက္သို႔ခုန္ခ်သည္၊ ထိုစဥ္ေအာက္၌ ရွိေသာ ၀ဲစားေခြးတပ္က အိမ္ေအာက္တြင္ရွိေသာ လွည္းကိုေထာက္သည့္ လွည္းေဒါက္ႏွင့္ သူ႔ ေခါင္းကိုရုိက္ခြဲၿပီး ေတာင္ငူေထာင္သို႔ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ သြားခဲ့သည္၊သူယံုၾကည္ေသာ သူ၏လမ္းမွာ သူကိုသစၥာေဖါက္ကာ သူေနသည့္ေနရာသို႔ လက္ညိွဳးထိုးျပခဲ့ေလသည္၊ ထိုေတာင္ငူ စစ္ေၾကာေရးစခန္းတြင္ သူကို ဘ၀ပ်က္ေအာင္ ႏွိပ္စက္နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ႏွိပ္စက္ၾကသည္၊ သူကိုစစ္ေၾကာေရး၀င္စဥ္သူသည္ ဗမာစကားကို တလံုးမွပင္မေျပာေတာ့၊ အဂၤလိပ္လိုသာေျပာသည္၊ စစ္ေၾကာေရး၀င္သည့္ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ အခက္ေတြ႔လာကာ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္သည့္ ဗိုလ္မႉးတေယာက္ကို ေခၚ၍ စစ္ေၾကာခဲ့ရသည္ဟု သိရသည္၊ ထိုမွ်ပင္ စိတ္ဓါတ္ခိုင္က်ဥ္စြာ စစ္အစိုးရအား ရသေလာက္ အညိႈအျငင္ ေပးသြားႏိုင္သည္႔ ရင္ဘတ္ထဲက ရဲေဘာ္ႀကီး ထိုအက်ဥ္းစခန္းမွာပင္လွ်င္ က်ေနာ္၏ ရဲေဘာ္ႀကီးက်ဆံုးခဲ့ရသည္၊ သူသည္ သူရဲေကာင္းပီသစြာ က်ဆံုးခဲ့သည္၊ သူယံုၾကည္သည့္ လူထုကို အသက္ႏွင့္လဲ၍ ကာကြယ္ေပးခဲ့ႏိုင္သည္၊ သူရဲေကာင္းစိတ္ဓါတ္ႏွင့္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔တိုက္ပြဲ ၀င္သြားခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ႀကီးဆန္းလင္း ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ။<br /><br />လာမဲ႔ႏွစ္ ၂၀၀၈ အတြက္ မကဒတမွထုတ္ေ၀ေသာ ျပကၡဒိန္ရသည္၊ က်ေနာ္႔ သူငယ္ခ်င္းသည္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းၾကား၌ ေရာက္ေနသည္၊ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းၾကားကို ေက်ာ္ျဖတ္၍ ပိန္းပိတ္မဲေမွာင္ေနေသာ စနစ္မ်ားရွိရာ ျမန္မာျပည္အတြင္းရွိ စစ္အာဏာရွင္မ်ားကို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ရန္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တပ္ရင္း၂၀၈၊ ၂၀၉၊ တပ္ရင္း ၂၁၀၊ ပါ၀င္ေသာ စစ္ေၾကာင္းမ်ားက ခ်ီတက္ေတာ္လွန္တိုက္ခုိက္ေတာ့မည္၊ အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္းသူသည္ က်ေနာ္႔္လႊမ္းမိုးေနဆဲ၊ သူသည္ က်ေနာ္ ႏွင့္ အတူရွိေနဆဲ၊ ျပကၡဒိန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ က်ေနာ္ၾကည္႔ေတာ႔ သူ႔ကၾကည့္ေနသည္႔ႏွယ္၊ ေစ့ေစ့ၾကည့္သည္၊ စူးစိုက္ၾကည့္သည္၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ယူနီေဖါင္းႏွင့္ သူ … ရီေနသည္၊ ေနာက္ သူ …ျပံဳးေနသည္၊ ၿပီးေတာ့ …. ။ သူ႔ ကာဘိုင္ေသနတ္ သည္ မိုးေပၚသို႔ေထာင္လွ်က္ … ေမာင္းတင္လွ်က္ …. ။ သူ႔ ၀ိညာဥ္သည္လည္း …. ဒီမိုကေရစီ စနစ္ဆီသို႔ ေဒါင္းတင္ ေမာင္းတင္လွ်က္ ……. ရွိေနမည္သာ။ ။<br /><br />( ဆန္းလင္းႏွင့္ တပ္ရင္း(၂၁၀)မွ ေရွ႔တန္းတေနရာတြင္ က်ဆံုးသြားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ မကဒတရဲေဘာ္မ်ား အားလံုးကို ဂုဏ္ျပဳဦးညြတ္ အေလးျပဳလွ်က္။ )<br /><br />သားခ်စ္ ( ဟစ္တိုင္ )<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-4995452797062207699?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-53347922169951229852008-08-27T23:16:00.000-07:002008-08-27T23:20:26.388-07:00ဒီစာက ေဒါင္းအိုးေ၀မွာ စတင္ေဖာ္ျပခဲ့ကတည္းက အမွားေလးေတြပါခဲ့တယ္။ အျခားဘေလာ့ခ္ေတြမွာ တင္ထားတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ေဒါင္းအိုးေ၀မူအတိုင္းေပါ့။ အခုဒီမွာ အခြင့္အေရးရတုန္း ျပင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/SLZDH0zDu2I/AAAAAAAAAWc/pPsBsDzQQR4/s1600-h/nyo_htet.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FXcHZS7lkb0/SLZDH0zDu2I/AAAAAAAAAWc/pPsBsDzQQR4/s320/nyo_htet.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239449018203093858" /></a><br />က်ေနာ္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖင့္ ၿငိမ္ သက္စြာေငးေမာေနသည္။ အမိုးေျပာ ေနသည့္ စကားလံုးတိုင္းက ရင္ကို စူးစိုက္ေနသည္အလား။ “မိုးဦးအက် ေစာမယ္ဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့ ေလာကဓံေတြပါလား အေမရယ္” ဆရာေခ်ာႏြယ္၏ ကဗ်ာ စာသားမ်ားက ရင္ကို နာနာက်င္က်င္ တို႔ထိလ်က္ရိွသည္၊ ဟုတ္ပါသည္။ အမိုးေျပာေနသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားက အေႂကြေစာသည့္ ပန္းငုဝါေလးေတြအေၾကာင္း။<br /><br />[၁]<br />အမိုး၏စကားသံမ်ားက ေလာကဓံႏွင့္ အရင္းႏီွးႀကီး ရင္းႏီွးေနသူ၏ ေလသံမ်ားအတိုင္း တည္ၿငိမ္ျခင္းႏွင့္အတူ ေလးပင္ျပတ္သားျခင္းတို႔ ရိွေနသည္။ ကံၾကမၼာကို ရိုးမယ္ဖဲြ႔ေနတာလား၊ ဘုရား သခင္ရဲ့ အလိုေတာ္အတိုင္းလို႔ ေျဖသိမ့္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘာဆိုဘာမွ စဥ္းစားမေနခ်င္ ေတာ့တာလား၊ သူမက ဘယ္လိုခံစားေနရသလဲ ဆိုတာကို က်ေနာ္က ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ေန ျဖစ္သည္။<br /><br />ရဲေဘာ္ထူးေအာင္ကေတာ့ စကားလံုးေတြကို စတင္နားလည္ကာစ ကေလးတေယာက္လို သူေျပာမည့္ စကားမ်ားအတြက္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစားရင္း “သူ ... က်သြားတယ္ဆိုတာကေတာ့ တကယ္ပါပဲ အမိုး” အသူတရာနက္ေသာ ေခ်ာက္ထဲသို႔ ထိုးဆင္းက်ေရာက္သြားသည့္ စကၠန္႔နာရီမ်ား၊ ထိုင္ေနသူ အားလံုးဆီ တၿပိဳင္နက္ အန္က်လာသည့္ သက္ျပင္း လိႈင္းပုတ္သံမ်ား၊ ထိုစကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေသြးေလရပ္တန္႔သြားသည္ဟု ခံစားလိုက္ ရသည္။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို သိေနၾကသူေတြ ျဖစ္ၾကေပမယ့္ ဒီစကားေတြ ျပန္ၾကားရေတာ့ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားရသည္က အမွန္၊ အထူးသျဖင့္ စနစ္ဆိုးႀကီးက ဝါးၿမိဳျခင္းဒဏ္ ခံထားရသည့္ မိခင္တေယာက္ေရွ႕မွာ သားတေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာကို အတိုရွင္းဆံုး စကားလံုးေတြနဲ႔ ဖြင့္ဆိုျပေနရသည္က တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈနယ္ပယ္ကို က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္ဝန္းေစသည္။<br />“ရဲေဘာ္ေဆးေရ ... ရင္ႏွင့္အမွ် ေၾကမြ ေနၾကရကုန္ၿပီဗ်ာ”<br /><br />[၂]<br />သူရဲ့ျမန္မာအမည္က ‘ဆန္းလင္းေအာင္’ ဒါေပမယ့္ သူက ကရင္လူမ်ဳိး။ ေစာေဆးကိုလို က်ေနာ္တို႔ အားလံုးကေတာ့ သူ႔ကို ‘ရဲေဘာ္ေဆး’ လို႔ပဲ ေခၚတယ္။ သူနဲ့ က်ေနာ္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (၆ဝ၁) တပ္ရင္းသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္က ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္။ ျပည္ၿမိဳ႕ လူေဘာင္သစ္ ပါတီဝင္။ အလံ (၃) လက္ကို ၾကံ့ခိုင္သူ။ အမွတ္ (၆ဝ၁) တပ္ရင္း၏ ၁၉၉၂ စည္းရံုးေရး ခရီးစဥ္အတြင္း ၃/၈ လုပ္ဟန္အရ လူထုနဲ႔အတူ တည္ေဆာက္ခဲ့သူ။ သူတို႔ၿမိဳ႕သား အဆိုေတာ္ ကိုခင္ဝမ္းရဲ့ ျပည္မွာေဆာင္းကို ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ တီးခတ္ သီဆိုတတ္သူ။<br /><br />“ေၾသာ္...အေနေဝး၊ ေရေဝးမွာ ျပည္မွာေဆာင္းကို ဆံုးရံႈး သြားခဲ့ပါေပါ့လား၊ ရဲေဘာ္ေဆးရယ္”<br /><span id="fullpost"><br />သူက စိတ္လိုလက္ရ ျဖစ္တဲ့အခါ ကဗ်ာေရးေလ့ရိွတယ္။ <br /><br />‘ဒီကမၻာေလာကမွာ <br />သူရဲေကာင္းဝါဒ က်ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း <br />မဟစ္ေႂကြးပါနဲ႔ မစၥတာေခ်ာ့’<br /> ဇဲြ ရိွသူေတြသာ ေအာင္ပဲြခံမွာေပါ့။ <br />ႏွင္းရည္ေတြ သိုင္းဝိုင္းေနတဲ့ ရွမ္းရိုးမရဲ့ည မီးပံုနံေဘးမွာ သူကိုယ္တိုင္ ရြတ္ျပခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ့ကဗ်ာေလး။ အခုေတာ့လည္း လြမ္းရေစေတာ့ ရဲေဘာ္ေဆး ေရ။<br /><br />သူက ဟာသဓာတ္လည္း ရွင္သန္ ထက္ျမက္ေနတဲ့သူ။ အေျခခံေဒသ ထိုးေဖာက္ေရး ထိုးစစ္ခရီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူတကြ ခ်ီတက္ခဲ့ၾက သူရဲေကာင္းဆန္စြာ က်ဆံုးခဲ့ရ။ သူရိွရင္ မၿငီးစတမ္း။ သူ႕ ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ့ ဟာသအေၾကာင္းေတြ။ သူနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အၿမီးအေမာက္ မတည့္တဲ့ ရယ္စရာျဖစ္ရပ္ေတြ။ သူရဲ့ စက္မႈအထက္ တန္းေက်ာင္းသား ဘဝျဖစ္စဥ္။ အမႈန္႔ႀကိတ္ စက္ရံုအလုပ္သမားဘဝ။ လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီဝင္အျဖစ္ စြန့္စားခန္းေတြ။ ငတ္ျပတ္သူေတြ။ ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ့ အာဇာနည္ေန႔ လြမ္းသူပန္း ေခြခ်ပဲြ သည္းထိတ္ရင္ဖို ႏိုင္ငံေရးထိုးစစ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔မိသားစုအေျကာင္း။ အေဖရယ္၊ အမိုးရယ္၊ သူရယ္၊ သူ႔ညီေလးရယ္။<br /><br />“ေအးဗ်ာ ... က်ေနာ္ ေတာခိုလာေတာ့ ညီေလး ေတာ္ေတာ္ခံစားရမွာ ပဲ”<br /><br />[၃]<br />‘ဗ်ာ ...’<br /><br />“ဟုတ္တယ္ ဖိုးခြား ... အငယ္ေကာင္လည္း ဆံုးသြားၿပီ။ အမိုး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖလည္း ဆံုးသြားၿပီ”<br /><br />ဒါဟာ မေတာ္တဆ တိုက္ဆိုင္မႈလား။ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ မဟုတ္နိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြဟာ အရက္မူးသမားလိုမ်ဳိး ယိမ္းယိုင္ၿပီး ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္ေနသည္။ ရဲေဘာ္ေဆး ေျပာျပဖူးသည့္ သူ႕မိသားစုဘဝ ပံုရိပ္မ်ားက အပ္ခ်ည္ႀကိဳးတစကို တဘက္က ကိုင္ထားရင္း အပ္ခ်ည္ႀကိဳးလံုး ျပဳတ္က်သြား သလိုမ်ဳိး ဝရုန္းသံုးကား ျပဳတ္က်လာသည္။<br /><br />“အေဖနဲ႔ အေမက နယ္ေျမလုရင္း က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အတူမေနျဖစ္ၾကတာဗ်”။<br /><br />အမိုးရယ္ ေလာကဓံဆိုတာ ရွစ္ပါးထက္ မပိုဘူးဆိုေပမယ့္ အမိုးအတြက္ေတာ့ ျပင္းထန္လွခ်ည္လားဗ်ာ။ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာလဲ အမိုးရယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အိမ္ကို ခဏခဏ လာေမးေနတယ္။<br />‘ေဆးကိုလို ေတာခိုသြားၿပီး သိပ္မၾကာဘူး။ သူ႔အေဖက အိပ္ယာထဲ လဲေတာ့တာပဲ။ သူ့အေဖက နဂိုကတည္းကလည္း က်န္းမာေရး သိပ္ေကာင္းလွတာ မဟုတ္ေတာ့။ ဆံုးသြားရွာတယ္။ သူဆံုးခါနီး သူသားႀကီးကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ရွာခဲ့တယ္။ ဟင္း ...’<br /><br />အမိုးဟာ ရွည္လ်ားစြာ စကားေျပာ ႏိုင္ဖို႔အားယူတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ နာက်င္စိတ္ေတြ လိပ္တက္လာလို႔လား မသိ။ သက္ျပင္းတခုခ်ၿပီး ေဆးေပါ့လိပ္ကို ေကာက္ ဖြာလိုက္တယ္။ အႏုျမဴျပာလဲ့ေနတဲ့ မီးခိုးေငြ႔မ်ားကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္စိတ္ေတြ အႏုျမဴဗံုးဒဏ္သင့္ေနၿပီလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ဗမာတျပည္လံုးဟာ အႏုျမဴေရာင္ျခည္ေတြ လႊတ္ထားၿပီး အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ႀကီးနဲ႔ အတူတူပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ အသက္ရွဴသံ မွ်ဥ္းမွ်ဥ္းေလးေတြကိုေတာင္ ၾကားေနရတဲ့အထိ တိတ္ဆိတ္စြာ အမိုးကို ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီ တိတ္ဆိတ္မႈႀကီးဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ တိတ္ဆိတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။<br /><br />အဲဒီအခိ်န္က အိမ္မွာ သူတို႔အဖြားရယ္၊ အေဒၚ အပ်ဳိႀကီး ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အငယ္ေကာင္ပဲဲ က်န္ခဲ့တယ္။ သူ႔ဦးေလး တေယာက္ရိွေပမယ့္ သူက ရန္ကုန္မွာ။ တခါတေလမွပဲ ျပည္ကိုေရာက္လာေလ့ရိွတယ္။ သူ႔ဦးေလးကိုေတာ့ အငယ္ေကာင္က ေၾကာက္တယ္။ ဒါေပမယ့့္ အပ်ဳိႀကီး အေဒၚေတြကိုေတာ့ နည္းနည္းမွ ေၾကာက္ဘူး။<br /><br />အေဒၚေတြကလည္းဆံုး အေဖက လည္းဆံုး၊ အကိုကလည္း ေတာထဲမွာက်ဆိုေတာ့ မဆူရက္၊ မေျပာရက္၊ ပိုက္ဆံကလည္း ေတာင္းသေလာက္ရေနေတာ့ အငယ္ေကာင္က ပ်က္စီးလာတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အရက္နဲ႔ မူးယစ္ေဆးဝါးက အရမ္းေပါတယ္။ အငယ္ေကာင္က အေပါင္းအသင္းမွားၿပီး ဘိန္းျဖဴ စဲြသြားတယ္။<br /><br />အမိုးဟာ ေျပာလက္စ စကားကို ရပ္ၿပီး မီးျခစ္လိုက္ရွာေနသည္။ မီးျခစ္ကို ေတြ႔ေသာအခါ မီးျခစ္ၿပီး ေဆးလိပ္ကို မီးညိွ၏။ အမိုးရယ္ အဲဒီ မီးျခစ္ထဲက မီးခတ္ ေက်ာက္လိုမ်ဳိး က်ေနာ့္ ႏွလံုးသားေတြ ပဲ့က် ေနရပါတယ္။ အမိုးက ေဆးလိပ္ကို အားပါးတရရိႈက္ဖြာၿပီး မီးခိုးမ်ားကို မႈတ္ထုတ္လိုက္၏။<br /><br />အမိုးရဲ့စိတ္ေတြက ထိုမီးခိုးမ်ားလို အံု႔မိႈင္း ရႈပ္ေထြးေနေပလိမ့္မည္။<br /><br />“သူ႔အေဒၚေတြက သူ႔ဦးေလးဆီကို လွမ္းအေၾကာင္းၾကားၿပီး ေဆးျဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ သူကလက္မခံဘူး။ သူ ေဆး မျဖတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ သူ ေဆးျဖတ္လိုက္ရင္ အခုျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ဘဝကိုသူ ဘယ္လိုမွ ရင္ဆိုင္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသသြားတာ ျမင္ခ်င္ရင္ ေဆးျဖတ္ေပးၾကလို႔ ေျပာတယ္။ အင္း ... ခုေတာ့လည္း ဘိန္းျဖဴနဲ႔ပဲ ဆံုးပါးသြားရတာပါပဲ။”<br /><br />[၄]<br />အမိုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုမိၾကသည္က ညီလာခံကာလ၊ အမိုးက တေယာက္တည္း စိတ္ကူးတဲ့ရာ သြားလာေနထိုင္ရင္း စိတ္ကိုေျဖၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္မွာ ၾကာၿပီ။ အခု ေရာက္လာသည္က ရဲေဘာ္ေဆးကို ထိုင္းႏိုင္ငံထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ေတြ႔ရသည္ဟူ၍ သတင္းၾကားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုသတင္းကို အမိုးက မယံုေသာ္လည္း အေဒၚ အပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္က အတင္း လႊတ္ေသာေၾကာင့္ စံုစမ္းရင္း၊ ေမးျမန္းရင္း က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ အမိုးက အရာရာကို မတုန္မလႈပ္ ရင္ဆိုင္ဖို႔အသင့္ရိွေနေပမယ့္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေန ရသူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔။<br /><br />“အင္း ... သူတို႔ အဖြားကိုေတာ့ ေဆးကိုလို က်သြားတာ ေျပာမျပရဲဘူး၊ သူ့အဖြားက အႀကီးေကာင္ကို ပိုခ်စ္တယ္။ အခုေတာ့ ပိုဆိုးသြားတာေပါ့၊ သားလည္း ဆံုး၊ ေျမးအငယ္ကလည္းဆံုးဆိုေတာ့ ေဆးကိုလိုအေၾကာင္း နည္းနည္းမွ မဟရဲဘူး။ သူ႔အဖြားကေတာ့ သူ႔ေျမးႀကီး ျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔ပဲ ထင္ေနတာ။”<br /><br />အမိုးက ရွည္လ်ားစြာ ရွင္းျပၿပီး၊ ေငးရင္းေမာရင္း ေဆးလိပ္ကိုသာ တြင္တြင္ ဖြာ ေနေတာ့သည္။ အမိုးက ဗလာနယ္ထဲ လြင့္က်သြားတာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွာလည္း အမိုးျပန္ရင္ သူ႔ေျမး ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနမယ့္ အဖြားဆီ သတင္းစကား ပါးလိုက္စရာ ဘာမွ်မရိွေတာ့ၿပီ။<br /><br />“ရဲေဘာ္ေဆးေရ ရင္ႏွင့္အမွ် ေၾကမြ ေနရပါၿပီဗ်ာ”။<br /><br />[ေဆးကိုလိုမိုးႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့စဥ္မ်ား အမွတ္တရ]<br />ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3590687543475892615-5334792216995122985?l=charnarthu.blogspot.com' alt='' /></div>ျခားနားသူhttp://www.blogger.com/profile/11413631266213417617noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3590687543475892615.post-68043333429580332552008-08-27T23:07:00.000-07:002008-08-27T23:08:50.100-07:00ျမင့္ေဇ<br /><br />(၁)<br />အိမ္ကထြက္ခဲ့ၿပီ။ ကုိတုိးၾကီးရဲ့ ျပန္မလွည့္ေတာ့ဘူး သီခ်င္းထဲက စာသားေတြကို နာနာက်င္က်င္ ညည္းရင္းနဲ႔။ စစ္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲ ၀င္လုပ္တဲ့သူတဦးဟာ ပုိင္းျဖတ္ခ်က္ေတာ့ ထားရတာပဲ။ ကုိယ္ေနာက္ဆုံးလုပ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ထိ ေတာင့္ခံၿပီးလုပ္။ အဲဒီစုိးရိမ္ေရမွတ္ကို ေက်ာ္သြားတာနဲ႔ အဖမ္းခံမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏႊဲမလား။ ဒါက ျပည္တြင္းမွာ လႈပ္ရွားတဲ့သူတုိင္း ေရြးခ်ယ္ရတဲ့ လမ္း၂ေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒုတိယလမ္းပဲေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ကုိယ္ပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />အိမ္က ထြက္ထြက္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တဦးက က်ေနာ့္အေမ အမ်ဳိးမ်ားရွိရာ ေညာင္ေလးပင္ဘက္ကို လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။ အဲဒီကေန အေျခ အေနကို ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ပါ။ တကယ္လုိ႔ အေျခအေနေကာင္းရင္ ဆက္လုပ္ႏုိင္သမွ်လုပ္ေပါ့။ မေကာင္းရင္ေတာ့ သြားမယ္။ တလေလာက္ပါပဲ။ မိုးတြင္း ကာလ လယ္စုိက္ခ်ိန္ၾကီး။ ေရျပင္ေဖြးေဖြးနဲ႔ ၀ုိင္းေနတဲ့ ဘၾကီးရဲ့ လယ္တဲေလးမွာေနလုိက္။ ရြာထဲျပန္လုိက္နဲ႔။ အဲဒီကာလက စာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္သြားတယ္။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ဘဲ ေနေနရတာဆုိေတာ့။<br /><br />အဲဒါနဲ႔ အဆက္အသြယ္က ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေျခအေနက ပုိပုိဆုိးတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယလမ္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေတာထဲသြားဖုိ႔ လမ္းေၾကာင္းရွာရ၊ ေရြးရတယ္။ က်ေနာ္ ပထမသြားခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းက သြားလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ပိတ္သြားၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယလမ္းေၾကာင္းကို ရွာေတာ့ ဘုရားသုံးဆူ ဘက္သြားဖုိ႔ အၾကံေပးၾကတယ္။ အဲဒီလမ္းကပဲ ထြက္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ျပန္တက္လာၾကတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ၀ပ္က်င္းတခုရွာၿပီး ခဏ ၀ပ္တယ္။ အိမ္ကိုလည္း ျပန္မရေတာ့။ ျပန္လည္း မိသားစုေတြ ၀မ္းနည္းတာ ကလြဲၿပီး ထပ္ခြဲၾကရင္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းေသာကပဲ ထပ္ရဦးမွာမဟုတ္လား။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သြားဖုိ႔အတြက္ လမ္းစရိတ္.. က်န္တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြလည္း မိဘဆီက လက္ျဖန္႔ေတာင္းသုံးေနရတာမဟုတ္လား။ သူတုိ႔လည္း မရွိ။ အခက္အခဲေတြ႔ေတာ့ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားအားလုံးကို လူတေယာက္လႊတ္ၿပိး အေမ့ဆီက ျပန္ေတာင္းခုိင္းလုိက္တယ္။ ေငြေတာ့ မေတာင္းခ်င္။ သူတုိ႔က က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သူေတြ မဟုတ္လား။ ပိုၿပီး လုိအပ္မွာေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ တေယာက္တည္းဆုိေတာ့ ျပႆနာမရွိလွပါ။<br />အေမက အ၀တ္အစားအားလုံးကို ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္အတြက္လုိအပ္မယ့္ ၀တ္စုံ သုံးစုံကို ေရြးၿပီး က်န္တာေတြ အားလုံးကို အ၀တ္ေဟာင္းဆုိင္မွာ ေရာင္းလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ လက္ပတ္နာရီတလုံး။ အဲဒါနဲ႔ ပုိက္ဆံ ၆၀၀ ေလာက္ရလုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကို ေလာက္ႏုိင္ပါ့မလား လုိ႔ ေမးေတာ့ ေလာက္ပါတယ္ဆုိမွ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ မေလာက္လဲ ေနာက္ထပ္ ရေပါက္ရလမ္းကမရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။<br /><br />က်ေနာ့္ မွတ္ပုံတင္က သုံးလုိ႔မရဘူးဆုိၿပီး ရဲေဘာ္တေယာက္က မွတ္ပုံတင္တခုလာေပးတယ္။ ကုိယ့္မွတ္ပုံတင္အစစ္ေတာ့ လုံလုံၿခံဳျခံဳ သိမ္းေပါ့။ ရထား လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ မွတ္ပုံတင္ ျပၿပီး၀ယ္ရတာ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တဦးရဲ့အေဖက မီးရထားမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ သိပ္အခက္အခဲ မရွိလွပါဘူး။<br /><br />ခရီးထြက္မယ့္ညက်ေတာ့ ေနာက္တေယာက္ေရာက္လာတယ္။ သူလည္း ေနလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ သူက က်ေနာ္နဲ႔ မႏၱေလးညီလာခံမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကိုေမႊးၾကိဳင္ (ထြန္းခင္- ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ ေပါင္းေလာင္းေဒသတြင္ က်ဆုံး)ျဖစ္ေနတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီက။ အဲဒီညက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဘ၀မွာ တခါမွ မၾကဳံဘူးတဲ့ ၾကဳံမယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံသစ္ေတြ ၾကဳံရေတာ့မွာမဟုတ္လား။<br /><br />ေနာက္ေန႔မနက္ ဘူတာၾကီးမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းေက်ာ္ကို စားၿပီး မနက္ ငါးနာရီ ေမာ္လၿမိဳင္ရထားနဲ႔ နယ္ပယ္သစ္တခုဆီကို စထြက္လာခဲ့ပါၿပီ။ အိပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ့ၾကီးကေတာ့ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ ၿငိမ္သက္စြာ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ငယ္ဘ၀ရဲ့ အိပ္မက္ ေတြလည္း အဲဒီမွာတင္ ေပ်ာက္ကြယ္က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။<br /><br />(၂)<br />ရထားကလည္း တလိမ့္ခ်င္းပါပဲ။ သတိတရျဖစ္မႈကလည္း တလိမ့္ခ်င္းပါပဲ။ က်ေနာ္ အိမ္ေပၚကေန ခဏခဏ ဆင္းဖူးတယ္။ အေမကပဲ `နင့္လုိ႔ သားမ်ဳိး ကို ေမာင္းခ်ရမယ္´ဟဲ့လုိ႔ ခဏခဏ ႏွင္ခ်ဘူးတာ။ က်ေနာ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ ႏွင္ခ်တုိင္း က်ေနာ္ဆင္းသြားတာက ေနာက္ေဖးေက်ာ ခ်င္းကပ္က အိမ္ကို။ အိမ္ကဆင္းေတာ့ ဟန္က်ပန္က်။ အိတ္ေတြဘာေတြ ယူ၊ အ၀တ္အစားေတြ ထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေဖးအိမ္မွာ သြားအိပ္ေနတာ။ မနက္က်မွ `အေမ့အိမ္ေလာက္ ဘယ္အိမ္မွ မေကာင္းဘူးဆုိတာ က်ေနာ္သိပါၿပီ၊ အေမ´လုိ႔ အေမ့၇င္ခြင္ ေခါင္းထုိးေျပာေတာ့ မ်က္ႏွာက တင္းေနေပမယ့္ အေမ့မ်က္လုံးက အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ ရႊန္းစုိေနခဲ့တယ္။<br /><br />အိမ္က က်ေနာ္ပုံမွန္ဆင္းရရင္ တညပါပဲ။ အေမလည္း က်ေနာ့္ကို တညထက္ ပုိၿပီး မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏုိင္ခဲ့ဘူး။ တခါ က်ေနာ္လည္း ေဒါသထြက္၊ အေမလည္း အရမ္းစိတ္ဆုိးတဲ့ အခါတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ထြက္ သြားဖုိ႔ စဥ္းစားေသးတယ္။ အဲဒီညတြင္းခ်င္းပဲ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို လုိက္ရွာခုိင္းတာ ကားဂိတ္၊ ရထားဂိတ္အႏွံ႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း ဘယ္ေ၀းေ၀းသြားႏုိင္မွာ လဲ။ ဘယ္သူကမ်ား အေမ့ေလာက္ က်ေနာ့္ကို စိတ္ရွည္သည္းခံ ႏုိင္မွာလဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒီတခါကေတာ့ အိမ္ကေန ထြက္ခဲ့ရတာ တည ထက္ပုိမယ္ဆုိတာ အေမေရာ၊ က်ေနာ္ေရာ သိရက္နဲ႔ ေမ့တိေမ့ေမာေနခဲ့တယ္။ ဒီတခါေတာ့ တဘ၀လုံးနီးနီးေလာက္ အိမ္ျပန္မေရာက္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ က်ေနာ္လည္း သိခဲ့ပါတယ္။ အေမလည္း သိေနပါၿပီ။<br /><br />က်န္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ကို ေငးရင္းေတြးလာမိတဲ့ စိတ္ကူးအပုိင္းအစေတြပါ။ လင္းအာရုဏ္ မေရာက္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ပဲခူးဘူတာကို ျဖတ္ခဲ့ပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ စစ္ေတာင္းျမစ္ကူးတံတား…ရထားက ေလးေလး ေႏွးေႏွး။<br /><br />ကရင္-မြန္ျပည္နယ္အ၀င္မွာေတာ့ နည္းနည္းရင္ထိတ္ရပါၿပီ။ရထားတဲ့ သတင္းက ရန္ကုန္နဲ႔ အထက္အညာက လူေတြ လာသမွ် ဖမ္းထားဆုိတာကုိ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ခ်ျပထားတယ္ဆုိပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္က မွတ္ပုံတင္ ေနာက္တခု ေဆာင္လာေတာ့ သိပ္မစုိးရိမ္လွ။ ဒီလုိစဥ္းစားတာဟာ ေနာက္ အခ်ိန္တခ်ဳိ႔အတြင္းမွာပဲ မွားယြင္းသြားၿပီဆုိတာကို က်ေနာ္သိလုိက္ရတယ္။<br /><br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သထုံ အေက်ာ္မွာ က်ေနာ္အိမ္သာထဲ၀င္မိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အိတ္ကပ္ထဲထည့္ထားတဲ့ မွတ္ပုံတင္အတုဟာ ေလွ်ာခနဲ က်သြားလုိက္တာ အိမ္သာကမုတ္ထဲကို ကြက္တိပါပဲ။ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာ။ လုိက္ပုိ႔သူ ရဲေဘာ္ေတြကို ေျပာေတာ့ အားလုံးက ေ၀ဖန္ေရးေပးတယ္။ အသုံးမက်ဘူး.. ေပါ့ဆတယ္… စသျဖင့္။ တုိက္ဆုိင္တာ ဆုိေပမယ့္လည္း က်ေနာ္က ျပဳလုပ္သူ ျဖစ္ေနေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ က်ိန္ဆဲေနမိတယ္။ အသုံးမက်တဲ့ေကာင္ ဆုိၿပီး … ဒါရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲက လက္မွတ္စစ္လာတုိင္း အိမ္သာထဲ၀င္ေနရတာပါဘဲ။<br /><br />အဲဒီလုိ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရမယ္ ကိစၥ ကလြဲၿပီး မုတၱမေရာက္သြားတယ္ .. ၿပီးေတာ့ မြန္တုိ႔ဌာေန ရာမညလည္း ေစ့ငွေအာင္ မကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တန္းၿပီးကားေပၚတက္ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့ ဖားေအာက္ေက်းရြာကို ေရာက္သြားတယ္။ ဒါက စခန္းတေထာက္ေပါ့။<br /><br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တည္းခိုတဲ့ အိမ္ေနရာက အပ်ဳိမေတြ ခ်ည္းသက္သက္ ေမြးထားတာ။ အဲဒါနဲ႔ ေနေရးထုိင္ေရးကို စဥ္းစားေတာ့ ဒီမွာေတာ့ ေနလုိ႔ မေကာင္းလွဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း သတိထားမိ မယ္ဆုိၿပီး ေက်ာကိုလယ္ကြင္းေတြဘက္ ေပးထားတဲ့ လယ္တဲေလး (အိမ္နဲ႔ေတာ့ မေ၀းလွပါ) မွာ တည္းလုိက္တယ္။<br /><br />အဲဒီကာလက စီးပြားေရးကလည္း ဆုိးသထက္ဆိုးလာၿပီမဟုတ္လား။ ကုိယ္တည္းမိတဲ့အိမ္ကလည္း မိသားစုမ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ထမင္းစားရတာ အားနာလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ထြက္ရမယ့္လမ္းကို အျမန္ရွာရေတာ့တယ္။<br /><br />လမ္းက ႏွစ္လမ္းစုံစမ္းရတယ္။ တခုက ျကာအင္းဆိပ္ၿကီးကို ဆန္တက္ၿပီး သြားတဲ့လမ္း၊ ေနာက္တခုက ေရးနားက ျဖတ္တဲ့လမ္း။ အဲဒါနဲ႔ ဘယ္ဟာ အဆင္ေျပမလဲ ေမးျကည့္ေတာ့ ျကာအင္းဆိပ္ၿကီး က ပုိလြယ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ ေကာက္ခ်က္က ထြက္လာတယ္။<br /><br />တည္းတဲ့အိမ္က လူေတြလည္း ရိပ္မိတန္သေလာက္ ရိပ္မိေနၿပီ။ ရြာထဲက တခ်ဳိ႔လူေတြလည္း သိေနျကၿပီ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အျမန္စီစဥ္ရေတာ့တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ျသဂုတ္လ ေႏွာင္းပုိင္းကာလမွာ … ျကာအင္းဆိပ္ၿကီးလမး္က က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ေျမြကို္က္တဲ့လမ္းဆုိတာ အဲဒီခရီးစဥ္မွာမွ သိရေတာ့တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />(၃)<br />ၾသဂုတ္လလယ္ေက်ာ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ စထြက္ခဲ့ပါၿပီ…အဲဒီအခ်ိန္မွာ နဂုိအတုယူလာတဲ့ မွတ္ပုံတင္ မရွိေတာ့တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကုိယ့္ကိုယ္ပုိင္ကိုပဲ သုံးပါတယ္။ သြားေတာ့ သုံးေယာက္။ တေယာက္က က်ေနာ္တုိ႔ကို လုိက္ပို႔တာပါ။ သူက ေတာထဲ သြားတဲ့အေတြ႔အၾကဳံရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက က်ေနာ္တုိ႔ကို ၾကာအင္းဆိပ္ၾကီးအထိ လုိက္ပုိ႔ေပးၿပီးျပန္ ရမွာပါ။<br /><br />ဖားေအာက္ကေနၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္ကို ျပန္သြားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ သေဘာၤစီးရမွာပါ။ ေနာက္က်မွ သိရတာပါ။ အေပါင္ဘူတာတုိ႔၊ က်ဳိက္ထုိဘူတာတုိ႔ကေန ဆင္းၿပီး ေတာဘက္ကို ဆုိက္ကားတစီးငွားၿပီးသြားလုိက္ရင္ ၿမိဳ့ျပင္ထြက္တာနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ သြားမယ့္ေနရာဆီ ေရာက္သြားတာပါပဲ။ ဒါလည္း ေတာထဲေရာက္မွ သိရတာပါ။ အခုေတာ့ ကုန္းတတန္၊ ေရတတန္နဲ႔ အသည္းထိတ္ထိတ္သြားရေတာ့တာပါ။<br /><br /><br />ေမာ္လၿမိဳင္ကေန သေဘာၤစီးေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ လုိက္ပုိ႔တဲ့ ရဲေဘာ္က တစု၊ ကိုေမႊးၾကိဳင္က တေယာက္တည္း သပ္သပ္ ျခားထားတဲ့ သံဇကာကို ေက်ာခ်င္းကပ္ၿပီး လူခြဲစီးပါတယ္။ တစုံတခုျဖစ္ရင္ တေယာက္ေယာက္ု လြတ္ေအာင္ပါ။ ဒါနဲ ႔က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဒီခရီးကိုသြားဖူးတဲ့ ဟန္ေဆာင္ေပမယ့္ ဘယ္လုိမွ ေဒသခံနဲ႔ကို မတူႏုိင္ပါဘူး။ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ ဆိပ္ၾကီး(ၾကာအင္းဆိပ္ၾကီးလုိ႔သာ တြဲေခၚတာ၊ ဆိပ္ၾကီး သတ္သတ္၊ ၾကာအင္းကသပ္သပ္ပါ) ရဲ့ အလယ္ဗဟိုေလာက္မွာ ဆိပ္ကမ္းတခုကို (ေခ်ာင္းႏွစ္ခြဆိပ္ကမ္းထင္တယ္။) ကပ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ရဲေတြတက္လာပါတယ္။ အဲဒီ ေဘးတေလွ်ာက္က မြန္တပ္နဲ႔ ကရင္တပ္ေတြ ၾကီးစုိးတဲ့ေဒသဆုိေတာ့ သူတုိ႔က လုံၿခဳံေရးအရ လုိက္ရသလုိ၊ ေနာက္ ခရီးသည္ေတြကို စစ္ဖုိ႔ပါ။ ဒီမွာတင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေျမြစကိုက္ေတာ့တာပါဘဲ။<br /><br />သူတုိ႔ထုတ္ထားတဲ့ အမိန္႔က ရန္ကုန္နဲ႔ အထက္ဘက္ကလာတဲ့လူေတြကုိ စစ္ရမယ္။ မသကၤာရင္ ဖမ္းရမယ္ဆုိၿပီး ထုတ္ထားတာပါ။ အဲဒီမွာ သေဘာၤထြက္ၿပီးစစစ္တာက ရဲေဘာ္ေမႊးၾကိဳင္ထုိင္တဲ့ ဘက္ျခမ္းကိုပါ။ အဲဒီမွာ သူ႔မွတ္ပုံတင္က ပဲခူးအေနာက္ျခမး္ဆုိေတာ့ ၿငိသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ပါလာတဲ့ ရဲတပ္ၾကပ္ၾကီး ကပ္ၿပီး ေခၚသြားၿပီး မွ ပုိက္ဆံေပးလုိက္တာ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူက နဂုိထုိင္တဲ့ေနရာကိုျပန္လာၿပီး ေက်ာခ်င္းကပ္အေန အထား နဲ႔ အေျခအေနကို ရွင္းျပပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း ပုိက္ဆံေပးလုိက္ဖုိ႔ေျပာတယ္။ တြက္ၾကည့္ေတာ့ ပုိက္ဆံက ၄၀၀ က်ပ္ေလာက္ပဲ ရွိတာ။ ေနာက္က်ေနာ္က ဒါမ်ဳိးတခါမွ ေပးဖူးတာမဟုတ္ေတာ့ ေပါက္တဲ့နဖူးမထူးေတာ့ဘူး၊ ေနာက္ဒီေလာက္လည္း ဒီေကာင္ေတြ ၾကည့္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထင္လုိက္မိိတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွတ္ပုံတင္ ဆုိေတာ့ ေမးေတာ့တာေပါ့။ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ၊ ဘာကိစၥနဲ႔လာတာလဲ၊ အသိရွိလား စသျဖင့္။ က်ေနာ္တုိ႔က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ေနလုိ႔ ေမာ္လၿမိဳင္က အမ်ဳးိေတြဆီ လာလည္တာကဆက္ၿပီး စိးပြားေရးလုပ္ငန္းေလးဘာေလး စနည္းနာတာလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ မင္းတုိ႔က ဆိပ္ၾကီးကိုလာတာ အသိရွိလုိ႔လား ေမးေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ သတိရလုိက္တာ ကိုးတန္းႏွစ္က က်ေနာ္နဲ႔ အီစီကလီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးကိုပါ။ အဲဒါနဲ႔ ရွိပါတယ္ေပါ့၊ က်ေနာ္နဲ႔ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္ကလည္း သူလည္း ရွိပါတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ေနပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ခင္ေၾကာင္း အာရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က မင္းတုိ႔ မွတ္ပုံတင္ေတြ သိမ္းထားမယ္။ ၿပီးရင္ ဆိပ္ၾကီးေရာက္မွ ဆက္စီစဥ္မယ္ေပါ့။ ရပါတယ္ ဆုိၿပီး ျပန္ေျပာလုိက္ရေပမယ့္ ရင္ကေတာ့ စုိးထိတ္ေနပါၿပီ။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ ရဲတေယာက္ ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့ ဘာမွ တုိင္ပင္လုိ႔မရ။ သူ သတိတခ်က္ မထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ရဲေဘာ္ေမႊးၾကိဳင္ကေျပာတယ္။ ေရာက္ၿပီး ဟုိဘက္ကမ္းက နာရီ၀က္ေစာင့္မယ္။ မလာရင္ သူေတာ့ သြားမယ္ ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။ အိုေက.. ေပါ့ေလ က်ေနာ္ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဆိပ္ၾကီးကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ကို မဆင္းခုိင္းပါဘူး။ ခရီးသည္အားလုံးကုန္ေတာ့မွ (ရဲေဘာ္ေမႊးၾကိဳင္လည္း ဆင္းသြားပါၿပီ) က်ေနာ္တုိ႔ကို လာေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကို သေဘာၤဆိပ္မွာ အ၀င္အထြက္လာၾကည့္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးႏွစ္ေယာက္လက္ထဲ လူေရာ၊ မွတ္ပုံတင္ပါ ေပးရင္း အက်ဳိးအေၾကာင္းေတြ ရွင္းျပလုိ႔ထားခဲ့ေတာ့တယ္။<br /><br />ေထာက္လွမ္းေရးႏွစ္ေကာင္လုံးက ခပ္ပုပု…၊ ဒါေပမယ့္ တေယာက္က မ်က္ႏွာက သိပ္မဆုိးလွ။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အမိန္႔ေပးတုိင္း လုပ္မယ့္ ရုပ္မ်ဳိး။ အဲဒီမွာတင္ ေမးခြန္းေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ေမးေတာ့တာပဲ၊ ရဲေတြ ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းအတုိင္းပါပဲ။ သူတုိ႔ဆီကို ေခၚမသြားဘူး။ သေဘာၤဆိပ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလး တဆုိင္မွာပါ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က တေယာက္ေျပာတဲ့စကားကို တေယာက္ျပန္ နင္းေျပာရင္း လွိမ့္ရေတာ့တာေပါ့။ (အဲဒီေနရာမွာ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္က်င့္တရား ေဖာက္ဖ်က္သူလုိ႔ ၾကိဳက္သလုိ ေျပာၾကေစေတာ့၊ လိမ္ရပါေတာ့တယ္၊ ကုိယ္က ျမင့္ျမတ္သူမဟုတ္သလုိ၊ အနာအက်င္လဲ လုိအပ္မွ ခံမယ့္သူပါ)။ က်ေနာ္နဲ႔ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္က ခုိင္ပါတယ္။ သူက ၈၈၈၈ ၿပီးစမွာ ေတာခုိသြားၿပီးမွ အေျခအေနကို စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာ ျပန္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ျပန္၀င္လာခဲ့တာ၊ ၀င္တဲ့ေနရာကလည္း အခု က်ေနာ္တုိ႔ ေရာက္ေနတဲ့ ဆိပ္ၾကီးမွာ။<br /><br />အဲဒီတုံးက ၾကိဳဆုိေရးေတြဘာေတြ လုပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက အိမ္တအိမ္မွာ တည္းခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နာမည္အစစ္နဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိဆြဲထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီဘုိးေတာ္က ရ၀တ ဥကၠဌ ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔နာမည္ေျပာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးလည္း ေၾကာင္ေတာင္ေယာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မင္းတုိ႔ကို အဲဒီအိမ္လုိက္ပုိ႔မယ္ ေျပာၿပီး လုိက္ပုိ႔တယ္။<br /><br />အိမ္ေရွ ႔ေရာက္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက အိမ္ရွင္ အဖုိးၾကီးနာမည္ကို ေခၚတယ္။ အဖုိးၾကီးထြက္လာေတာ့ ဥကၠဌ ခင္ဗ်ားအသိေတြလုိ႔ သူတို႔ကေျပာတယ္.. ဟုတ္လား .. ေမးေတာ့ အဖုိးၾကီးကလည္း မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီမွာတင္ က်ေနာ္နဲ႔ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္က ဟာ … အဘ က်ေနာ့္ကို မမွတ္မိဘူးလား။ က်ေနာ္က ဘယ္အုပ္စုနဲ႔လာၿပီး အဘအိမ္မွာတညး္ခဲ့တယ္ေလ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္က…။ သူအရမ္းေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အဖုိးၾကီးက တကယ္ေတာ့ သူ႔ကို မမွတ္မိပါဘူး။ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ျပန္၀င္ခဲ့တဲ့ လူေတြကမ်ားေတာ့ လူတုိင္းကို တဦးခ်င္းစီမွတ္မိဖုိ႔က အရမ္းခက္တယ္။ ေနာက္ နာမည္ေတြကလည္း တကယ့္အစစ္မသုံးခဲ့လုိ႔ပါ။<br /><br />ဒီမွာတင္ အဖုိးၾကီးလည္း နေ၀တိမ္ေတာင္နဲ႔ သိသလုိ ဟန္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကို လက္ခံလုိက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကို အပ္ၿပီး ျပန္မယ္လုပ္ေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို အကို က်ေနာ္တုိ႔ မွတ္ပုံတင္ေလး ျပန္ေပးပါဦး ေျပာၾကည့္တယ္။ သူတို႔က ဘာမွမစုိးရိမ္ပါနဲ႔မင္းတုိ႔ ျပန္ရင္ ငါတုိ႔ကုိယ္တုိင္ လာေပးပါ့မယ္ ဆုိၿပီး ေျပာၿပီးျပန္သြားၾကေရာ။<br /><br />ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ျပန္သြားေတာ့မွ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္က အဖုိးၾကီးကို လုံး၀ စည္းရုံးရေတာ့တယ္။ သူ႔ရဲ့သားေတြကလည္း က်ေနာ့္နဲ႔ အသက္သိပ္မကြာေတာ့ ဟုိေမးဒီေမးနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လုံးရတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုသိလား၊ ဘယ္၀ါ့ကို သိလားေပါ့။ က်ေနာ္နဲ႔ အီစီကလီျဖစ္တဲ့ေကာင္မေလးရဲ့ လိပ္စာကိုလည္း သူတုိ႔ဆီကပဲ ရလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ထမင္းသာစားေပမယ့္ မေျဖာင့္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအိမ္ရွင္ေတြက က်ေနာ္နဲ႔ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္ကို မမွတ္မိေတာ့လုိ႔ပါ။ အဲဒီညမွာ သူေျပာတဲ့ နာမည္ကို ထမင္းစားၿပီး အိမ္ရွင္ ဘုိးေတာ္က ရုံးကစာရင္းေတြထဲမွာ သြားရွာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အိပ္ေလာက္ၿပီလုိ ႔ ထင္တဲ့အခိ်န္မွာ ျပန္လာၿပီး သူ႔မိန္းမကို တီးတုိးေျပာတာ ၾကားပါတယ္။<br /><br />ဘယ္ကကေလးေတြလည္း မသိပါဘူးကြာ၊ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ နာမည္ေတြလည္း မေတြ႔ဘူး။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း တုိင္ပင္ထားတာ တခုခုျဖစ္တာနဲ႔ ေဘးနားက ေခ်ာင္းကို ေျပးၿပီး လြတ္လြတ္မလြတ္လြတ္ ေရကူးေျပးမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ရွင္ေတြ အရမး္ေကာင္းပါတယ္။ သူတုိ႔မသိတဲ့လူေတြကို ဘာမွ မျဖစ္ေစေအာင္ သူတုိ႔အက်ဳိးအတြက္ အသုံးမခ်ခဲ့လုိ႔ပါ။<br /><br />(၄)<br />အဲဒီညေတာ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အိပ္လုိက္ရတယ္။ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ မနက္ခင္းက်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သားက ဘယ္ေတာ့ ျပန္ထြက္ရင္ေကာင္းမလဲ ဆုိတာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ျပန္ထြက္ရင္ ဒီေကာင္ေတြ ပုိ မသကၤာျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ ၂ ရက္ေလာက္ အေျခမပ်က္ ဆက္ေနၿပီးမွ ဒီေကာင္ေတြကုိ ေျပာၿပီးျပန္ၾကတာေပါ့ ဆုိၿပီး ႏွစ္ေယာက္သေဘာတူလုိက္ၾကတယ္။။<br /><br />အိမ္ရွင္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔ကို မသိေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္သေဘာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီကာလက ရ၀တဥကၠဌ ခန္႔တယ္ဆုိတာလည္း သူတုိ႔လူ ဆုိေပမယ့္ အေရးေတာ္ပုံကလည္း တႏွစ္ျပည့္ၿပီးခါစပဲရွိေသးတယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔လည္း သိပ္ေတာ့ ေသြးက မေႏြးေသးပါဘူး။ ေနာက္ ေရြးေကာက္ပြဲလည္းလုပ္မယ္ ေျပာထားတာဆုိေတာ့ သူတုိ႔က အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ အေျခအေန အေျပာင္းအလဲရွိမယ္လုိ႔ စဥ္းစားၾကပုံရပါတယ္။<br /><br /><br />သူတုိ႔သားေတြ တပည့္ေတြကလည္း က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ရြယ္တူဆုိေတာ့ ေပါင္းရသင္းရတာ တညအတြင္း အဆင္ေျပ သြားပါတယ္။ မနက္ဆုိရင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားထုိင္တယ္။ အဲဒီလက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာေတာ့ အၿမဲလုိလုိ မွတ္ပုံတင္ သိမ္းထားတဲ့ ေထာက္လွမး္ေရးနဲ႔ ဆုံျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔၀ုိင္းသူထုိင္၊ ကုိယ့္၀ုိင္းကုိယ္ထုိင္ပါ။<br /><br />အဲဒီညေနမွာ က်ေနာ္ေျပာထားတာလည္း ယုတၱိျဖစ္ေအာင္၊ ေနာက္ ေတြ႔လည္းေတြ႔ခ်င္တာနဲ႔ အီစီကလီမေလးရဲ့ အိမ္ကို သြားလည္ၾကတယ္။ အိမ္ရွင္သားနဲ႕သြားတာပါ။ လူနဲ႔ နာမည္ပဲသိၿပီး လိပ္စာမသိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွာရပါတယ္။ သြားတဲ့အခ်ိန္က ၅နာရီေလာက္ရွိပါၿပီ။ အိမ္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ နာမည္ေအာ္ေခၚတယ္။ အထဲက အသံျပန္ထြက္လာတယ္။ ဘယ္သူလဲတဲ့။ က်ေနာ္ ျမင့္ေဇပါ ေျပာေတာ့ …. သိတယ္၊ သိတယ္၊ ၀င္လာခဲ့လုိ႔ ေအာ္တယ္။ ၀င္သြားေတာ့ မ…… ရွိလား ဆုိေတာ့ ရွိတယ္။ ေရခ်ဳိးေနတယ္၊ ထုိင္ဦးေလ.။ သူ႔အမ ကေျပာတယ္။<br /><br />သိပ္မၾကာပါဘူး။ က်ေနာ့္ ပန္းကေလးထြက္လာပါတယ္။ (အခုေတာ့ ပန္းၾကီးျဖစ္ေနၿပီေပါ့ေနာ့္) ဟယ္… ဘာလာလုပ္တာလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေနမွာလဲ၊ လဲေပါင္းမ်ားစြာ။ က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီး စြာနဲ႔ လိမ္ရပါေတာ့တယ္။ အလည္လာတဲ့အေၾကာင္း၊ မၾကာခင္ျပန္မယ့္အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းပိတ္လုိ႔ ျမန္မာျပည္ တပတ္လုံး ေလွ်ာက္လည္တဲ့အေၾကာင္း၊ သူကေတာ့ တေၾသာ္ေၾသာ္နဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ယုံပုံမရပါဘူး။ က်ေနာ္ ရွစ္ေလးလုံးတုံးက လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာေတြ သူသိတာကိုး။<br /><br />ဒါနဲ႔ လာလည္တယ္ဆုိရင္ ၾကာအင္းသြားလည္မယ္လုိ႔ သူကေျပာတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မလည္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာျဖစ္လုိက္တယ္။ သန္ဘက္ခါ ျပန္မယ္ဆုိတာလည္း တခါတည္း အသိေပးလုိက္တယ္။ ေတာထဲေရာက္မွ သိရတာက ၾကာအင္းေရာက္ရင္ (အဲဒိအခ်ိန္က) ေတာထဲေရာက္ၿပီ။ ေနာက္တခုထပ္သိရတာက ေကာင္မေလးရဲ့ ဦးေလးတေယာက္က ေကအဲန္ယူက တပ္မွဴးတဦးဆုိတာကိုပါ။ဒါနဲ႔ စကားစျမည္နည္းနည္း ထပ္ေျပာၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေထာက္လွမ္းေရးကို သြားေတြ႔တယ္။ မနက္ျဖန္ျပန္မယ္၊ မွတ္ပုံတင္ျပန္ေပးပါ။ ဆုိၿပီး။အဲဒါနဲ႔ ဒီေကာင္ေတြက သေဘာၤဆိပ္က်မွ လာေပးမယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္မယ့္ေန႔ေရာက္ေတာ့ သေဘာၤဆိပ္အဆင္းမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ သူ႔အမက လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ ၾကာၾကာမေနသြားလုိ႔လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာၿပီး သေဘာၤေပၚတက္လာခဲ့တယ္။ ဥၾသတခါဆြဲေတာ့မွ ကိုေရႊေထာက္လွမ္းေရးမ်ား တက္လာၿပီး မွတ္ပုံတင္လာေပးတယ္။ မင္းတုိ႔ အိမ္ကိုတန္းျပန္လုိ႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ျပန္မွာပါ၊ ေက်းဇူးပါပဲအကိုတုိ႔ဘာတုိ႔ အာပလာ လုပ္လုိက္ရေသးတယ္။<br />သေဘာၤစထြက္ေတာ့ ကမ္းေပၚက လက္ျပေနသူေတြက အမ်ားၾကီး.. အဲဒီထဲက လက္ဖ၀ါးေလးတခုတည္းကိုပဲ က်ေနာ္ကေရြးျမင္ေနမိတယ္။<br /><br />(၅)<br />သေဘာၤဆိပ္ကမ္းက ခြာၿပီးထြက္လာတာ ခရီးရဲ့တ၀က္ျဖစ္တဲ့ ေခ်ာင္းႏွစ္ခြကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ သေဘာၤေပၚကဆင္းၿပီး မုဒုံကိုျဖတ္လုိ႔ ဖားေအာက္ကုိ ေနာက္တေခါက္ထပ္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ အရင္ တည္းတဲ့အိမ္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကလည္း က်ေနာ္ ျပန္ပါလာတာေတြ႔ေတာ့ အ့ံအားသင့္ သြားၾကပုံ ရတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ေရာက္ေလာက္ၿပီထင္ေနတာေလ။ အဲဒါနဲ႔ သူတုိ႔ကို အျဖစ္အပ်က္ ရွင္းျပေတာ့ထပ္ေ၀ဖန္ ၾကေရာ၊ ဒါမွတ္ပုံတင္ေပ်ာက္လုိ႔ျဖစ္တ ဆုိၿပီးာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ျပန္ေျပာတယ္။ ေဒါသလည္း နည္းနည္း ထြက္သြားတယ္။ တမင္သက္သက္ လုပ္ေပ်ာက္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေ၀ဘန္မႈက ျပႆနာမရွိပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာ မေတာ္တဆအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ရွသြားတာကိုေတာ့ ဒီေလာက္ ေ၀ဘန္ေနရင္ေတာ့ မဟုတ္ ေတာ့ဘူးးလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ပထမတၾကိ္မ္ ေ၀ဘန္ၿပီးသြားၿပီပဲ။ အခုလုပ္ရမွာက ဘယ္လုိဆက္သြားမလဲဆုိတာကို ေဆြးေႏြးဖုိ႔ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္မွ နည္းနည္းၿငိမ္သြားၾကတယ္။<br /><br />အဲဒါနဲ႔ သြားရမယ့္လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္တြက္ေတာ့ ၾကာအင္းလမ္းကေတာ့ လုံး၀အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ တည္းတဲ့ အိမ္က ဘုိးေတာ္နဲ႔ တုိင္ပင္ေတာ့ သူက ေရးကို မီးရထားနဲ႔ သြားဖုိ႔ အၾကံေပး တယ္။ ေရးမေရာက္ခင္မွာ လမုိင္းဘူတာ ဆုိတာ ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ သူနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ လူငယ္တေယာက္ရွိတယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလူကလည္း ထုိင္းဘက္သြားတဲ့လူေတြနဲရင္းႏွီးတာေၾကာင့္ အဲဒီလူ ဆီကို စာေရးေပးမယ္ဆုိၿပီးေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာခုိမယ့္အေၾကာင္းမေျပာနဲ႔ လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။<br /><br />ကဲလမ္းေၾကာင္းကေတာ့ ရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၾကာအင္းခရီးစဥ္မွာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ ပုိက္ဆံ ၆၀၀ ဟာ လုံး၀မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ခရီးစရိတ္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ရပ အားလုံး၀ုိင္းစဥ္းစားၾကတယ္။ ရွိတဲ့ ပုိက္ဆံက လမုိင္းေလာက္ဘဲ ရမယ္။ ဘုရားသုံးဆူသြားဘုိ႔ကေတာ့ ေ၀လာေ၀းေပါ့။ အဲဒီအခိ်န္မွာ ကယ္တင္ရွင္တေယာက္ ဘြားခနဲ ေရာက္ လာတယ္။ ပဲခူးအေနာက္ျခမ္းက ကိုလင္း (ယခု ဖင္လန္တြင္ ေနထုိင္လွ်က္ရွိ) ပါ။ သူလည္းေရွာင္လာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခဏေရွာင္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာ ဆက္လုပ္ဦးမယ္လုိ႔ ဆုိေတာ့ …သူလည္း ဆက္ေနဘုိ႔ မလြယ္တဲ့ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူလည္း လုိက္မယ္ကြာဆုိၿပီးေျပာေတာ့ က်ေနာ္အတြက္ ခရီးသြားေဖာ္ အျဖစ္ေရာ၊ ဆုိးတုိင္ပင္ေကာင္းတုိင္ပင္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ တဦးအျဖစ္ပါ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ေနာက္တခုက လမ္းစရိတ္အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ သူ႔မွာ ေရႊဆြဲၾကိဳးပါလာေတာ့ အဲဒါကို လုိအပ္တဲ့အခါ ထုမယ္ေပါ့။<br /><br />ဒါနဲ႔ ေနာက္တရက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာ္လၿမဳိင္-ေရး ရထားနဲ႔ ထြက္လာၾကတယ္။ ရထားကေတာ့ က်ပ္လြန္းလွပါတယ္။ ကုိယ္မေရာက္ဘူးတဲ့ ေဒသဆုိေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္တခုခ်င္း ဖတ္ၿပီး ေရာက္မယ့္ ဘူတာကို တေမးတည္း ေမးရေတာ့တယ္။ ေနာက္ စုိးလည္းစုိးရိမ္ေနမိတယ္။ ကုိယ္တည္းမယ့္အိမ္ကေရာ အဆင္ေျပပါ့ မလား။<br /><br />လမုိင္းဘူတာေရာက္ေတာ့ ညေန၃ နာရီေလာက္ရွိပါၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ကုိလင္းက က်ေနာ့္ကို တည္းမယ့္ အိမ္လုိက္ပုိ႔ တယ္။ ကို….. ရွိပါသလားဆုိေတာ့ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္ အမ်ဳိးသားတေယာက္ထြက္လာၿပီး က်ေနာ္ပါဘဲလုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဖားေအာက္က ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ စာကုိထုတ္ေပးေတာ့ စာဖတ္ၿပီး လာ.. လာ.. အိမ္ထဲ၀င္ပါ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထုိင္းကို ဘာသြားလုပ္မွာလဲ ေမးေတာ့ ထုိင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္မယ့္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ဒါဆုိ ဒီအိမ္ကေနၿပီး တပတ္ေလာက္ေစာင့္ပါ။ လူၾကဳံရွိရင္ ထည့္ေပးပါ့မယ္ ဆုိေတာ့ ကုိလင္းက ႏႈတ္ဆက္ၿပီးထြက္သြားတယ္။ သူက ေမာ့ဂနင္းရြာမွာ သြားတည္းမွာပါ။ ခရီးသြားဖုိ႔ အဆင္ေျပမွ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားမယ္ေပါ့။ ဒါကလည္း လုံၿခဳံေရးအရ ခြဲတည္းၾကတာပါ။<br /><br />ညေန ထမင္းစားေသာက္ၿပီး အိမ္ရွင္ေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း ကုိလင္း ရုတ္တရက္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဘာမ်ားျဖစ္လုိ႔လဲေပ့ါ။ ဘာမွျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ သူသြားတည္းမယ့္ အိမ္က အိမ္ရွင္ေတြမရွိလုိ႔ ျပန္လာတာ။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္ပုိင္ရွင္ အကိုက ဒီမွာဘဲတည္းပါ။ ႏွစ္ေယာက္တည္း လည္း အားနာစရာ မလုိဘူး။ အကုိၾကီးအသိေတြဘဲလုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သားတည္းျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ စက္တင္ဘာထဲကို ၀င္လာတယ္။ အိမ္ရွင္အကိုလည္း ထုိင္းဘက္သြားမယ့္ ကုန္သည္အဖြဲ႔ စုံစမ္းတာက မရေသးဘူး။ တပတ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း အားနာလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္အခက္ အခဲနဲ႔ကုိယ္မဟုတ္လား။ က်ိတ္မွိတ�